صعود بی‌سابقه حزب رفرم بریتانیا: از حاشیه‌نشینی تا پیشتازی در نظرسنجی‌ها

صعود چشمگیر حزب رفرم

در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۲۱، حزب رفرم بریتانیا اولین کنفرانس خود را در منچستر برگزار کرد. این گردهمایی یک روزه و نسبتاً کوچک، تنها با حضور چند صد فعال، در نزدیکی همایش بزرگتر حزب محافظه‌کار برگزار شد. در آن زمان، رفرم تنها حدود ۳ درصد در نظرسنجی‌ها حمایت داشت و در انتخابات محلی ماه مه همان سال، تنها دو کرسی شورایی به دست آورده بود. نایجل فاراژ، که هنوز رهبر حزب نبود، در آن رویداد حضور نداشت.

اما چهار سال بعد، وضعیت کاملاً متفاوت است. کنفرانس سالانه رفرم این آخر هفته در بیرمنگام برگزار می‌شود و گزارش‌ها حاکی از فروش ۵۵۰۰ بلیت است. تخمین زده می‌شود که یک پنجم لابی‌گران کشور نیز در این رویداد حضور خواهند داشت. این حزب اکنون برای پنج ماه متوالی در نظرسنجی‌ها پیشتاز بوده است.

این اولین بار در تاریخ است که حزبی غیر از محافظه‌کار یا کارگر برای چنین مدت طولانی در نظرسنجی‌ها پیشتاز است. از زمان موفقیت این حزب در انتخابات محلی انگلستان در ماه مه، رفرم به طور مداوم میانگین ۳۰ تا ۳۱ درصد حمایت را به دست آورده که آن را به وضوح از تمامی رقبایش جلوتر قرار داده است.

تلاش‌های اخیر توسط YouGov و More in Common برای تخمین معنای این حمایت از نظر تعداد نمایندگان مجلس نشان می‌دهد که اگر انتخابات اکنون برگزار شود، رفرم با اختلاف زیاد بزرگترین حزب خواهد بود، هرچند احتمالاً بدون اکثریت مطلق. در حال حاضر، نایجل فاراژ، که اکنون به طور قاطع رهبر رفرم است، به نظر می‌رسد در مسیر تبدیل شدن به نخست‌وزیر بعدی بریتانیا قرار دارد.

عوامل کلیدی حمایت از رفرم

این سوال مطرح است که آیا رفرم می‌تواند این روند را حفظ کند؟ انتخابات عمومی بعدی ممکن است تقریباً چهار سال دیگر باشد و اتفاقات زیادی می‌تواند در این مدت رخ دهد. اما تحلیل اینکه چه کسانی از این حزب حمایت می‌کنند و چرا، سرنخ‌های حیاتی را فراهم می‌کند.

نارضایتی عمومی و رأی اعتراضی

حمایت از رفرم ممکن است صرفاً یک رأی اعتراضی از سوی رأی‌دهندگانی باشد که از رشد کند اقتصادی، خدمات بهداشتی ضعیف و سطوح بالای مهاجرت خسته شده‌اند. اگر چنین باشد، محبوبیت حزب ممکن است در صورت بهبود وضعیت کشور در چهار سال آینده کاهش یابد.

نارضایتی از وضعیت کشور قطعاً زیربنای حمایت از رفرم است. به عنوان مثال، طبق نظرسنجی Ipsos، ۶۸ درصد از رأی‌دهندگان احساس می‌کنند که اقتصاد در سال آینده بدتر خواهد شد، که این رقم از ۴۳ درصد در زمان انتخابات سال گذشته افزایش یافته و بالاترین میزان در یک سال پس از تشکیل پارلمان جدید است. در میان کسانی که ترجیح حزبی فعلی‌شان رفرم است، ۸۹ درصد به طور قابل توجهی نسبت به چشم‌انداز اقتصادی بدبین هستند.

همچنین، آخرین نظرسنجی نگرش‌های اجتماعی بریتانیا، که پاییز گذشته انجام شد، نشان داد که ۵۹ درصد از مردم از NHS ناراضی هستند. در میان کسانی که سال گذشته به رفرم رأی دادند، این رقم حتی بالاتر و ۶۹ درصد است.

اکثر رأی‌دهندگان فکر می‌کنند که مهاجرت بیش از حد بالاست. یک نظرسنجی Opinium در ماه اوت نشان داد که ۷۱ درصد این احساس را دارند. اما تقریباً تمام کسانی که اکنون از رفرم حمایت می‌کنند (۹۷ درصد) این دیدگاه را ابراز می‌کنند.

عدم اعتماد به احزاب سنتی و اعتماد به فاراژ

حامیان رفرم اعتماد کمی به توانایی رهبر حزب کارگر، سر کی‌یر استارمر، یا رهبر حزب محافظه‌کار، کمی بادنوک، برای رسیدگی به این مسائل دارند. اکثر آنها به توانایی سر کی‌یر در مدیریت اقتصاد، NHS و مهاجرت بی‌اعتماد هستند. در عین حال، قضاوت آنها در مورد توانایی‌های بادنوک نیز منفی است.

حامیان رفرم حتی کمتر از حامیان محافظه‌کار به توانایی‌های سر کی‌یر اعتماد دارند. به عنوان مثال، ۵۸ درصد از محافظه‌کاران به توانایی سر کی‌یر در بهبود اقتصاد بی‌اعتماد هستند، در حالی که این رقم در میان حامیان رفرم ۷۶ درصد است. همچنین، ۴۰ درصد از حامیان کارگر شک دارند که بادنوک بتواند با اقتصاد مقابله کند، که کمتر از ۴۷ درصد در میان حامیان رفرم است.

به نظر می‌رسد حامیان رفرم ایمان خود را به توانایی هر دو حزب سنتی حاکم بریتانیا برای حل مشکلات مبرم کشور از دست داده‌اند. در مقابل، آنها به فاراژ اعتماد دارند. این امر به ویژه در مورد مهاجرت صادق است، اما او در مورد اقتصاد و NHS نیز امتیاز خوبی کسب می‌کند.

در میان کسانی که در حال حاضر از رفرم حمایت می‌کنند، ۸۴ درصد عملکرد فاراژ را تأیید می‌کنند – بسیار بالاتر از ارقام مشابه برای سر کی‌یر در میان حامیان کارگر (۶۲ درصد) یا بادنوک (۴۶ درصد) در میان محافظه‌کاران.

در حالی که فاراژ در جمعیت گسترده‌تر چندان مورد تحسین نیست، رتبه‌بندی او در میان رأی‌دهندگان به طور کلی هنوز با رقبایش قابل مقایسه است. در آخرین نظرسنجی Opinium، به عنوان مثال، تعداد بیشتری (۴۰ درصد) از عملکرد فاراژ به عنوان رهبر رفرم ناراضی هستند تا راضی (۳۰ درصد). اما این بدان معناست که تعداد بیشتری از عملکرد او راضی هستند تا از سر کی‌یر (۲۱ درصد) یا بادنوک (۱۶ درصد).

رهبر رفرم به یک آهنربای قدرتمند تبدیل شده که رأی‌دهندگان ناراضی را به اردوگاه حزب خود جذب می‌کند. چشم‌انداز آینده حزب به شدت به ماندن فاراژ به عنوان رهبر آن بستگی دارد. اگر فاراژ از صحنه سیاسی خارج شود، حزب ممکن است برای حفظ حمایت خود با مشکل مواجه شود. در عین حال، اگر چشم‌انداز کشور تحت رهبری کارگر بهبود یابد یا اگر بادنوک بتواند آنها را متقاعد کند که او و حزبش راه‌حل‌های بهتری نسبت به فاراژ دارند، رأی‌دهندگان ممکن است از حزب دور شوند.

برگزیت و مسائل فرهنگی

سیاستمداران این روزها زیاد در مورد برگزیت صحبت نمی‌کنند. با این حال، برگزیت یک خط گسل اصلی است که به شدت حامیان و مخالفان رفرم را از هم متمایز می‌کند. حمایت از این حزب در میان کسانی که در سال ۲۰۱۶ به خروج از اتحادیه اروپا رأی دادند، ۵۳ درصد است. در مقابل، تنها ۱۱ درصد از کسانی که به ماندن رأی دادند، در صفوف حامیان فعلی رفرم یافت می‌شوند.

کسانی که در سال ۲۰۱۶ به خروج رأی دادند، دیدگاه‌های متمایزی در مورد طیف وسیعی از مسائل به اصطلاح «فرهنگی» دارند. آنها به ویژه نگران مهاجرت هستند، در مورد بسیاری از سیاست‌های برابری تردید دارند و بیشتر تمایل به شک و تردید در مورد تغییرات آب و هوایی دارند.

این دیدگاه‌ها در میان کسانی که در حال حاضر تمایل به رأی دادن به رفرم دارند، به طور گسترده‌ای رایج است، اما اغلب با جمعیت عمومی کشور همخوانی ندارد.

• مهاجرت: طبق آخرین نظرسنجی نگرش‌های اجتماعی بریتانیا، ۸۱ درصد از کسانی که سال گذشته به رفرم رأی دادند، معتقدند که مهاجران فرهنگ کشور را تضعیف کرده‌اند نه غنی. همچنین ۷۳ درصد احساس می‌کنند که مهاجران برای اقتصاد کشور بد بوده‌اند. این ارقام با رأی‌دهندگان عمومی بسیار متفاوت است؛ تنها ۳۱ درصد از آنها معتقدند که مهاجرت فرهنگ بریتانیا را تضعیف کرده و تنها ۳۲ درصد احساس می‌کنند که برای اقتصاد بد بوده است.
• برابری: ۵۳ درصد از رأی‌دهندگان رفرم معتقدند که تلاش‌ها برای ایجاد فرصت‌های برابر برای لزبین‌ها، همجنس‌گرایان مرد و دوجنس‌گرایان «بیش از حد پیش رفته است». ۴۹ درصد همین دیدگاه را در مورد فرصت‌های برابر برای سیاه‌پوستان و آسیایی‌ها دارند، در حالی که ۷۱ درصد این دیدگاه را در مورد افراد ترنسجندر ابراز می‌کنند. ارقام مشابه در میان عموم مردم به ترتیب ۳۳، ۱۸ و ۵۰ درصد است.
• تغییرات آب و هوایی: تنها ۳۳ درصد از رأی‌دهندگان رفرم معتقدند که تغییرات آب و هوایی عمدتاً ناشی از فعالیت‌های انسانی است، که بسیار کمتر از ۵۴ درصد در میان عموم مردم است. ۲۵ درصد نیز اظهار می‌کنند که آب و هوا عمدتاً در نتیجه فرآیندهای طبیعی در حال تغییر است، دیدگاهی که تنها ۸ درصد از کل رأی‌دهندگان آن را به اشتراک می‌گذارند. رأی‌دهندگان رفرم کمتر از سایر رأی‌دهندگان از تقریباً هر اقدامی که برای مقابله با تغییرات آب و هوایی طراحی شده است، حمایت می‌کنند.

مخالفت با مهاجرت، سیاست‌های فرصت‌های برابر و اقدامات تغییرات آب و هوایی به طور برجسته‌ای در کمپین‌های رفرم مطرح می‌شود – که اغلب هزینه‌ها در این زمینه‌ها را به عنوان نمونه‌هایی از هدر رفتن بودجه دولتی ذکر می‌کند. در واقع، رأی‌دهندگان رفرم نیز به طور قابل توجهی کمتر به هزینه‌های دولتی تمایل دارند. تنها یک چهارم (۲۵ درصد) معتقدند که مالیات‌ها باید افزایش یابد تا بیشتر برای «بهداشت، آموزش و مزایای اجتماعی» هزینه شود، که بسیار کمتر از ۴۶ درصد از کل رأی‌دهندگانی است که این دیدگاه را دارند.

این حزب آهنگی را می‌خواند که در میان بسیاری از حامیان برگزیت که به صفوف آن پیوسته‌اند، محبوبیت زیادی دارد. این امر به حزب امکان داده تا بخش زیادی از ائتلاف رأی‌دهندگان برگزیت را که در سال ۲۰۱۹ به بوریس جانسون برای اجرای برگزیت رأی دادند، به خود جذب کند. محافظه‌کاران در انتخابات گذشته یک چهارم از حامیان خود در سال ۲۰۱۹ را به رفرم از دست دادند – و اکنون، علاوه بر آن، حزب بادنوک سه دهم دیگر از کسانی را که سال گذشته هنوز به محافظه‌کاران وفادار بودند، از دست داده است. در مجموع، این بدان معناست که نیمی از کسانی که در سال ۲۰۱۹ به جانسون رأی دادند، اکنون از فاراژ حمایت می‌کنند.

در نتیجه، حمایت از محافظه‌کاران در میان رأی‌دهندگان برگزیت در سال ۲۰۱۶ (۲۳ درصد) اکنون تنها کمی بیشتر از حامیان ماندن (۱۴ درصد) است. در سال ۲۰۱۹، ۷۵ درصد از رأی‌دهندگان برگزیت (و تنها ۲۰ درصد از حامیان ماندن) از جانسون حمایت کردند.

در قلب موفقیت رفرم، یک تغییر اساسی در ترجیحات حزبی حامیان برگزیت نهفته است.

چالش‌ها و چشم‌انداز آینده

این نشان می‌دهد که حتی اگر حزب کارگر بتواند چالش‌های سیاسی کشور را با موفقیت تا انتخابات بعدی حل کند، حمایت از رفرم به سادگی از بین نخواهد رفت. در نهایت، برخلاف محافظه‌کاران، کارگر تنها یک هشتم از رأی‌دهندگان خود در سال ۲۰۲۴ را به رفرم از دست داده است.

در عوض، آنچه برای سرنوشت رفرم و به ویژه سهم رأی آن کلیدی خواهد بود، نتیجه نبرد با محافظه‌کاران برای حمایت از بریتانیای حامی برگزیت، محافظه‌کار اجتماعی و شکاک به تغییرات آب و هوایی است. چنین رأی‌دهندگانی به هیچ وجه نماینده کشور نیستند. با این حال، آنها بازار خاصی از حمایت را برای فاراژ فراهم می‌کنند که، حداقل در حال حاضر، به او امکان می‌دهد تا تأثیر زیادی بر فضای سیاسی بگذارد.

تجزیه آرا و فرصت‌های رفرم

یک مانع بالقوه دیگر نیز پیش روی رفرم قرار دارد. این حزب در حال حاضر از تجزیه حمایت در میان رقبای خود بهره می‌برد.

ما زیاد در مورد از دست دادن آرا توسط کارگر و محافظه‌کاران به نفع رفرم شنیده‌ایم. اما در سمت لیبرال اجتماعی سیاست نیز، حمایت از احزاب سنتی اصلی در حال کاهش است.

آخرین نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که ۹ درصد از آرای کارگر در سال ۲۰۲۴ به لیبرال دموکرات‌ها و ۶ درصد به سبزها رفته است.

میزان فعلی ۳۱ درصد رفرم هرگز برای پیروزی در انتخابات کافی نبوده است. اما در چشم‌انداز سیاسی تجزیه شده امروز که مجموع رتبه‌بندی نظرسنجی‌ها برای محافظه‌کاران و کارگر در پایین‌ترین حد تاریخی خود قرار دارد، ممکن است کافی باشد.

با این حال، اگر کارگر یا محافظه‌کاران بهبود یابند، تصویر بسیار متفاوت خواهد بود. به عنوان مثال، اگر کارگر بتواند با رفرم در حدود ۳۰ درصد برابری کند، شاید با فشرده کردن لیبرال دموکرات‌ها، سبزها و احزاب ملی‌گرا، احتمالاً کرسی‌های بسیار بیشتری نسبت به رفرم به دست خواهد آورد. آرای کارگر از نظر جغرافیایی متمرکزتر است، به این معنی که بهتر از رفرم می‌تواند آرا را به کرسی‌های انتخاباتی تبدیل کند.

اینکه آیا کسانی که تمایل کمی به فاراژ دارند، در وفاداری‌های خود تجزیه شده باقی می‌مانند یا پشت یک حزب متحد می‌شوند، می‌تواند در تعیین شانس رفرم برای رسیدن به قدرت حیاتی باشد.

در همین حال، با توجه به اینکه بخش زیادی از حمایت رفرم از رأی‌دهندگان سابق محافظه‌کار می‌آید، هرگونه بهبود توسط محافظه‌کاران یک مشکل بزرگتر برای فاراژ خواهد بود، زیرا به احتمال زیاد شامل گرفتن آرا مستقیماً از حزب او می‌شود.

اگر صحنه سیاسی کمتر تجزیه شود، رفرم باید به گسترش جذابیت خود فراتر از مسائل اصلی مهاجرت، برابری و تغییرات آب و هوایی فکر کند. با وجود بدبینی گسترده در مورد سلامت مالی کشور، در حال حاضر رأی‌دهندگان فراتر از صفوف حامیان فعلی حزب، کمتر مایل به اعتماد به حزب در مورد اقتصاد هستند تا در مورد مهاجرت.

اینکه آیا فاراژ می‌تواند فراتر از صفوف بریتانیای محافظه‌کار اجتماعی دسترسی پیدا کند، ممکن است در نهایت برای موفقیت حزب در تلاش برای رسیدن به قدرت حیاتی باشد.