خبر کامل
«شهرت دیرهنگام»: ویلم دفو در نقش پستچی شاعری که گذشتهاش زنده میشود

بازگشت شاعرانه یک پستچی: «شهرت دیرهنگام» با درخشش ویلم دفو
فیلم «شهرت دیرهنگام» با هنرنمایی ویلم دفو، روایتی دلنشین و انسانی از زندگی یک پستچی سالخورده را به تصویر میکشد که گذشته شاعرانهاش به شکلی غیرمنتظره دوباره جان میگیرد. این اثر سینمایی، برخوردی شاعرانه میان گذشتهای فراموششده و اکنونی پرهیاهو است و نشان میدهد چگونه جذابیتهای پنهان گذشته میتوانند در زمان حال الهامبخش نسلهای جدید شوند.
اد ساکسبرگر: پستچی با گذشتهای ادبی
شخصیت اصلی داستان، اِد ساکسبرگر، مردی آرام و سادهدل از نیویورک است که در آستانه پیری، همچنان در اداره پست مشغول به کار است. او هر روز با قلمی پشت گوش، نامهها را مرتب میکند؛ کاری که ظاهراً هیچ ارتباطی با دنیای ادبیات ندارد. اما گذشته او رازی پنهان دارد: در جوانی، مجموعهای از اشعار با عنوان Way Past Go منتشر کرده بود؛ کتابی که هرگز مورد توجه قرار نگرفت و به سرعت به فراموشی سپرده شد.
نقطه عطف داستان زمانی فرا میرسد که یکی از دانشجویان دانشگاه نیویورک، به طور تصادفی در یک کتابفروشی دستدوم، مجموعه اشعار ساکسبرگر را پیدا میکند. این دانشجو که به شدت تحتتأثیر این اثر قرار گرفته، به سراغ ساکسبرگر میآید و با هیجان به او میگوید: «شما یک مرد اهل قلم هستید.» این جمله، هم استعارهای ادبی است و هم به شکلی طنزآمیز به شغل او در مرتب کردن نامهها اشاره دارد.
نقشآفرینی بیتکلف ویلم دفو
همانطور که آلفرد هیچکاک میگوید، «نه دهم موفقیت یک فیلم در انتخاب بازیگر است.» بر این اساس، «شهرت دیرهنگام» با انتخاب ویلم دفو برای نقش ساکسبرگر، از همان ابتدا موفقیت خود را تضمین کرده است. دفو در این نقش، حضوری گرم، طبیعی و بیتظاهر دارد. او مردی را به تصویر میکشد که از توجه ناگهانی دیگران متعجب است، اما هرگز او را سادهلوح جلوه نمیدهد. بازی دفو آنقدر طبیعی است که گویی اصلاً بازی نمیکند و همین صداقت، فیلم را حتی در لحظاتی که داستان کمی قابل پیشبینی به نظر میرسد، زنده و باورپذیر نگه میدارد.
زمانی که ساکسبرگر با گروهی از دانشجویان پرشور آشنا میشود، آنها او را همچون قطعهای از تاریخ زنده میبینند. گلوریا، دختری پرانرژی که بازیگر و خواننده است، با تحسین به او نگاه میکند و میگوید: «البته که باید همینطور به نظر برسید.» این جمله، نه تنها نظر دوستانش، بلکه حس مشترک تماشاگران را نیز بیان میکند.
انجمن شور و شوق و احیای یک شاعر
محور اصلی این گروه جوان، ویلسون مایرز است؛ نویسندهای تازهکار که با شور و شتاب حرف میزند و محفلی به نام «انجمن شور و شوق» راه انداخته است. او از ساکسبرگر میخواهد برای اولین اجرای عمومی گروه، شعری تازه بنویسد.
این درخواست برای مردی که دهههاست چیزی ننوشته و حتی خود را نویسنده نمیداند، حیرتانگیز است. با این حال، او تحتتأثیر توجه جوانان و بهویژه دلباختگی خاموشش به گلوریا، این پیشنهاد را میپذیرد. تغییر زندگی ساکسبرگر تدریجی اما آشکار است: او دیگر بهجای گذراندن شبهایش در کافه محلی با دوستان قدیمی، وقتش را صرف نشستهای ادبی و تلاش برای سرودن شعری تازه میکند.
ریشههای ادبی و فضای نیویورکی
فیلم «شهرت دیرهنگام» بر اساس یک رمانک قرن نوزدهمی نوشته نویسنده اتریشی، آرتور شنیتسلر، ساخته شده است. با این حال، روایت به شکلی طبیعی در نیویورک معاصر جا میافتد. کنت جونز، کارگردان فیلم، شناخت عمیقی از فضای هنری این شهر دارد و همین آگاهی باعث میشود فیلم در پرداخت جزئیات زندگی هنری نیویورک، قانعکننده و واقعی جلوه کند.
جونز به خوبی نشان میدهد که چگونه کشش میان گذشته و حال در این شهر جاری است. اعضای «انجمن شور و شوق» خود را همچون هنرمندان بیتنیک دهههای گذشته بازآفرینی میکنند، میراث هنری را میستایند، بازسازی میکنند و حتی گاه بیرحمانه مصرف میکنند. یکی از دانشجویان از ساکسبرگر میپرسد: «شما با آلن گینزبرگ دوست بودید؟» و او با شرمساری اعتراف میکند که نه. گلوریا آهسته در گوشش میگوید: «فقط بگو بله»؛ چرا که او ارزش سرمایه فرهنگی را میفهمد و دوست ندارد این فرصت به هدر برود.
کشمکش درونی و پایان داستان
پس از آنکه ساکسبرگر خود را در جمع دوستان تازه مییابد، روایت فیلم کمی آرام میگیرد. پایان داستان قابلپیشبینی است و درس اخلاقی آن شاید اندکی تکراری به نظر برسد. تنش اصلی نیز بیش از هر چیز بر تردیدهای فزاینده ساکسبرگر نسبت به استعداد و جایگاهش استوار است. با این حال، فیلم اثری ماندگار باقی میگذارد؛ چرا که بیش از هر چیز، روایتی از زندگی روزمره و تصویری صمیمی از شهر نیویورک ارائه میدهد.
شعرهایی که ساکسبرگر در پایان میخواند، به سبک شاعر نامدار فرانک اوهارا سرشار از شور و زندگی است؛ شعرهایی زمینی، پرصدا و مملو از طعم و رنگ نیویورک قدیم. در این لحظات، تماشاگر درمییابد که فارغ از صحنه یا محیط کار، او همچنان شاعری واقعی است.
«انجمن شور و شوق» با نگاه سطحی و عجولانهاش به هنر، شاید مضحک جلوه کند، اما در یک چیز حق دارد: ساکسبرگر شاعری اصیل است. همین حقیقت امیدی هرچند کوچک به آینده این نسل جوان میبخشد.
فیلم «شهرت دیرهنگام» در نهایت اثری دلنشین و انسانی است؛ داستانی درباره گذر زمان، معنای هنر و رابطه نسلها. بازی خیرهکننده ویلم دفو، کارگردانی هوشمندانه کنت جونز و پیوند هنرمندانه میان گذشته و حال، آن را به یکی از روایتهای ماندگار سینمای نیویورک بدل کرده است.
درباره هوشمصنوعی دستاول:
تمامی اخبار دستاول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحتسنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با دادههای جدید آموزش داده میشود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دستاول در حال بهتر شدن است.
شما میتوانید از چتبات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
زمان انتشار:
۱۹:۱۸ - ۱۴۰۴/۰۶/۱۵