ووشو قهرمانی جهان: نایب‌قهرمانی ایران، درخشش بانوان و افت کیفی مدال مردان

درخشش تاریخی بانوان: طلای تالو و بازگشت به اوج ساندا

یکی از برجسته‌ترین لحظات این رقابت‌ها، مدال طلای تاریخی زهرا کیانی در فرم چیانگ‌شوو بود. این افتخار برای نخستین‌بار یک دختر ایرانی را به عنوان قهرمان طلایی تالو در جهان معرفی کرد. کیانی که پیش از این یک نقره و دو برنز جهانی کسب کرده بود، حالا با این قهرمانی، انگیزه بیشتری برای تداوم موفقیت‌هایش در بازی‌های آسیایی، به‌ویژه پس از دو نایب‌قهرمانی در هانگژو ۲۰۲۲ و جاکارتا ۲۰۱۸، پیدا کرده است.

در کنار او، هلیا اسدیان در نخستین تجربه جهانی خود در فرم «نن‌گوئن» تنها با اختلاف چهار هزارم امتیاز از مدال بازماند و چهارم شد. اسدیان پیش‌تر با کسب برنز آسیا توانایی‌های خود را نشان داده و در صورت توجه بیشتر و برگزاری اردوهای مشترک با چینی‌ها، می‌تواند همراه با کیانی به افتخارآفرینی ادامه دهد.

بازگشت به رکورد صددرصدی در ساندا بانوان

در بخش ساندا بانوان نیز بازگشت به رکورد صددرصدی کسب طلا بسیار چشمگیر بود. این روند که از سال ۲۰۱۳ آغاز شده بود، به دلیل مثبت اعلام شدن تست دوپینگ مریم هاشمی و بازپس‌گیری مدال طلای او در سال ۲۰۱۹ متوقف شد، اما در برزیلیا دوباره زنده شد. سه سانداکار کشورمان با هدایت الهه منصوریان بهترین استفاده را از فرصت‌های خود بردند و موفق به دستاوردی قابل تقدیر شدند.

نقطه عطف این بخش، پیروزی سهیلا منصوریان مقابل حریف چینی در فینال بود؛ نتیجه‌ای که نه تنها مدال طلا برای ایران به همراه داشت، بلکه نوار شکست‌ناپذیری چینی‌ها را نیز قطع کرد و نام سهیلا منصوریان را به عنوان اولین دختر ایرانی پیروز مقابل حریفان چینی در مسابقات جهانی ثبت کرد.

از طرفی، شهربانو منصوریان در آستانه چهل سالگی با کسب ششمین مدال طلای جهان جاودانه شد. این دستاورد قابل احترام از سوی کاپیتان تیم بانوان، او را تبدیل به پرافتخارترین سانداکار جهان در هر دو بخش زنان و مردان کرده است. منصوریان با هر متر و معیاری برای ۶ دوره و حدود ۲۰ سال در معتبرترین رویداد ورزشی ووشو در جهان موفق به کسب مدال طلا شده و این افتخارات او حتماً قابل احترام است.

چالش‌ها در ساندا و تالو مردان: افت کیفی و نیاز به بازنگری

در بخش ساندا آقایان اما اوضاع متفاوت بود. اگرچه ملی‌پوشان ایران بار دیگر موفق شدند در هر پنج وزن مدال بگیرند و دستاورد صددرصدی مدال را برای سومین حضور متوالی حفظ کنند، اما کیفیت رنگ مدال‌ها نسبت به پنج دوره اخیر افت کرده است. حاصل کار ساندا آقایان در برزیل دو طلا، دو نقره و یک برنز بود؛ نتیجه‌ای که بازگشت به عقب برای ایران و هم‌ترازی مدال با مسابقات جهانی ۲۰۰۹ در کانادا است.

این در حالی است که در سال‌های گذشته ایران با مربیگری حسین اوجاقی دستاورد و رکوردهای خیره‌کننده‌ای مانند پنج طلا در چین ۲۰۱۹ یا چهار طلا و یک نقره در روسیه ۲۰۱۷ دست یافته است. افت کیفی رنگ مدال قطعاً در صورت عدم بررسی دلایل آن زنگ خطری برای ووشو محسوب می‌شود، به‌ویژه اینکه در دو وزن از سه وزن حاضر در بازی‌های آسیایی، نمایندگان ما به طلا نرسیدند.

تحلیل مدال‌های ساندا مردان

• طلای مهدی مرادی (۹۰ کیلوگرم): ارزشمند، اما در وزنی که در بازی‌های آسیایی حضور ندارد و سطح رقابت نسبت به اوزان دیگر پایین‌تر بود.
• طلای عرفان محرمی (۷۰ کیلوگرم): بسیار ارزشمند، زیرا این وزن در بازی‌های آسیایی خواهد بود و محرمی توانایی موفقیت در ناگویا را نشان داد، هرچند نماینده‌ای از چین در این وزن حضور نداشت.

دو نقره ایران را شجاع پناهی و محسن محمدسیفی به دست آوردند. این دو ورزشکار همانند بازی‌های آسیایی هانگژو مقابل حریفان چینی شکست خوردند. محمدسیفی هفتمین مدال جهانی‌اش را در هفتمین حضور کسب کرد و حالا پرافتخارترین سانداکار مرد جهان است. اما شکست‌های اخیر او مقابل چینی‌ها برای طرفداران ووشو ناخوشایند است. سیفی که سال‌ها کابوس چینی‌ها و شکست‌ناپذیر بود، در دو سال اخیر به دلیل آسیب‌دیدگی با مشکلاتی روبه‌رو بوده است. رفع مشکل مصدومیت و حفظ وجهه قهرمانی او بر عهده خود ورزشکار و فدراسیون است.

وضعیت نامطلوب تالو مردان

در بخش تالو مردان هم شرایط چندان مطلوب نبود. تنها شاهین بنی‌طالبی توانست با یک مدال برنز نام ایران را در جدول مدال‌ها ثبت کند. این در حالی است که شش سال پیش تالو ایران توسط مجیری مدال طلا گرفته بود و انتظار می‌رفت با تداوم روند همکاری فرشاد عربی با تیم ملی شاهد عملکرد بهتری باشیم. نتایج اخیر نشان می‌دهد تالو نیاز به بازنگری جدی دارد.

نیاز به ثبات و بازنگری در کادر فنی

در مجموع، تیم ملی ووشو ایران پس از دوران طلایی با هدایت حسین اوجاقی هنوز نتوانسته به ثبات گذشته بازگردد. در سه سال اخیر امیر اوجاقی، کیوان شیرآقایی و رامین موحدنیا هر کدام هدایت تیم ملی را در مقاطعی برعهده داشتند. تغییرات در کادر فنی و تفاوت سطح عملکرد مربیان جانشین، موجب شده فاصله محسوسی با دوران اوج به وجود آید. این موضوعی است که باید هر چه زودتر راهکاری برای آن با حضور کارشناسان و صاحب‌نظران پیدا کرد تا مسیر موفقیت یکی از موفق‌ترین رشته‌های ورزشی کشورمان، در ناگویا نیز ادامه پیدا کند.