جورج کلونی با «جی کلی» در جشنواره ونیز: بازگشت به نقش ستاره سینما و تأمل در هویت

بازگشت کلونی به پرده سینما با «جی کلی»

در فیلم «جی کلی»، شخصیتی به کلونی می‌گوید: «تو رویای آمریکایی هستی، آخرین ستاره بزرگ سینما.» این جمله به خوبی می‌تواند در زندگی واقعی نیز به کلونی نسبت داده شود و یکی از چندین شباهت بین این بازیگر آمریکایی و ستاره سینمای پیری است که او در فیلم به تصویر می‌کشد.

بازی یک بازیگر بسیار موفق در نقش یک بازیگر بسیار موفق ممکن است در ابتدا ساده به نظر برسد، اما عملکرد کلونی بسیار عمیق‌تر از این است. او بازیگری را به تصویر می‌کشد که با وجود شهرت و محبوبیت، احساس پوچی می‌کند و به انتخاب‌های زندگی‌اش می‌اندیشد.

نوآ بامباخ، کارگردان فیلم، توضیح می‌دهد: «مفهوم یک ستاره سینما که دچار بحران می‌شود و سفری فیزیکی و درونی را آغاز می‌کند، برای ما بسیار جذاب بود.» او اضافه می‌کند که حس کمبود هویت «جی کلی» راهی شد تا با این ایده که ما چه کسی هستیم و چگونه می‌خواهیم با شکاف بین آنچه خود را نشان می‌دهیم و آنچه واقعاً هستیم کنار بیاییم، دست و پنجه نرم کنیم.

کلونی که در دهه گذشته بیشتر به کارگردانی مشغول بوده و کمتر در فیلم‌ها ظاهر شده است، در «جی کلی» با قدرت تمام به حالت ستاره سینما بازگشته است. این فیلم با وجود اینکه یک اثر عامه‌پسند است، ظرافت بازی کلونی می‌تواند او را در ماه‌های آینده وارد بحث جوایز کند، به خصوص در سالی که رقابت بهترین بازیگر مرد با حضور ستارگان بزرگ بسیار فشرده است.

سفر درونی و همراهان «جی کلی»

داستان فیلم با تصمیم ناگهانی «جی کلی» برای توقف کار، یک هفته قبل از شروع فیلمبرداری، آغاز می‌شود. این تصمیم پس از مجموعه‌ای از اتفاقات ناگوار از جمله مرگ یک دوست نزدیک و رویارویی شدید با هم‌اتاقی سابقش (با بازی بیلی کروداپ) گرفته می‌شود.

کلی بدون هیچ هشداری تصمیم می‌گیرد به اروپا سفر کند تا با دخترانش وقت بگذراند و به آرامش برسد، البته با توقفی در ایتالیا برای دریافت جایزه یک عمر دستاورد. اطرافیان او، از جمله مسئول روابط عمومی‌اش (لورا درن) و استایلیستش (امیلی مورتیمر)، مجبور به دنبال کردن او می‌شوند، زیرا کلی به طور معمول علاقه کمی به زندگی آنها در مقایسه با زندگی خودش نشان می‌دهد.

اما دستیاران مختلف او به تدریج یکی یکی به آمریکا بازمی‌گردند، زیرا متوجه می‌شوند کلی در مورد کنار گذاشتن حرفه‌اش جدی است. با این حال، یک نفر در کنار او می‌ماند: مدیر برنامه‌هایش، ران، با بازی آدام سندلر. عملکرد سندلر در این نقش، یادآور توانایی‌های او به عنوان یک بازیگر دراماتیک است، زمانی که از کمدی فاصله می‌گیرد.

آدام سندلر در مورد این نقش می‌گوید: «به عنوان یک بازیگر، وقتی چنین فیلمنامه‌ای را می‌خوانید، می‌گویید، 'خدای من، باورم نمی‌شود که چنین هدیه‌ای به من رسیده است.'»

سندلر، درن و کروداپ، هر سه ستارگانی در نوع خود هستند و همگی موافقند که این فیلم به آنها کمک کرده تا در مورد روابطشان با افرادی که در ماشین تبلیغاتی هالیوود آنها را احاطه کرده‌اند، تأمل کنند.

سندلر می‌افزاید: «من همیشه از مدیر، ایجنت و مسئول روابط عمومی‌ام قدردانی کرده‌ام. می‌دانم که چقدر سخت کار می‌کنند و چقدر دشوار است که فراز و نشیب‌های زندگی من را بشنوند و در هر شرایطی از من حمایت کنند. اما من از کاری که آنها انجام می‌دهند قدردانی می‌کنم و از بازی در نقش مردی که به کسی وفادار است، هیجان‌زده بودم. من همه کسانی را که این کار را انجام می‌دهند و اهمیت آن برایشان را تحسین می‌کنم.»

تأثیرات و بازتاب‌ها

لورا درن می‌گوید از فرصت بازی در نقش «افرادی که در زندگی حرفه‌ای به من کمک کرده‌اند» لذت برده و مسئول روابط عمومی‌اش را «شخصیتی مادرانه» توصیف می‌کند، به خصوص در اوایل کارش پس از شروع بازیگری در سن ۱۱ سالگی.

او نیز قصد دارد که بیشتر مراقب و آگاه از قدرت خود به عنوان یک سلبریتی باشد. او می‌گوید: «آیا می‌دانستم که مسئول روابط عمومی‌ام خانواده دارد؟ قطعاً می‌دانستم، اما اکنون قطعاً می‌خواهم بسیار بیشتر مراقب باشم.»

واکنش‌های اولیه به فیلم در ونیز بسیار متفاوت بوده است. رابی کالین از «تلگراف» در یک نقد پنج ستاره، آن را «شاهکار بحران میانسالی» توصیف کرد و صحنه پایانی را «فوق‌العاده» دانست. او نوشت: «[جی کلی] شبیه کلونی است. او مانند کلونی بازی می‌کند. اما شاید نباید خیلی سریع یک مرد را با دیگری برابر بدانیم – زیرا جی کلی هم جی کلی نیست و این مشکل است.»

جفری مک‌ناب از «ایندیپندنت» چهار ستاره به فیلم داد و نوشت: «اگر کلونی در جی کلی باز هم نسخه‌ای از خودش را بازی می‌کند، حداقل این کار را به شکلی بسیار خام‌تر و آشکارتر از همیشه انجام می‌دهد.»

اما پیتر بردشاو از «گاردین» در یک نقد یک ستاره، آن را «فیلمی وحشتناک، احساساتی و خودخواهانه» خواند.

شباهت‌ها و چالش‌ها

کلونی ممکن است برای اولین نمایش فیلم در ونیز حضور داشته و روی فرش قرمز عکس گرفته باشد، اما به دلیل عفونت سینوسی در کنفرانس مطبوعاتی سنتی غایب بود. بامباخ با شوخی گفت: «حتی ستاره‌های سینما هم بیمار می‌شوند.»

اما هیجان زیادی برای «جی کلی» وجود دارد – نامی که بسیاری از بینندگان ممکن است متوجه شوند که به طرز مشکوکی شبیه جورج کلونی است.

بامباخ در مورد نوشتن فیلمنامه با مورتیمر می‌گوید: «من سال‌ها جورج را می‌شناختم و می‌خواستم کاری با او انجام دهم، و در اوایل [هنگام نوشتن فیلمنامه]، شروع کردیم به گفتن که این جورج خواهد بود.»

بازیگران اغلب سعی می‌کنند از بازی در نسخه‌هایی از خودشان روی پرده اجتناب کنند – تغییر و تحول قابل توجه بسیار مد روزتر است. اما بامباخ می‌گوید در این مورد، محبوبیت واقعی کلونی بیشتر کمک‌کننده بود تا مانع.

بامباخ توضیح می‌دهد: «احساس می‌کردم مهم است که مخاطبان فیلم با بازیگری که نقش شخصیت را بازی می‌کند، ارتباط داشته باشند. شخصیت در بیشتر فیلم از خودش فرار می‌کند، طفره می‌رود و سعی می‌کند پنهان شود، و آنچه اساساً از جورج می‌خواستم این بود که هرچه بیشتر از خودش را آشکار کند.»

رقابت اسکار و تأمل در هویت

با اینکه تا مراسم اسکار ماه‌ها باقی مانده است، کلونی یکی از چندین ستاره بزرگ است که از هم‌اکنون برای رقابت احتمالی و فشرده بهترین بازیگر مرد در سال آینده آماده می‌شود. لئوناردو دی‌کاپریو، تیموتی شالامه، دانیل دی-لوئیس و دواین جانسون تنها چند نفر از نام‌هایی هستند که در فیلم‌هایی بازی می‌کنند که برای کمپین فصل جوایز در ماه‌های آینده آماده می‌شوند.

همچنین منصفانه است که بگوییم هالیوود همیشه از فیلمی درباره خودش لذت می‌برد – که می‌تواند «جی کلی» را در فصل جوایز در موقعیت خوبی قرار دهد.

کلونی ۶۴ ساله، به دنبال اولین نامزدی بازیگری خود از زمان فیلم «زادگان» در سال ۲۰۱۲ است – اما باید تا اواخر فصل صبر کنیم تا ببینیم عملکرد او در مقایسه با دیگران چگونه خواهد بود.

بامباخ نیز با رأی‌دهندگان اسکار غریبه نیست (فیلم «داستان ازدواج» او در سال ۲۰۱۹، اسکار را برای درن به ارمغان آورد) و پس از فیلم ناموفق قبلی‌اش، «نویز سفید»، دوباره به اوج بازگشته است.

کارگردان تأمل می‌کند: «اگر فیلمی درباره یک بازیگر بسازید، در واقع فیلمی درباره هویت، اجرا و جستجوی خود می‌سازید. بازیگران همیشه سعی می‌کنند خود را در یک شخصیت پیدا کنند و بپرسند که کجا جای می‌گیرند، این شخصیتی خارج از خودشان است. و فکر می‌کنم این چیزی بود که ما احساس می‌کردیم همه ما اساساً در طول زندگی انجام می‌دهیم.»