تنش‌ها در دهلی بر سر سگ‌های ولگرد: جدال بین دلسوزی و ایمنی

افزایش درگیری‌ها بر سر تغذیه سگ‌ها

مگا مالهوترا تقریباً دو سال است که در مجتمع مسکونی خود به سگ‌های ولگرد غذا می‌دهد. او هر شب در نزدیکی دروازه خروجی ساختمانش، غذا را در محلی موقت قرار می‌دهد. او می‌گوید: "از مراقبت و غذا دادن به آنها لذت می‌برم."

اما در هفته‌های اخیر، او متوجه ناراحتی فزاینده ساکنان هر بار که غذا می‌گذارد، شده است. او می‌گوید برخی حتی با او روبرو شده و اصرار کرده‌اند که غذا دادن به حیوانات را متوقف کند. خانم مالهوترا می‌گوید معمولاً ترجیح می‌دهد در چنین شرایطی آرام بماند، اما اخیراً مواردی پیش آمده که مجبور شده قاطع‌تر عمل کند.

چنین درگیری‌هایی در دهلی و بسیاری از شهرهای هند در حال افزایش است، زیرا مقامات شهری با جمعیت رو به رشد سگ‌های ولگرد دست و پنجه نرم می‌کنند. کسانی که به سگ‌ها غذا می‌دهند، این کار را از روی دلسوزی انجام می‌دهند، و کسانی که مخالف آن هستند، به افزایش تعداد گازگرفتگی‌ها و حملات سگ‌ها اشاره می‌کنند که برخی از آنها نیز کشنده بوده‌اند.

حکم دادگاه عالی و تفسیرهای متفاوت

دوستداران حیوانات معتقدند که بخش عمده‌ای از این سردرگمی ناشی از حکم اخیر دادگاه عالی است که بحثی دو قطبی را دوباره شعله‌ور کرده است: هند چگونه باید جمعیت سگ‌های ولگرد خود را در شهرهای پرجمعیت مدیریت کند؟

در ماه اوت، دادگاه دستور قبلی خود مبنی بر انتقال تمام سگ‌های ولگرد دهلی به پناهگاه‌ها را اصلاح کرد. در عوض، حکم داد که سگ‌ها باید گرفته شوند، واکسینه، عقیم و به محله خود بازگردانده شوند؛ اما با این شرط که سگ‌های پرخاشگر و آنهایی که هاری دارند باید به پناهگاه‌ها منتقل شوند.

دادگاه همچنین تغذیه سگ‌های ولگرد در اماکن عمومی را ممنوع کرد و از مقامات شهری خواست تا مناطق خاصی را برای غذا دادن به سگ‌ها تعیین کنند. اما برخی از ساکنان این را به عنوان ممنوعیت کامل غذا دادن به سگ‌ها تفسیر کرده‌اند.

مراقبین قدیمی سگ‌ها ادعا می‌کنند که مورد آزار، حمله و تهدید قرار می‌گیرند، اغلب توسط همسایگان خود، که اکنون معتقدند غذا دادن به سگ‌های ولگرد غیرقانونی است. در برخی موارد، ساکنان سعی کرده‌اند سگ‌ها را از محل‌های غذا دادن دور کنند تا مردم را از فراهم کردن غذا برای آنها منصرف کنند.

خانم مالهوترا می‌گوید: "ترس در ذهن مردم وجود دارد [که سگ به آنها حمله کند]. چیزی که آنها نمی‌فهمند این است که این حیوانات فقط به عشق و مراقبت نیاز دارند."

چالش‌های مدیریت جمعیت سگ‌های ولگرد

سگ‌های ولگرد حضوری آشنا در سراسر شهرهای هند، به ویژه در دهلی هستند که تخمین زده می‌شود نزدیک به یک میلیون سگ ولگرد داشته باشد؛ اگرچه هیچ سرشماری رسمی در دهه گذشته انجام نشده است.

بیشتر این سگ‌ها وحشی محسوب نمی‌شوند. بلکه آنها به عنوان "حیوانات جامعه" شناخته می‌شوند که در کنار مردم زندگی می‌کنند و برای غذا به آنها وابسته هستند. از شهرک‌های محصور گرفته تا چایخانه‌های کنار جاده، آنها در تار و پود زندگی روزمره شهری تنیده شده‌اند.

با این حال، تعداد فزاینده‌ای از مردم در دهلی و شهرهای اقماری آن می‌گویند که از گازگرفتگی سگ‌ها می‌ترسند و استدلال می‌کنند که سگ‌های ولگرد ایمنی و بهداشت اطراف خانه‌ها و اماکن عمومی را به خطر می‌اندازند. گله‌های سگ‌های ولگرد اغلب در حال تعقیب کودکان و سالمندان دیده می‌شوند.

چتنا سینگ، ساکن شمال دهلی، می‌گوید: "من و همسرم از فرستادن فرزندانمان برای بازی بدون نظارت می‌ترسیم. اگر سگی آنها را گاز بگیرد چه می‌شود؟ چه کسی مسئول خواهد بود؟"

داده‌های دولتی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۴، ۳.۷ میلیون مورد گازگرفتگی سگ در سراسر کشور گزارش شده است که بیش از ۲۵,۰۰۰ مورد آن از دهلی بوده است.

با وجود تعداد زیاد سگ‌های ولگرد، هند هیچ سیاست جامع برای مدیریت آنها فراتر از برنامه کنترل تولد حیوانات (ABC) ندارد که هدف آن کاهش پرخاشگری و جمعیت از طریق عقیم‌سازی و واکسیناسیون است.

در دهلی به طور خاص، ۲۵ مرکز ABC وجود دارد که تحت یک دستور ساده عمل می‌کنند: سگ‌های ولگرد را عقیم و واکسینه کرده، سپس آنها را به محله‌های اصلی خود بازگردانند. با این حال، این مراکز بیش از حد تحت فشار هستند و اغلب با چالش‌هایی در تأمین بودجه برای عملیات بی‌وقفه روبرو هستند.

در همین حال، مقامات شهرداری دهلی گزارش داده‌اند که کار بر روی شناسایی مکان‌هایی برای غذا دادن به سگ‌ها مطابق با حکم دادگاه را آغاز کرده‌اند. روزنامه هندوستان تایمز گزارش داد که کمیته فرعی سگ‌های ولگرد تصمیم گرفته است که کارگران بهداشت در هر منطقه با مردم و انجمن‌های رفاهی مسکونی برای شناسایی این مکان‌ها همکاری کنند.

بی‌بی‌سی برای اظهار نظر با دفتر شهردار تماس گرفت و به مقامات شهرداری نامه نوشت اما پاسخی دریافت نکرد.

فعالان می‌گویند که مقامات باید به سرعت در ایجاد این فضاها اقدام کنند، در حالی که اطمینان حاصل کنند که غذا دهندگان در این مدت مورد حمله قرار نمی‌گیرند.

عقیم‌سازی: راه حل بلندمدت

آمبیکا شوکلا، فعال حقوق حیوانات، می‌گوید: "غذا دهندگان هرگز مشکل نبوده‌اند. آنها بخش مهمی از راه حل هستند. آنها کسانی هستند که اطمینان حاصل می‌کنند سگ‌ها عقیم و واکسینه می‌شوند. آنها کسانی هستند که آنها را آرام نگه می‌دارند."

پناهگاه‌ها نیز موافقند. کارکنان سازمان غیردولتی "Neighbourhood Woof" مستقر در دهلی می‌گویند که کمپین‌های عقیم‌سازی زمانی که مراقبین محلی درگیر باشند، بسیار کارآمدتر هستند.

دیپاک ناگار، مدیر عملیات در این پناهگاه، می‌گوید: "غذا دهندگان به ما در شناسایی سگ‌ها کمک می‌کنند و حضور آنها باعث می‌شود که برداشتن و بارگیری آنها در ون‌ها آسان‌تر شود. بیشتر اوقات، حتی به کیسه یا طناب هم نیاز نداریم."

در غیاب یک استراتژی روشن برای مقابله با این مشکل، کارشناسان معتقدند که عقیم‌سازی و واکسیناسیون بهترین راه‌حل‌های بلندمدت برای کنترل جمعیت سگ‌های دهلی هستند.

خانم شوکلا می‌گوید: "عقیم‌سازی تنها راه پیش رو است." و اضافه می‌کند که این روش همچنین به کاهش موارد هاری در مقایسه با دهه گذشته کمک کرده است.

با این حال، کارشناسان می‌گویند که حداقل ۷۰ درصد از سگ‌های ولگرد در یک منطقه باید عقیم شوند تا چرخه تولید مثل شکسته شود و جمعیت آنها به طور مؤثر کاهش یابد.

برای غذا دهندگانی مانند خانم مالهوترا، این بحث فراتر از اعداد است. این بحث در مورد آگاهی و همزیستی است.

او می‌گوید: "یک طرف باید بفهمد که حیوانات به دلسوزی نیاز دارند، نه چوب و قفس. طرف دیگر [کسانی که غذا می‌دهند] نیز باید مسئولیت‌پذیرتر باشند. غذا باید در یک گوشه امن قرار داده شود، نه جلوی آسانسورها یا درها."

"راه حل بین دلسوزی و احتیاط نهفته است."