سقوط آنجلا رینر: معاون نخست‌وزیر بریتانیا پس از رسوایی مالیاتی استعفا داد

صعود و سقوط یک چهره کاریزماتیک

رینر که خود را «زنی از طبقه کارگر واقعی» توصیف می‌کرد، در فقر بزرگ شد و در ۱۶ سالگی بدون هیچ مدرکی مدرسه را ترک کرد. او پس از پیروزی قاطع حزب کارگر در انتخابات، به مناصب عالی دست یافت. این یک سفر قابل توجه بود، اما اکنون، این صعود خارق‌العاده به اوج سیاست بریتانیا با حزب کارگر، به سقوطی به همان اندازه چشمگیر منجر شده است.

او از سمت‌های معاون نخست‌وزیر و وزیر مسکن استعفا داد و همچنین از معاونت رهبری حزب کارگر کناره‌گیری کرد. این به معنای بازگشت به نیمکت‌های عقب مجلس برای یک نماینده برجسته است که دارایی سیاسی بزرگی برای حزبش محسوب می‌شد و همچنان در بسیاری از محافل حزب کارگر و فراتر از آن، چهره‌ای محبوب باقی مانده است.

داستان زندگی او که با غلبه بر مشکلات همراه بود، شخصیت کاریزماتیک و توانایی‌اش در برقراری ارتباط با بخش‌هایی از رای‌دهندگان که شاید برای دیگران کمتر قابل دسترس بودند، به او جایگاهی ویژه در کابینه سر کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر، بخشیده بود و نشان می‌دهد که جایگزینی او چقدر دشوار خواهد بود.

ریشه‌ها و مبارزات اولیه

آنجلا بون در سال ۱۹۸۰ در استاکپورت، منچستر بزرگ، به دنیا آمد. او در یکی از فقیرترین محله‌های دولتی منطقه بزرگ شد و از سنین پایین از مادرش که دچار اختلال دوقطبی و افسردگی بود، مراقبت می‌کرد. هر دو والدین رینر بیکار بودند و او در سال ۲۰۱۷ به یاد آورد که مجبور بود خیلی سریع بزرگ شود.

«مادرم فردی بسیار آسیب‌پذیر بود. به یاد دارم در ۱۰ سالگی، مادرم قصد خودکشی داشت و من مانند سگی در انتهای تخت او می‌خوابیدم تا فقط کنارش بمانم و او به خودش آسیبی نرساند.»

او همچنین به یاد آورده است که یکشنبه‌ها به آپارتمان مادربزرگش می‌رفتند تا خانواده بتوانند به نوبت در آنجا حمام کنند، زیرا آب گرم برای استفاده در خانه خودشان بسیار گران بود.

رینر بارها درباره اینکه به او گفته شده بود «هرگز به جایی نخواهد رسید» پس از ترک تحصیل بدون هیچ مدرکی صحبت کرده است. اما پس از به دنیا آوردن اولین فرزندش در ۱۶ سالگی، رینر به صورت پاره‌وقت در کالج تحصیل کرد، زبان اشاره بریتانیایی را آموخت و مدرک حرفه‌ای در مراقبت‌های اجتماعی کسب کرد.

او سال‌ها به عنوان مددکار اجتماعی در استاکپورت کار کرد و عمدتاً از افراد مسن در خانه‌هایشان مراقبت می‌کرد، در حالی که به سرعت در رده‌های اتحادیه «یونیسون» نیز پیشرفت می‌کرد. او خود را «پر سر و صدا» و کسی که «هیچ بی‌احترامی از مدیریت را تحمل نمی‌کرد» توصیف کرده است.

فعالیت‌های اتحادیه‌ای و ورود به سیاست

در دهه ۲۰ زندگی‌اش، او به یک مقام تمام‌وقت اتحادیه تبدیل شد و در نهایت، پس از مبارزات بر سر شرایط کاری و قراردادهای ساعتی صفر، به بالاترین نقش انتخابی در یونیسون در شمال غرب انگلستان رسید.

در یونیسون بود که او با مارک رینر، یکی دیگر از مقامات اتحادیه، آشنا شد و در سال ۲۰۱۰ با او ازدواج کرد و در سال ۲۰۲۳ از او جدا شد. این زوج صاحب دو پسر شدند که یکی از آنها به دلیل تولد زودهنگام، نابینا و دارای نیازهای آموزشی ویژه است.

او جنبش اتحادیه‌های کارگری را به خاطر تشویقش به ورود به سیاست و تبدیل او از «دختری در یک محله دولتی» به «زنی که احساس می‌کند می‌تواند دنیا را فتح کند» ستایش می‌کند. این جاه‌طلبی‌ها در سال ۲۰۱۵ محقق شد، زمانی که او به عنوان نماینده مجلس برای اشتون-آندر-لاین در منچستر بزرگ انتخاب شد. او بعدها گفت که فقط برای اثبات این نکته که «افرادی مثل من نمی‌توانند انتخاب شوند» نامزد شده بود و «به طور تصادفی» این کرسی را به دست آورده بود.

پیشرفت در وست‌مینستر و چالش‌ها

رینر به سرعت در وست‌مینستر پیشرفت کرد و مسئولیت‌های زنان و برابری، و آموزش را در کابینه سایه جرمی کوربین، رهبر سابق حزب کارگر، بر عهده گرفت. هنگامی که کوربین در سال ۲۰۲۰، پس از بدترین نتیجه انتخابات عمومی حزب کارگر از سال ۱۹۳۵، کناره‌گیری کرد، رینر برای رهبری نامزد نشد و از متحد خود، ربکا لانگ-بیلی، که پس از سر کی‌یر دوم شد، حمایت کرد. در عوض، رینر برای معاونت رهبری نامزد شد و به راحتی در این پست انتخاب شد.

اما روابط بین سر کی‌یر و رینر گاهی اوقات پرتنش بوده است. پس از اینکه حزب کارگر کنترل هشت شورای انگلیسی را از دست داد و کرسی هارتلپول را در انتخابات میان‌دوره‌ای پارلمانی در می ۲۰۲۱ از دست داد، معاون رهبر از سمت ریاست حزب برکنار شد. او مقاومت کرد و به عنوان وزیر سایه اول دولت و عناوین دیگر منصوب شد.

در آن زمان، رینر پایگاه حمایتی قوی و نقشی قدرتمند داشت که به جان پرسکات تشبیه می‌شد؛ کسی که در دوران نخست‌وزیری تونی بلر، پلی سیاسی بین طبقه کارگر و پروژه «کارگر جدید» محسوب می‌شد. رینر به شدت به این نقش تکیه کرد و سعی کرد از آن به نفع حزبش در سال‌های قبل از پیروزی حزب کارگر در انتخابات عمومی ۲۰۲۴ استفاده کند.

حملات سیاسی و جنجال‌ها

رینر که گاهی اوقات صریح و ستیزه‌جو بود، بارها محافظه‌کاران را به «بی‌خبری» متهم کرد و با جملاتی مانند «یک قانون برای آنها و یک قانون دیگر برای ما» در طول رسوایی مهمانی‌های دوران همه‌گیری در داونینگ استریت، به حزب حمله کرد. گاهی اوقات رینر اعتراف می‌کرد که زیاده‌روی کرده است، یک بار به خاطر توصیف محافظه‌کاران ارشد به عنوان «یک مشت آشغال» عذرخواهی کرد.

برجستگی او و شدت حملات سیاسی‌اش، او را هدف قرار داده و تیترهای ناخواسته‌ای را به خود جلب کرده بود. در سال ۲۰۲۱، رینر به «تبعیض جنسی و زن‌ستیزی» در سیاست اعتراض کرد، پس از اینکه یک روزنامه گزارش داد که او پاهایش را در طول پرسش و پاسخ نخست‌وزیر برای منحرف کردن بوریس جانسون، روی هم می‌انداخت و از هم باز می‌کرد.

و در سال ۲۰۲۴، او توسط پلیس به دلیل مالیات پرداخت شده بر فروش خانه دولتی‌اش مورد تحقیق قرار گرفت، باز هم پس از گزارش‌های متعدد روزنامه‌های غیردوست، که توسط محافظه‌کاران تشویق می‌شدند. او مجرم شناخته نشد.

پایان یک دوره سیاسی

تمایل او به عبور از جنجال‌های سیاسی به او حالتی از دست‌نیافتنی بودن بخشیده بود، به طوری که برخی او را «آنگ تفلون» می‌نامیدند. جایگاه او به عنوان معاون نخست‌وزیر، با رهبری یکی از وعده‌های کلیدی حزب کارگر برای ساخت ۱.۵ میلیون خانه تا سال ۲۰۳۰، و کمک به سر کی‌یر برای سرکوب شورش نمایندگان حزب کارگر بر سر کاهش رفاه، بیشتر نیز شده بود.

چند روز قبل از استعفایش، نخست‌وزیر به طور کامل از رینر دفاع کرد و او را «داستان بزرگی از موفقیت بریتانیا» خواند که به کودکان طبقه کارگر «حس واقعی آرزو» می‌بخشید. با این حال، جنبه‌های سیاسی اعتراف وزیر مسکن به عدم پرداخت مالیات کافی بر خانه‌اش، چندان خوشایند نبود.

رینر با اتهامات ریاکاری و درخواست‌هایی برای کناره‌گیری مواجه شد. او پس از آنکه سر لوری مگنوس، مشاور اخلاقی نخست‌وزیر، اعلام کرد که او کد وزارتی را نقض کرده است، از دولت استعفا داد.

در حالی که او گفت که رینر «با صداقت عمل کرده است»، به نخست‌وزیر گفت که «او نمی‌تواند به عنوان کسی که 'بالاترین استانداردهای ممکن رفتار صحیح' را طبق کد [وزارتی] رعایت کرده است، در نظر گرفته شود.»

آنجلا رینر، پس از غلبه بر دوران کودکی دشوار و مشکلات شخصی برای رسیدن به اوج حزب کارگر و تبدیل شدن به تنها دومین معاون نخست‌وزیر این حزب، دوران سیاسی‌اش تنها ۱۴ ماه پس از تشکیل دولت کارگر، به پایانی زودهنگام رسید.