بازگشایی جنگل فسیل‌شده ۳۰۰ میلیون ساله در ولز برای بازدید عمومی

کشف شگفت‌انگیز و قدمت تاریخی

یک پروژه میراثی متشکل از داوطلبان و دانشجویان، از آن زمان تاکنون فسیل‌هایی را در چند متری کارخانه فولاد پیدا کرده‌اند که قدمت آن‌ها به دوران پالئوزوئیک، حدود ۲۰۰ میلیون سال قبل از دایناسورها، بازمی‌گردد. بیش از ۲۰ درخت فسیل‌شده «بلند» نیز با «شبکه‌های ریشه‌ای دست‌نخورده» کشف شده‌اند و سازمان‌دهندگان امیدوارند که بازگشایی این سایت در ماه سپتامبر به جذب داوطلبان بیشتر کمک کند.

نیکولا ایتون سافورد، مدیر اجرایی استوری بریمبو، اظهار داشت که این گروه «به طور مداوم در حال یافتن چیزهایی» هستند و برخی عناصر را نمی‌توان شناسایی کرد زیرا برای اولین بار کشف می‌شوند. او افزود: «دانشجویان آن‌ها را به دانشگاه‌ها می‌برند و ما عکس‌ها را ارسال می‌کنیم و با افراد مشورت می‌کنیم و متخصصان را برای شناسایی یافته‌هایمان دعوت می‌کنیم.»

پیوند با گذشته صنعتی و میراث خانوادگی

نیک جونز، یکی از داوطلبان این حفاری، کسی است که تاریخچه خانوادگی‌اش در بریمبو به نسل‌ها قبل بازمی‌گردد. آقای جونز گفت که پدربزرگ پدربزرگش، تام جونز، به عنوان کارگر کوره در کارخانه آهن کار می‌کرده و کار در همان محل به او «حس هیجان» می‌دهد.

این سایت در سال ۲۰۲۴ مبلغ ۱۰ میلیون پوند بودجه برای ساخت یک مرکز بازدیدکنندگان دریافت کرد که هم بر تاریخ صنعتی و هم بر کشف جنگل فسیل‌شده تمرکز دارد. این جنگل در سال ۲۰۱۵ با تبدیل شدن به یک سایت علمی با اهمیت ویژه، به رسمیت ملی دست یافت تا آینده آن محافظت شود.

یافته‌های جدید و آینده سایت

با وجود اینکه تولید فولاد در این سایت ۳۵ سال پیش متوقف شد، داوطلبان می‌گویند که هنوز هم شگفتی‌هایی را به همراه دارد، از جمله بقایای هزارپاهای «غول‌پیکر» و بال‌های سنجاقک در میان یافته‌های اخیر آن‌ها. کار برای بازسازی این سایت که قبلاً در معرض عوامل طبیعی بود، ۱۲ ماه پیش آغاز شد، اما اکنون کار ظریف دیرینه‌شناسی می‌تواند در هر آب و هوایی ادامه یابد زیرا منطقه در یک پناهگاه محصور شده است.

ورود برای همه بازدیدکنندگان از ۷ سپتامبر، به عنوان بخشی از ماه «درهای باز» کادو، رایگان خواهد بود. امید است که این کارخانه در نهایت به عنوان یک مرکز اصلی پروژه فعالیت کند و محصولات محلی را بفروشد و تاریخ طولانی خود را تفسیر کند. گویلیم هیوز، مدیر اجرایی کادو، این پروژه را «جشنواره میراث» توصیف کرد که تاریخ را «در قلب جوامع» برای همه، جوانان و افراد مسن به طور یکسان، به ارمغان می‌آورد.