رژه نظامی پرهزینه چین: ۵ میلیارد دلار برای نمایش قدرت و آسمان آبی

هزینه‌های سرسام‌آور رژه نظامی

برآوردهای رسانه‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که هزینه کلی این مراسم بیش از ۳۶ میلیارد یوان (حدود ۵ میلیارد دلار) بوده است. این رقم معادل نزدیک به ۲ درصد از بودجه سالانه دفاعی چین است و در شرایطی که اقتصاد این کشور با چالش‌هایی چون کاهش رشد و فشار بر بخش خصوصی روبه‌رو است، زیر ذره‌بین منتقدان داخلی و خارجی قرار گرفته است.

• تدابیر امنیتی: تنها هزینه امنیت مراسم به ۴.۶ میلیارد یوان (حدود ۶۳۰ میلیون دلار) رسید.
• آموزش و آماده‌سازی نیروها: حدود ۸۰۰ میلیون یوان (نزدیک به ۱۱۰ میلیون دلار) صرف آموزش و آماده‌سازی نیروها شد.
• سوخت و نگهداری تجهیزات: حدود ۲۰۰ میلیون یوان (حدود ۳۰ میلیون دلار) دیگر به این بخش اختصاص یافت.

تاثیر اقتصادی تعطیلی صنایع و کسب‌وکارها

بزرگ‌ترین بخش هزینه‌ها نه به تجهیزات نظامی، بلکه به تعطیلی کارخانه‌ها و جبران خسارات صنعتی مربوط می‌شود. برای حفظ «آسمان آبی» در روز رژه و کاهش آلودگی هوا، بیش از ۲۹ میلیارد یوان (معادل ۴ میلیارد دلار) به‌عنوان یارانه تعطیلی و کاهش تولید به بیش از ده هزار واحد صنعتی پرداخت شد.

توقف فعالیت‌های تجاری و بسته شدن مسیرهای حمل‌ونقل شهری نیز حدود ۱.۱ میلیارد یوان (حدود ۱۵۰ میلیون دلار) زیان دیگر به اقتصاد پکن وارد کرد.

دولت پکن برای برگزاری این رژه، محدودیت‌های گسترده‌ای بر زندگی روزمره شهروندان اعمال کرد. فروشگاه‌ها، خطوط مترو و حتی ساکنان مناطق اطراف خیابان اصلی رژه ملزم به توقف فعالیت یا ماندن در خانه بودند. این کنترل شدید، به بهای ایجاد اختلال در گردش اقتصادی پایتخت تمام شد و به اعتماد فعالان اقتصادی نسبت به ثبات سیاست‌های داخلی لطمه زد.

واکنش‌های داخلی و پیامدهای سیاسی

در فضای مجازی چین، بخشی از افکار عمومی نسبت به هزینه‌های رژه موضعی انتقادی داشتند. کاربران در شبکه‌های اجتماعی این مراسم را «اتلاف منابع» توصیف کردند. تحلیلگران تاکید دارند که این رویداد، گرچه در کوتاه‌مدت حس غرور ملی را تقویت می‌کند، اما در شرایط چالش‌های اقتصادی می‌تواند به سوءبرداشت از اولویت‌های دولت منجر شود.

از منظر سیاسی، دولت چین تلاش داشت با این رژه، هم پیام بازدارندگی به رقبای خارجی مخابره کند و هم در داخل، اقتدار و انسجام ملی را به نمایش بگذارد. نمایش موشک‌های پیشرفته، سامانه‌های پهپادی و توان هسته‌ای سه‌گانه، پاسخی روشن به منازعات ژئوپلیتیک محسوب می‌شد. اما پرسش کلیدی این است که آیا چنین نمایش‌هایی در شرایطی که جامعه با مسائل اقتصادی ملموس‌تری چون بیکاری و کاهش درآمد سرانه مواجه است، می‌تواند رضایت عمومی را تقویت کند یا برعکس، شکاف‌ها را پررنگ‌تر خواهد کرد.