ناکامی بوکس ایران در رقابت‌های جهانی لیورپول؛ ابهامات در مدیریت فدراسیون

سفر پرهزینه، بدون آمادگی لازم

سفر به لیورپول شاید به خودی خود جذاب و هیجان‌انگیز باشد، اما پرسش اصلی اینجاست: آیا در شرایط فعلی و با هزینه‌های سنگین ارزی، معیار اعزام باید تنها حضور باشد یا کسب نتیجه؟ اگر هدف کسب نتیجه بود، ابزار آماده‌سازی لازم وجود نداشت و حتی ناآگاه‌ترین فرد به بوکس نیز عدم کسب نتیجه را پیش‌بینی می‌کرد. اگر هدف تجربه‌اندوزی بود، نباید فراموش کنیم که رقابت‌های جهانی جای کسب تجربه و اردوی تدارکاتی نیست.

به نظر می‌رسد برخی همراهان تیم ملی به‌جای تمرکز بر آماده‌سازی فنی، بر روایت لحظه‌ای سفر در صفحات شخصی مجازی خود تمرکز داشتند. در شرایطی که واقعیت تیم ملی قابل پیش‌بینی بود، شاید شجاعانه‌ترین تصمیم، جلوگیری از اعزام پرهزینه به این رویداد جهانی و صرف منابع برای تورنمنت‌های تدارکاتی در کشورهای صاحب‌نام بوکس در اطراف کشورمان بود.

در سطح جهانی، جایی برای شانس نیست

در سطح جهانی، شانس یا قرعه آسان دیگر تعیین‌کننده نیست، به‌خصوص حالا که ساختار برگزاری با همکاری کمیته بین‌المللی المپیک تغییر کرده است. اکنون در رینگ، نتیجه را تنها یک چیز مشخص می‌کند: تدارک و آمادگی.

کشورهایی مانند قزاقستان، ازبکستان و کوبا و بسیاری از کشورهای آسیایی که این روزها در قامت یک مدعی ظاهر شده‌اند، سال‌هاست که با اردوهای مشترک، تورنمنت‌های تدارکاتی و برنامه‌های بلندمدت به مسابقات مختلف اعزام می‌شوند و همین امر، تفاوت اصلی را رقم می‌زند.

کارنامه بوکسورهای ایرانی در لیورپول

تیم ملی بوکس ایران با ۷ بوکسور و هدایت همایون امیری راهی رقابت‌های جهانی شد. نتایج انفرادی بوکسورها به شرح زیر است:

• وزن ۵۵ کیلوگرم: مهدی کاظمی پس از یک پیروزی، مقابل نماینده ازبکستان شکست خورد و حذف شد.
• وزن ۶۵ کیلوگرم: علی حبیبی‌نژاد، ستاره تیم ملی، با درخشش برابر یونان، مغولستان (دارنده برنز جهان) و ایتالیا (نایب‌قهرمان جهان) خود را به جمع هشت نفر برتر رساند. وی در یک‌چهارم نهایی برابر آلوارز کوبایی، قهرمان المپیک پاریس، مردانه جنگید و تا آستانه مدال برنز پیش رفت، اما تجربه و آمادگی حریف سرنوشت مبارزه را رقم زد.
• وزن ۷۰ کیلوگرم: سینا حسن‌پور مقابل نماینده کوزوو شکست خورد و خیلی زود کنار رفت.
• وزن ۷۵ کیلوگرم: محمد نورانی برابر حریف اوکراینی مغلوب شد و مسابقات را ترک کرد.
• وزن ۸۰ کیلوگرم: میثم قشلاقی در برابر بوکسور آلبانی ناکام ماند و حذف شد.
• وزن ۹۰ کیلوگرم: امیررضا ملک خطابی پس از استراحت در دور اول، مقابل بوکسور لهستان شکست خورد و وداع کرد.
• وزن ۹۰+ کیلوگرم: امیر اسماعیلی‌وندایی پس از غلبه بر نماینده لهستان، در دومین مبارزه مقابل بوکسور کوبایی (قهرمان جهان) قرار گرفت. اسماعیلی با وجود مصدومیت از ناحیه ابرو تا راند سوم مردانه جنگید، اما نهایتاً بازی را به تجربه و توان بالای حریف واگذار کرد.

حلقه مفقوده؛ اردوهای تدارکاتی و مربیان حرفه‌ای

بوکس ایران استعدادهای بزرگی دارد، اما بدون اردوهای تدارکاتی مداوم و حضور در تورنمنت‌های معتبر، مانند تفنگ بی‌فشنگ بی‌اثر است. مسابقات جهانی لیورپول بار دیگر نشان داد در دنیای حرفه‌ای، جایی برای شانس وجود ندارد؛ هرچه بکاری همان را برداشت خواهی کرد.

اگر بوکس ایران می‌خواهد از استعدادهای خود به مدال‌های جهانی و المپیکی برسد، راهی جز انتخاب مسیر تدارکات حرفه‌ای و اردوهای بین‌المللی پیشِ رو ندارد. در غیر این صورت، روایت‌های تکراری از مبارزات شجاعانه اما ناکام همچنان تنها دستاورد ما خواهد بود.

مشخص نیست چرا پروژه عالی و درخشان حضور مربیان کوبایی در تیم ملی به بن‌بست خورد. سوال اساسی اینجاست که روح‌الله حسینی، رئیس فدراسیون بوکس، که در ابتدا اقدامات ارزنده‌ای برای بوکس ایران مانند جذب مربیان پرتکنیک کوبایی برای تیم ملی بزرگسالان انجام داد، حالا چرا از مواضع اولیه خود عقب‌نشینی کرده است؟ مواضعی که همه را به آینده درخشان بوکس با مدیریت یک چهره فنی از دل خود خانواده بوکس امیدوار کرده بود، ولی حالا با تأمل و ابهامات فراوانی همراه است.