کشف پروژه مخفی دیوید بوئی: موزیکالی درباره لندن قرن هجدهم

پروژه‌ای پنهان از نگاه همکاران

عنوان این نمایش موزیکال «اسپکتیتور» است که همنام یک مجله بریتانیایی قرن هجدهمی مورد علاقه بوئی است. این کلمه در انگلیسی به معنای «تماشاگر» است. در حالی که آخرین آلبوم بوئی، «ستاره سیاه»، به نوعی وداع هنری او با جهان بود، اکنون مشخص شده که او در ماه‌های پایانی عمرش، پروژه دیگری را نیز آغاز کرده بود؛ پروژه‌ای که حتی نزدیک‌ترین همکارانش از آن بی‌خبر بودند. این یادداشت‌ها و طرح‌ها در سال ۲۰۱۶، پس از مرگ او، در اتاق کار قفل‌شده‌اش در نیویورک کشف شدند.

این اسناد ارزشمند اکنون به موزه ویکتوریا و آلبرت اهدا شده‌اند و قرار است از هفته آینده، ۲۰ شهریور (۱۳ سپتامبر)، در مرکز دیوید بوئی در شرق لندن به نمایش عمومی گذاشته شوند.

شیفتگی بوئی به لندن قرن هجدهم

این پروژه مخفی، که به طور اختصاصی با بی‌بی‌سی به اشتراک گذاشته شده، نشان‌دهنده شیفتگی عمیق این ستاره موسیقی به هنر و طنز در لندن قرن هجدهم و همچنین داستان‌هایی از گروه‌های تبهکار آن دوران است. تکمیل این نمایش موزیکال می‌توانست یکی از آرزوهای دیرینه دیوید بوئی را محقق کند.

بوئی در سال ۲۰۰۲ در گفت‌و‌گویی با رادیو۴ بی‌بی‌سی گفته بود: «در ابتدا، واقعا می‌خواستم برای تئاتر بنویسم و فکر می‌کنم می‌توانستم فقط در اتاق نشیمنم برای نمایش‌نامه تئاتر بنویسم، اما به نظرم هدفم (همیشه) داشتن مخاطبان بسیار زیاد بود.»

کشف یادداشت‌ها و جزئیات پروژه

یادداشت‌های دیوید بوئی دقیقاً همان‌طور که او آن‌ها را به دیوارهای دفترش در نیویورک سنجاق کرده بود، پیدا شدند. این اتاق همیشه قفل بود و تنها بوئی و دستیار شخصی‌اش کلید داشتند، بنابراین اسناد تا زمانی که بایگانی‌کنندگان شروع به فهرست‌بندی وسایل او نکردند، دست‌نخورده باقی ماندند.

او یک دفترچه کامل را به مرور نشریه اسپکتیتور اختصاص داده بود که ۵۵۵ نسخه از آن بین سال‌های ۱۷۱۱ تا ۱۷۱۲ میلادی منتشر شد. در این دفترچه، یادداشت‌هایی درباره مدهای زودگذر و آداب و رسوم جامعه لندن در آن زمان وجود دارد. او همچنین با قلمی با جوهر سیاهرنگ چندین مقاله این نشریه را خلاصه کرده و حتی به آن‌ها از ۱ تا ۱۰ نمره داده است.

این یادداشت‌ها به وضوح نشان می‌دهند که بوئی شیفته تاریخ و فرهنگ لندن اوایل قرن هجدهم بود. او در حاشیه یکی از داستان‌های اخلاقی درباره دو خواهر، نوشته است: «می‌تواند زیرداستان خوبی باشد.» او همچنین به گزارش‌هایی درباره شخصیت‌هایی چون «آقای کلینچ، اهل بارنت» علاقه نشان داده بود؛ مردی که می‌توانست صدای اسب، سگ شکاری، زنی سالمند و حتی ساز فاگوت را تقلید کند.

جرم و جنایت در لندن قرن هجدهم

دیوید بوئی به طور خاص مجذوب موضوع جرم و جنایت و مجازات در آن دوران بود. در یکی از یادداشت‌ها، او صحنه‌هایی از اعدام در ملا عام را تجسم می‌کند که در آن «جراحانی بر سر تصاحب اجساد دعوا می‌کنند.»

او حتی به این فکر می‌کرد که جک شپرد، دزد خرده‌پا و محبوب مردم، را به یکی از شخصیت‌های اصلی نمایش تبدیل کند. او از جاناتان وایلد نیز نام می‌برد؛ مجری خودسر قانون که جک شپرد را دستگیر و اعدام کرد.

یکی دیگر از نقش‌های اصلی بالقوه در موزیکال را هم به باند خیابانی «موهاک‌ها» اختصاص داده بود؛ گروهی از جوانان اشراف‌زاده که در سال ۱۷۱۲ شب‌ها مست می‌کردند و به عابران، به‌ویژه زنان و نگهبانان سالخورده در خیابان‌های لندن حمله می‌کردند. این گروه به دلیل بی‌بندوباری و رفتار زننده‌شان در تئاترها، میخانه‌ها و قهوه‌خانه‌های اطراف کاونت گاردن لندن، خشم و نگرانی عمومی را برانگیخته بودند.

نگاهی جامع به هنر و سیاست

بوئی در عین حال نگاهی کلی‌تر نیز به آن دوران داشت. او با بررسی آثار نقاشانی مانند جاشوا رینولدز و ویلیام هوگارث و همچنین تاسیس آکادمی سلطنتی، گاه‌شماری از اوایل قرن هجدهم را تدوین کرد. او به شکل‌گیری نمایش‌های موزیکال در این دوره لندن و نحوه استفاده از آن‌ها به عنوان ابزار طنز سیاسی نیز علاقه‌مند بود.

به گفته متصدیان آرشیو، ممکن است بوئی در سال ۲۰۱۵، زمانی که در آمریکا زندگی می‌کرد، در حال پژوهش درباره نقش هنر در نقد سیاسی معاصر نیز بوده باشد.

حدود ۲۰۰ قطعه از آرشیو دیوید بوئی، شامل لباس‌هایی که در کنسرت‌هایش پوشیده، دست‌نوشته‌ها، سازها و آثار هنری متنوع او، در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن در معرض دید عموم قرار خواهد گرفت. پژوهشگران نیز می‌توانند برای دیدن سایر آثار وقت قبلی بگیرند. به گفته مدیر مجموعه، این اسناد تازه می‌تواند الهام‌بخش نسل جدیدی از هنرمندان و طراحان مد باشد.