«النور بزرگ»: اولین تجربه کارگردانی اسکارلت جوهانسون در کن و تورنتو

«النور بزرگ»: اولین تجربه کارگردانی اسکارلت جوهانسون

فیلم سینمایی «النور بزرگ» (Eleanor The Great)، نخستین تجربه کارگردانی «اسکارلت جوهانسون» پس از دهه‌ها حضور در عرصه بازیگری، برای اولین بار در جشنواره کن به نمایش درآمد و اکنون اکران آن در فستیوال فیلم تورنتو آغاز شده است. این درام کمدی که به موضوع بازماندگان هولوکاست می‌پردازد، با وجود برخی ایرادات، توانسته رضایت مخاطبان را جلب کند و قرار است از 26 سپتامبر در سینماهای جهان به روی پرده برود.

داستان «النور»: دروغی از سر تنهایی و غم

ماجرای فیلم با بازگشت «النور» به نیویورک پس از مرگ دوست صمیمی‌اش، «بزی»، آغاز می‌شود. تنهایی و انزوای او را ناخواسته به یک آسایشگاه سالمندان مخصوص یهودیان می‌کشاند، جایی که گروهی از بازماندگان هولوکاست خاطرات خود را بازگو می‌کنند. در این میان، «النور» به اشتباه یک نجات‌یافته از هولوکاست پنداشته می‌شود.

به جای افشای حقیقت، «النور» تصمیم می‌گیرد زندگی «بزی» را برای آن‌ها بازگو کند. این موضوع توجه «نینا»، یک دانشجوی روزنامه‌نگاری، را جلب می‌کند که به دنبال کشف رازهای جدیدی از زندگی «النور» است. هرچه «النور» بیشتر داستان سرنوشت تلخ «بزی» را تعریف می‌کند، افراد بیشتری جذب آن می‌شوند و او بیش از پیش در دام زندگی دروغین خود گرفتار می‌آید.

شخصیت «النور»: تضادها و پیچیدگی‌ها

شخصیت «النور» ترکیبی از جذابیت و تضاد است. او زنی تنهاست که با دخترش سختگیر، اما با نوه‌اش مهربان است و ابایی از دروغ گفتن ندارد. این تضادها شخصیتی پیچیده و دشوار را خلق کرده که مخاطب را بر سر دو راهی همدلی و تنفر قرار می‌دهد.

فیلم این سوال را مطرح می‌کند که آیا تنهایی می‌تواند دروغگویی و رفتارهای آسیب‌زننده «النور» را توجیه کند. «اسکارلت جوهانسون» در اولین فیلم خود پاسخ روشنی به این سوال نمی‌دهد و به مخاطب فرصت می‌دهد تا کاراکترها را قضاوت کند. «النور بزرگ» به خوبی نشان می‌دهد که مرگ عزیزترین فرد زندگی می‌تواند فاجعه‌ای بزرگ به بار آورد و جایگزین کردن فردی دیگر به جای او چقدر سخت و دردناک است؛ اتفاقی که پس از مرگ «بزی» برای «النور» رخ داد.

نقاط قوت و ضعف فیلم

بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم، بازی درخشان «اسکویب» در نقش «النور» است. او با برق چشمانش و شوخ‌طبعی ذاتی، مهر و عطوفت یک پیرزن و ترسش از تنهایی را به خوبی به تصویر می‌کشد، به گونه‌ای که به راحتی می‌توان از خطاهای او چشم‌پوشی کرد.

با این حال، فیلم به جای واکاوی عمیق بحران جعل هویت قربانیان و بازماندگان هولوکاست، به موضوعات کم‌اهمیت‌تر می‌پردازد. این مساله نه تنها ریتم «النور بزرگ» را کند می‌کند، بلکه از تمرکز بر روی موضوع اصلی نیز می‌کاهد. در نهایت، «النور بزرگ» فیلمی درباره غم و اندوه است و نشان می‌دهد که چگونه غم از دست دادن، که «النور» نتوانست مرهمی برای آن بیابد، او را به دروغگویی سوق داده است.