کانون همیاران چوگو؛ حرکتی ملی برای احیای هویت فرهنگی ایران

محمدعلی باقری حجاز، رئیس کانون همیاران چوگو، با تأکید بر اهمیت این تشکل، هدف اصلی آن را صیانت از سرمایه‌های فرهنگی و اجتماعی جامعه عنوان کرد. وی بیان داشت که تأسیس این کانون، پاسخی عملی به نیازهای امروز برای حفظ و پایداری رشته فاخر چوگو است. به گفته باقری حجاز، مأموریت این کانون فراتر از صرفاً یک ورزش است و به دنبال ثبت چوگو به عنوان ماندگارترین سرمایه فرهنگی خانواده ایرانی در حافظه جمعی ملت است.

تفاوت کانون همیاران و هواداران

باقری حجاز به تبیین تمایز میان وظایف دو ساختار همیاران و هواداران پرداخت. او توضیح داد که در حالی که کانون هواداران محلی برای شور و تشویق است، کانون همیاران میدان کار و عمل محسوب می‌شود. این کانون با بهره‌گیری از مشارکت‌های اقتصادی، فرهنگی و علمی و با تکیه بر ظرفیت‌های بی‌نظیر کشور، در راستای اعتلای چوگو گام برمی‌دارد.

رویکرد خانواده‌محوری و سرمایه‌گذاری فرهنگی

رئیس کانون همیاران بر رویکرد «خانواده‌محوری» در برنامه‌های این کانون تأکید کرد. وی اظهار داشت: «چوگو باید از سطور کتاب‌ها و قاب موزه‌ها، مستقیم به صحن خانه‌ها برسد؛ در دست پدران و مادران، در بازی کودکان، و در خاطره نسل‌ها تکرار شود. هرگاه خانواده ایرانی این ورزش را بشناسد و بدان افتخار کند، ما به والاترین سرمایه پایدار دست یافته‌ایم.»

دکتر باقری حجاز که سابقه سه سال همکاری مداوم با انجمن ورزش چوگو کشور را در کارنامه خود دارد، سرمایه‌گذاری فرهنگی را برتر از هر نوع سرمایه‌گذاری دیگری دانست. او افزود: «سرمایه مالی، رهگذر امروز و فراموشی فرداست؛ اما سرمایه فرهنگی، سازنده آینده و حافظ اصالت ملتی است که ریشه در قرون دارد. چوگو باید در ذهن ایرانی، نه تنها به‌عنوان رشته‌ای ورزشی، بلکه به‌عنوان نماد هویت و درفش افتخار ملی استوار بماند.»

برنامه‌های آتی و نقش کانون

در بخش برنامه‌های پیش‌رو، دکتر باقری حجاز به موارد زیر اشاره کرد:

• برگزاری مسابقات ملی بانوان و آقایان در نیمه دوم مهرماه ۱۴۰۴.
• برگزاری دوره‌های آموزش داوری و مربیگری درجه دو.
• برگزاری نشست سالانه رؤسا و دبیران چوگوی سراسر کشور در شهر قم.

وی نقش این مجموعه در رایزنی، جذب مشارکت‌های اجتماعی، و فراهم‌سازی بسترهای همکاری با سازمان‌ها و نهادهای ذی‌ربط را «بی‌بدیل» توصیف کرد.

احیای چوگو، بازگرداندن ساده یک بازی تاریخی نیست؛ بلکه حرکتی ملی برای تداوم، تثبیت و انتقال افتخاری است که ریشه در تاریخ کهن ایران دارد. این مسیر، تلاشی همگانی برای پاسداری از پرچم هویت فرهنگی‌مان است.