محافظه‌کاران بریتانیا: لغو الزامات خالص صفر برای شرکت‌های نفتی دریای شمال

تغییر رویکرد محافظه‌کاران در قبال انرژی

خانم بادنوک قرار است این طرح را به طور رسمی در سخنرانی خود در آبردین اعلام کند. هدف اصلی این طرح، تمرکز صرف بر «حداکثرسازی استخراج» و «بیرون کشیدن تمامی نفت و گاز از دریای شمال» است. این رویکرد در تضاد کامل با سیاست‌های دولت فعلی کارگر قرار دارد که متعهد به ممنوعیت صدور مجوزهای جدید اکتشاف است.

بادنوک معتقد است که الزامات خالص صفر، باری بر دوش تولیدکنندگان نفت و گاز در دریای شمال است که به اقتصاد آسیب می‌رساند و باید حذف شود.

او همچنین اشاره کرده است که «مضحک» است بریتانیا منابع حیاتی خود را دست‌نخورده رها کند، در حالی که کشورهایی مانند نروژ از همان بستر دریا به استخراج می‌پردازند.

مواضع احزاب مختلف

در حالی که حزب محافظه‌کار به دنبال لغو الزامات خالص صفر است، حزب اصلاحات بریتانیا نیز خواستار استخراج بیشتر سوخت‌های فسیلی از دریای شمال شده است. این در حالی است که دولت کارگر فعلی، با ممنوعیت صدور مجوزهای جدید اکتشاف، بر «انتقال عادلانه و منظم» از نفت و گاز برای «تحریک رشد» تاکید دارد.

• حزب محافظه‌کار: لغو الزامات خالص صفر، تمرکز بر حداکثرسازی استخراج.
• حزب اصلاحات بریتانیا: استخراج بیشتر سوخت‌های فسیلی.
• دولت کارگر: ممنوعیت مجوزهای جدید اکتشاف، انتقال به انرژی‌های پاک.

سخنگوی دولت هشدار داده است که اکتشاف میادین جدید «هیچ تاثیری بر کاهش قبوض» نخواهد داشت و امنیت انرژی را بهبود نمی‌بخشد، بلکه «فقط بحران اقلیمی رو به وخامت را تسریع می‌کند».

پیشینه و تعهدات خالص صفر

هدف «خالص صفر» تا سال ۲۰۵۰، که به معنای کاهش انتشار کربن تا جایی است که بریتانیا به همان اندازه که تولید می‌کند، کربن را از جو حذف کند، در سال ۲۰۱۹ توسط ترزا می به قانون تبدیل شد. این هدف در راستای توافقنامه اقلیمی پاریس ۲۰۱۵ است.

در سال ۲۰۲۳، ریشی سوناک، نخست‌وزیر وقت، ۱۰۰ مجوز جدید برای حفاری در دریای شمال صادر کرد و در آن زمان اظهار داشت که این اقدام «کاملاً با تعهدات خالص صفر سازگار است».

فناوری‌های کاهش کربن

دولت فعلی اعلام کرده است که «بزرگترین سرمایه‌گذاری تاریخ در انرژی بادی فراساحلی و سه خوشه اول از نوع خود در زمینه جذب و ذخیره کربن» را انجام داده است.

تاسیسات جذب و ذخیره کربن (CCS) با هدف جلوگیری از انتشار دی‌اکسید کربن (CO2) تولید شده از فرآیندهای صنعتی و نیروگاه‌ها به جو طراحی شده‌اند. بیشتر CO2 تولید شده جذب، منتقل و سپس در عمق زمین ذخیره می‌شود. این فناوری توسط آژانس بین‌المللی انرژی و کمیته تغییرات اقلیمی به عنوان یک عنصر کلیدی در دستیابی به اهداف کاهش گازهای گلخانه‌ای و مقابله با تغییرات اقلیمی خطرناک تلقی می‌شود.