ورزشگاه علی دایی اردبیل؛ سه دهه بلاتکلیفی و وعده‌های بی‌سرانجام

تاریخچه‌ای از امید و فراموشی

استادیوم ۲۰ هزار نفری علی دایی، با مساحت ۴۲ هکتار، در فاصله پنج کیلومتری شهر اردبیل قرار دارد. این پروژه عظیم در اوایل دهه ۷۰ شمسی با هدف تبدیل شدن به قطب ورزشی شمال‌غرب کشور کلنگ‌زنی شد و موجی از امید را در دل مردم استان زنده کرد. اما این امید دیری نپایید و پروژه از همان ابتدا با چالش‌های متعددی روبرو شد و هر سال، فاصله آن با تکمیل نهایی بیشتر گشت.

افتتاح صوری؛ آغاز بلاتکلیفی ۱۷ ساله

در تاریخ سوم خردادماه ۱۳۸۷، استادیوم علی دایی به شکلی نمادین افتتاح شد و حتی میزبان یک دیدار دوستانه بین تیم ملی فوتبال ایران و تیم سایپا بود. اما این افتتاح، بیش از آنکه نشانه‌ای از پیشرفت باشد، نمایشی برای رد کردن پروژه در گزارش‌ها بود. واقعیت این بود که ورزشگاه فاقد حداقل امکانات لازم برای بهره‌برداری بود:

• جایگاه‌های ناقص
• نبود سیستم‌های مدرن
• زیرساخت‌های غیرفعال
• رختکن‌های ناتمام
• سکوهای نیمه‌کاره

اکنون، با گذشت ۱۷ سال از آن افتتاح صوری، استادیوم علی دایی همچنان نتوانسته به یک مجموعه ورزشی تمام‌عیار و قابل استفاده تبدیل شود.

وعده‌های بی‌سرانجام و عقب‌ماندگی فوتبال استان

کارشناسان ورزشی استان بارها هشدار داده‌اند که کمبود زیرساخت‌ها و امکانات ورزشی مناسب، عامل اصلی عقب‌ماندگی فوتبال اردبیل است. در حالی که یک ورزشگاه استاندارد می‌تواند زمینه‌ساز رشد فوتبال و صعود تیم‌های بومی به لیگ‌های کشوری باشد، در اردبیل این تحول هرگز رخ نداده است. استادیوم علی دایی که باید نماد هویت فوتبالی استان باشد، امروز به نمادی از فراموشی و سرافکندگی تبدیل شده است.

مالکیت مبهم، آینده نامشخص

در حال حاضر، استادیوم علی دایی در اختیار وزارت راه و شهرسازی است و سازمان مجری اماکن دولتی متولی آن شناخته می‌شود. با این حال، هیچ اقدام اجرایی جدی برای تکمیل آن صورت نگرفته است. وعده‌ها، تنها با نزدیک شدن به رویدادها یا حضور چهره‌های ورزشی تازه می‌شوند و سپس به بایگانی سپرده می‌شوند. مسئولان محلی و نمایندگان استان نیز در تمام این سال‌ها تنها به سخن گفتن از ضرورت تکمیل پروژه بسنده کرده‌اند و نتیجه ملموسی در عمل مشاهده نشده است.

وضعیت نامناسب و نیاز به رسیدگی

اگرچه این مجموعه از نظر فیزیکی رها نشده، اما شرایط فنی و ساختاری آن همچنان نامناسب است. گزارش‌هایی از سرقت تجهیزات و تخریب‌های جزئی در گذشته منتشر شده که نشان‌دهنده نبود رسیدگی منظم و کافی است. تصاویر اخیر از وضعیت ورزشگاه، پوسیدگی سکوها و غیرعملیاتی بودن سیستم‌های تاسیساتی را نشان می‌دهد که عملاً امکان برگزاری مسابقات رسمی یا تمرین تیم‌های حرفه‌ای را از بین برده است.

مطالبه مردم: پایان شعار، آغاز اقدام

مردم اردبیل، با وجود شور و هیجان رویدادهای ورزشی، به آینده این ورزشگاه می‌اندیشند. مطالبه آن‌ها روشن و ساده است: چرا استادیومی که نام اسطوره فوتبال ایران را یدک می‌کشد، نباید در حد شأن مردم استانش باشد؟ آن‌ها از مسئولان محلی و ملی انتظار دارند که به جای شعار و وعده‌های کلیشه‌ای، برنامه عملیاتی ارائه دهند، پاسخگو باشند و در نهایت، به وعده‌های خود عمل کنند. زمان شعار به پایان رسیده و اکنون وقت اقدام است.