کشف پرتره گمشده حامی شکسپیر: سرنخی از یک رابطه پنهان

پس از چهار قرن، پرتره‌ای مینیاتوری که گمان می‌رود متعلق به هنری وریوتسلی، سومین ارل ساوت‌همپتون و حامی احتمالی ویلیام شکسپیر باشد، در یک مجموعه خصوصی کشف شد. این یافته مهم توسط الیزابت گلدینگ، مورخ هنر دانشگاه وارویک، صورت گرفته و می‌تواند ابعاد جدیدی از زندگی شخصی و روابط شکسپیر را روشن کند.

شناسایی اثر هنری و خالق آن

این پرتره مینیاتوری که بیش از ۴۰۰ سال گمشده بود، اکنون به عنوان اثری از نیکلاس هیلیارد (حدود ۱۵۴۷-۱۶۱۹)، نقاش مورد علاقه ملکه الیزابت اول، تأیید شده است. هیلیارد به دلیل مهارت بی‌نظیرش در نقاشی‌های مینیاتوری شهرت داشت و آثار او از اهمیت تاریخی و هنری بالایی برخوردارند.

مالکان مجموعه خصوصی پس از مطالعه کتاب دکتر گلدینگ درباره هیلیارد، با او تماس گرفتند و گمان می‌بردند که نقاشی کوچک موجود در مجموعه آن‌ها ممکن است اثری از این هنرمند برجسته باشد. سبک نقاشی این مینیاتور نشان می‌دهد که در اوایل دهه ۱۵۹۰ میلادی خلق شده است.

ظاهر وریوتسلی و ارتباط با شکسپیر

دکتر گلدینگ توضیح می‌دهد: «گوشواره مروارید، دستبندها، لباس‌های گلدوزی شده زیبا و موهای بلند ارل که نزدیک قلبش نگه داشته شده، ممکن است در ابتدا تصور یک زن را ایجاد کند، اما این یک نمایش دقیق از ظاهر وریوتسلی است.»

ویلیام شکسپیر، نمایشنامه‌نویس متولد استراتفورد-آپون-آوون، آثار «ونوس و آدونیس» و «تجاوز به لوکرس» را به وریوتسلی تقدیم کرده بود. برخی معتقدند که وریوتسلی همان «جوان زیبا» است که بسیاری از غزلیات شکسپیر به او خطاب شده‌اند.

سرنخ پنهان در پشت پرتره

دکتر گلدینگ که هشت ماه را صرف مطالعه این اثر هنری کرده است، به یک جزئیات کوچک در پشت مینیاتور اشاره می‌کند که می‌تواند سرنخی بالقوه درباره ماهیت رابطه شخصی وریوتسلی با شکسپیر باشد.

«مینیاتورها ذاتاً آثار هنری خصوصی بودند که اغلب به عنوان نشانه‌های عشق مبادله می‌شدند. این مینیاتور روی یک کارت بازی چسبانده شده است که در آن زمان مرسوم بود. پشت این کارت بازی در ابتدا یک قلب قرمز بود، اما به طور غیرمعمولی، قلب عمداً محو شده و با یک پیکان سیاه پوشانده شده است. می‌توان گفت که این یک بیل است، اما من فکر می‌کنم بیشتر شبیه یک نیزه است، نمادی که در نشان خانوادگی شکسپیر ظاهر می‌شود.»

اگرچه تعیین زمان دقیق این تغییر روی کارت غیرممکن است، دکتر گلدینگ معتقد است که «قطعاً با هدفی خاص انجام شده است.» این نقاشی بیضی شکل تنها دو و یک چهارم اینچ ارتفاع دارد.

تفسیر احتمالی و پیامدهای کشف

گلدینگ می‌افزاید: «یک تفسیر وسوسه‌انگیز ممکن است این باشد که شکسپیر گیرنده اصلی این مینیاتور بوده اما در مقطعی آن را به ارل بازگردانده است. شاید در حدود زمان ازدواج ساوت‌همپتون در سال ۱۵۹۸ – با علامت شخصی خود که قلب را محو کرده است. چنین سناریویی می‌تواند توضیح دهد که چرا و چگونه این مینیاتور برای صدها سال در شاخه‌ای از خانواده ساوت‌همپتون باقی مانده است.»

این کشف نه تنها به مجموعه آثار نیکلاس هیلیارد اضافه می‌کند، بلکه می‌تواند به درک عمیق‌تری از روابط پیچیده و الهام‌بخش در دوران الیزابت اول و به ویژه زندگی شخصی ویلیام شکسپیر کمک کند.