شکاف طبقاتی در درمان اعتیاد: از مراکز رایگان تا کمپ‌های لاکچری ۱۵۰ میلیونی

درمان اعتیاد در ایران با چالش‌های عمیقی روبروست؛ از یک سو، کمبود شدید مراکز درمانی رایگان برای افراد بی‌بضاعت و از سوی دیگر، ظهور کمپ‌های ترک اعتیاد لاکچری با هزینه‌های سرسام‌آور، شکاف طبقاتی نگران‌کننده‌ای را در این حوزه پدید آورده است. محمدحسین شیخ، درمانگر و مددکار اجتماعی حوزه اعتیاد، در گفت‌وگو با «کافه خبر خبرآنلاین» به تفصیل به این موضوع پرداخته و وضعیت موجود را به شدت مورد نقد قرار داده است.

کمبود مراکز رایگان و موانع مالی

شیخ با اشاره به تجربه خود در دو مرکز درمانی اعتیاد، تاکید می‌کند که عملاً هیچ مرکزی را نمی‌شناسد که یک فرد معتاد با انگیزه ترک، اما بدون توانایی مالی، بتواند به آن مراجعه کند. او می‌گوید:

«حداقل منی که در وسط میدان هستم و هم‌اکنون با ۲ مرکز مختلف در حوزه اعتیاد به عنوان مسئول درمان کار می‌کنم، جایی را نمی‌شناسم که فرد معتادی که شرایط معمول زندگی را با قصد ترک اعتیاد دارد، اما پول ندارد بتواند به آنجا مراجعه کند.»

وی افزود، اگرچه برخی سازمان‌های مردم‌نهاد (NGO) ممکن است افراد را به کمپ‌های آشنا معرفی کنند، اما این یک رویه عمومی نیست. حتی در مراکز ماده ۱۵ که در قانون برای درمان اجباری تعریف شده‌اند، اگر فردی با ظاهری آراسته مراجعه کند، از او درخواست پرداخت هزینه می‌شود.

• هزینه اولیه: بین ۳ تا ۱۰ میلیون تومان برای پذیرش و اقامت ۱۵ تا ۲۱ روزه.
• افزایش هزینه: با افزایش امکانات و خدمات، هزینه نیز به شدت بالا می‌رود.

ظهور کمپ‌های لاکچری و فاصله طبقاتی

محمدحسین شیخ به وجود کمپ‌های ترک اعتیاد با امکانات و هزینه‌های بسیار بالا اشاره می‌کند که نشان‌دهنده فاصله طبقاتی عمیق در این حوزه است. او مثال‌هایی از این مراکز را ارائه می‌دهد:

• کمپ‌های گران‌قیمت: در تهران، کمپ‌هایی وجود دارند که برای ۲۱ روز اقامت، ۱۵۰ میلیون تومان هزینه دریافت می‌کنند.
• برج‌های درمانی در منطقه یک: در منطقه یک تهران، برجی وجود دارد که پس از پذیرش، به بیماران سوئیچ آپارتمان داده می‌شود. خدمات شامل غذای انتخابی از منو، ماساژور و پزشک مخصوص است و ماهانه ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون تومان از فرد دریافت می‌شود.
• ویلاهای خارج از شهر: کمپ‌های ترک اعتیاد در ویلاهای بزرگ خارج از شهر، امکانات تفریحی متعددی نظیر سالن بدنسازی، استخر، سونا و جکوزی را به مراجعان لاکچری خود ارائه می‌دهند.

این وضعیت نشان می‌دهد که درمان اعتیاد، که باید یک حق اساسی برای همه باشد، به کالایی لوکس تبدیل شده که تنها برای قشر مرفه جامعه قابل دسترسی است، در حالی که افراد کم‌بضاعت با موانع جدی برای رهایی از این معضل روبرو هستند.