بررسی قدرت و ضعف نیروی هوایی چین: تهدیدی برای آمریکا

افزایش تنش‌ها و نقش نیروی هوایی چین

در سال‌های اخیر، تنش‌ها میان آمریکا و چین به طور فزاینده‌ای افزایش یافته است. تلاش چین برای کنترل تایوان با مخالفت شدید آمریکا روبرو شده و برخی کارشناسان نظامی احتمال بروز یک جنگ بزرگ را در آینده نزدیک محتمل می‌دانند. در صورت وقوع چنین درگیری، نیروی هوایی و ناوگان دریایی ارتش چین نقش اصلی را ایفا خواهند کرد.

نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین (PLAAF) و نیروی هوایی نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین (PLANAF) در مجموع دارای ۳۱۵۰ فروند هواپیمای نظامی هستند. این تعداد شامل هواپیماهای غیرعملیاتی، آموزشی و پهپادها نمی‌شود. حدود ۲۴۰۰ فروند از این هواپیماها را جنگنده‌ها، بمب‌افکن‌ها، هواپیماهای تهاجمی و چندمنظوره تشکیل می‌دهند.

نیروی هوایی چین ۱۹۰۰ فروند جنگنده در اختیار دارد که ۱۳۰۰ فروند از آن‌ها (شامل J-10، J-11 و J-16) به عنوان جنگنده‌های نسل چهارم شناخته می‌شوند. این کشور همچنان از جنگنده‌های قدیمی‌تر نسل سوم مانند J-7، که نسخه‌ای کپی‌برداری شده از میگ ۲۱ شوروی است، استفاده می‌کند.

وظیفه اصلی نیروی هوایی چین، دفاع از خاک اصلی و انجام عملیات‌های تهاجمی است، در حالی که هواپیماهای نیروی دریایی بیشتر برای دفاع از کشتی‌ها و ناوها در برابر حملات دشمن مناسب هستند. اگرچه نیروی هوایی آمریکا از نظر تعداد و تکنولوژی هنوز برتری دارد، اما چین با سرعت چشمگیری در حال گسترش و تقویت نیروهای نظامی خود است و از جنگنده‌های رادارگریز J-20 و FC-31 بهره می‌برد که می‌توانند برای ناوگان دریایی آمریکا چالش‌برانگیز باشند.

مدرن‌سازی و ظرفیت تولید

در گذشته، چین به شدت به جنگنده‌های قدیمی ساخت شوروی متکی بود، اما با سرعت زیادی به سمت تولید هواپیماهای داخلی روی آورده است. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، نیروی هوایی چین جنگنده‌های سوخو ۲۷، سوخو ۳۰MKK و سوخو ۳۵ را از روسیه دریافت کرد. پس از آن، چینی‌ها کار بر روی نسخه اختصاصی خود از سوخو ۲۷ را آغاز کردند که با نام J-11 شناخته می‌شود و تولید آن همچنان ادامه دارد.

چین به توانایی تولید ۱۰۰ فروند جنگنده رادارگریز J-20 در سال دست یافته است که همگی برای مصرف داخلی بوده و صادر نمی‌شوند. پلتفرم‌های مشابه دیگر مانند جنگنده چندمنظوره J-16 و جنگنده J-10C نیز به ترتیب با نرخ ۱۰۰ و ۴۰ فروند در سال تولید می‌شوند.

نیروی هوایی نیروی دریایی چین از جنگنده J-15، که بر پایه سوخو ۳۳ ساخته شده، بهره می‌برد. همچنین، این کشور قصد دارد جنگنده رادارگریز J-35 را به عنوان پاسخی به جنگنده آمریکایی F-35 وارد فاز تولید انبوه کند. صنعت تولید هواپیما در چین اکنون تا حد زیادی مستقل شده و با تولید موتورهای بومی WS-15 و WS-10، نیاز کمتری به کمک‌های روسیه دارد.

برخلاف ارتش آمریکا که تمایل دارد نیروی هوایی خود را در مناطق مختلف به صورت پراکنده نگه دارد، چینی‌ها اکثر هواپیماهای خود را در نزدیکی مرزها یا خطوط ساحلی مستقر کرده‌اند.

توانایی‌ها و محدودیت‌ها

تعداد بالای هواپیما در نیروی هوایی یک کشور لزوماً به معنای برتری هوایی در جهان نیست. یکی از محدودیت‌های مهم چین، مسئله سوخت‌گیری هوایی است. نیروی هوایی چین تنها از تعداد کمی ایلیوشین ایل-۷۸ و بمب‌افکن H-6 (بازطراحی شده) برای تأمین سوخت جنگنده‌های خود در عملیات‌های دور بهره می‌برد. این امر باعث شده که استراتژی چین برای انجام عملیات‌های دور از خانه، تنوع زیادی نداشته باشد.

اگرچه چینی‌ها تعدادی باند پروازی در جزیره‌های مصنوعی دریای چین جنوبی ساخته‌اند تا برد عملیاتی جنگنده‌ها افزایش یابد، اما این اقدامات هنوز کافی نیستند.

نقطه ضعف دیگر نیروی هوایی چین به عملیات‌های مشترک مربوط می‌شود. از نظر تاریخی، نیروی هوایی این کشور همیشه وظیفه پشتیبانی از نیروهای زمینی و دریایی را بر عهده داشته است. تنها در سال‌های اخیر به خلبان‌ها اجازه داده شده که به صورت مستقل و هنگام عملیات تصمیم بگیرند. این رویکرد باعث می‌شود که آمریکایی‌ها در نبرد هوایی برتری داشته باشند، زیرا تجربه گسترده‌ای در عملیات‌های متنوع دارند.

مسئله دیگر به بمب‌افکن‌های استراتژیک مربوط می‌شود. در حالی که ارتش آمریکا از B-2 Spirit و بمب‌افکن نسل ششم B-21 Raider بهره می‌برد، ارتش چین به بمب‌افکن‌های قدیمی روسیه متکی است. البته آنها در تلاش برای توسعه بمب‌افکن پنهان‌کار H-20 هستند، اما این پرنده هنوز به تولید انبوه نرسیده است.

آخرین نقطه ضعف نیروی هوایی چین به کیفیت و تکنولوژی جنگنده‌ها مربوط می‌شود. چینی‌ها هنوز از جت قدیمی J-7 استفاده می‌کنند که نقش آن در یک جنگ پیچیده نامشخص است. همچنین، کارشناسان آمریکایی معتقدند که جنگنده J-20 را باید در واقع یک جنگنده نسل ۴.۵ دانست، زیرا از نظر فناوری و توانایی در سطح F-35 نیست.