سه برادر اسکاتلندی رکورد پاروزنی بدون توقف در اقیانوس آرام را شکستند

سفری پرمخاطره در اقیانوس آرام

جیمی، ایوان و لاکلان مک‌لین، در طول سفر 14,484 کیلومتری خود از پرو به استرالیا، با طوفان‌های گرمسیری خشنی روبرو شدند که آنها را مجبور به انحراف‌های طولانی کرد. در یکی از این طوفان‌ها، لاکلان توسط موجی بزرگ به دریا افتاد، اما خوشبختانه توانست به قایق بازگردد.

این برادران پس از رسیدن به کایرنز در شرق استرالیا، با خانواده و دوستان خود دیدار کردند و اظهار داشتند که مشتاق خوردن پیتزا و یک خواب راحت شبانه هستند.

شکستن رکورد جهانی

این سه برادر اسکاتلندی، رکورد قبلی 162 روز را که توسط پاروزن انفرادی روسی، فیودور کونیوخوف در سال 2014 برای سریع‌ترین پاروزنی کامل، بدون کمک و بدون توقف در اقیانوس آرام ثبت شده بود، شکستند.

آنها سفر خود را با قایقشان، «رز امیلی»، که به یاد خواهر متولد نشده‌شان نامگذاری شده بود، به پایان رساندند. برادران مک‌لین تاکنون بیش از 700,000 پوند از هدف 1 میلیون پوندی خود را برای پروژه‌های آب پاک در ماداگاسکار جمع‌آوری کرده‌اند.

چالش‌های بی‌سابقه در دریا

لاکلان در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی اسکاتلند نیوز، پیش از رسیدن به خشکی، گفت: «مهمترین چیزی که در ذهن همه ماست، جدای از دیدن خانواده و دوستانمان، یک تخت تازه با ملافه‌های تمیز و یک دوش است.»

او توضیح داد که سفر تا نیمه راه اقیانوس نسبتاً آرام پیش می‌رفت، اما پس از آن شرایط چالش‌برانگیزتر شد. لاکلان افزود: «تا آن زمان باد و هوای نسبتاً ثابتی داشتیم. سپس با یک ضد طوفان روبرو شدیم که نمی‌توانستیم از آن اجتناب کنیم.»

حادثه سقوط به دریا

در طول طوفان 36 ساعته در ماه جولای، لاکلان به دریا افتاد. این جوان 27 ساله گفت که خوش‌شانس بود که با یک طناب ایمنی به قایق متصل بود، در حالی که بادهایی با سرعت 64 کیلومتر بر ساعت و امواج 6 متری وجود داشت. او در پشت قایق کشیده شد تا اینکه ایوان، 33 ساله، توانست به او کمک کند تا دوباره به داخل قایق بازگردد.

بعداً، یک طوفان دیگر برادران را مجبور کرد تا برنامه فرود در بریزبن را رها کنند و برای جلوگیری از طوفان، مجبور به دور زدن مجمع‌الجزایر دورافتاده کالدونیای جدید شدند.

تدارکات و روحیه در طول سفر

برای تکمیل این سفر بدون پشتیبانی، آنها نمی‌توانستند در هیچ جزیره‌ای برای تأمین مجدد فرود آیند یا از هیچ قایق عبوری کمک بگیرند. برادران مجبور بودند تمام غذای خود را همراه داشته باشند: 500 کیلوگرم غذای خشک‌شده و 75 کیلوگرم جو دوسر.

آنها تدارکات کافی برای 150 روز داشتند، اما لاکلان گفت که در هفته‌های پایانی، برای احتیاط در صورت تأخیرهای بیشتر در رسیدن به استرالیا، شروع به جیره‌بندی کردند.

«ما هنوز ذخیره‌ای از جیره‌های نظامی داشتیم، اما نمی‌خواستیم از آنها استفاده کنیم. آنها برای مواقع اضطراری بودند و طعم خوبی هم نداشتند.»

او افزود که «آخرین راه حل» در صورت تمام شدن تمام تدارکات، یک قلاب ماهیگیری بود که برای صید غذای خود همراه داشتند.

قدرت برادری و انگیزه

روحیه یکی از نگرانی‌های اصلی پاروزنان بود و کمبود خواب یکی از بزرگترین چالش‌ها محسوب می‌شد. برادران، که در سال 2020 نیز رکورد پاروزنی در اقیانوس اطلس را شکسته بودند، سعی می‌کردند حداقل پنج یا شش ساعت خواب را در بلوک‌های حداکثر سه ساعته در اطراف شیفت‌های طولانی پاروزنی داشته باشند.

تقسیم یک شکلات یا درست کردن قهوه برای یکدیگر، به بالا بردن روحیه آنها کمک می‌کرد.

«قدرت فوق‌العاده ما برادر بودن است. شما می‌توانید کاملاً با یکدیگر صادق باشید و ما بدیهی است که تاریخ مشترک زیادی داریم، و این شاید به این معنی باشد که کمتر احتمال دارد با هم دعوا کنیم.»

لاکلان گفت که انگیزه اصلی آنها جمع‌آوری کمک مالی بود و از همه کسانی که کمک کرده بودند، تشکر کرد. او افزود: «ما کاملاً از نحوه پیشرفت آن شگفت‌زده شده‌ایم.»

پایان یک ماجراجویی فراموش‌نشدنی

در حالی که لاکلان مشتاق غذای تازه و یک تخت راحت بود، گفت که دلش برای شب‌های زیر آسمان پرستاره و برخوردهای نزدیک با نهنگ‌ها، دلفین‌ها و پرندگان دریایی تنگ خواهد شد.

جیمی، 32 ساله، این ماجراجویی را «باورنکردنی‌ترین، بی‌امان‌ترین و اغلب سورئال‌ترین» تجربه زندگی خود توصیف کرد.

«در حالی که ممکن است دلم برای روال، تنهایی، غروب‌ها و طلوع‌ها و خیلی چیزهای دیگر تنگ شود، در حال حاضر بسیار خوشحالم که با دوستان و خانواده‌ام که خیلی دلتنگشان بودم، به خشکی بازگشته‌ام. کل ماجرا مدتی طول می‌کشد تا درک شود.»

او افزود: «این کسی را شگفت‌زده نخواهد کرد – اما تنها چیزی که می‌خواهم یک پیتزا است. اوضاع در اواخر سخت شد و ما به طور جدی فکر می‌کردیم که ممکن است غذایمان تمام شود. با وجود خستگی شدید، مجبور شدیم سرعت بگیریم و قبل از تمام شدن تدارکات به مقصد برسیم، اما اکنون می‌توانیم غذای مناسب بخوریم.»

ایوان نیز اضافه کرد: «روزها طولانی بودند و با این حال هفته‌ها به سرعت گذشتند، عجیب است که به زمانی که اینجا گذراندیم فکر کنیم. این سخت‌ترین کاری بود که تا به حال انجام داده‌ام، و بدون برادرانم حتی نمی‌توانستم به آن فکر کنم.»