استیون گراهام برای «نوجوانی» برنده جایزه امی بهترین بازیگر نقش اول مینی‌سریال شد

سخنرانی الهام‌بخش و قدردانی گراهام

گراهام، که ریشه‌های سوئدی و جامائیکایی دارد، در سخنرانی خود با فروتنی و احساسات عمیق، از مسیر زندگی‌اش گفت: «این اتفاقات معمولاً برای بچه‌ای مثل من نمی‌افتد. من فقط یک بچه دورگه‌ام که در یک بلوک آپارتمانی در کرکبی بزرگ شدم. اینکه امروز اینجا در مقابل همکارانم باشم و توسط شما مورد تقدیر قرار بگیرم، فروتنانه‌ترین چیزی است که در زندگی‌ام تصور می‌کردم و نشان می‌دهد که هر رویایی ممکن است.»

او در ادامه از همکار و هم‌خالق سریال، جک تورن، پدرش که او را در کودکی با هنر آشنا کرد، و همسرش قدردانی کرد و با جملاتی پر از عشق گفت: «می‌دانم که بدون تو من الان زنده نبودم. از صمیم قلب، با تمام وجودم دوستت دارم.»

«نوجوانی»: سریالی با تأثیر جهانی

سریال «نوجوانی» که به تازگی منتشر شده، به دلیل گفت‌وگوهای عمیقی که در جامعه ایجاد کرده، مورد تحسین قرار گرفته است. این مینی‌سریال چهار قسمتی، بر پیامدهای یک عمل خشونت‌آمیز شوکه‌کننده تمرکز دارد و نشان می‌دهد چگونه این حادثه بر مدرسه، جامعه و یک خانواده تأثیر می‌گذارد. گراهام در نقش ادی میلر، سرپرست خانواده‌ای ظاهر می‌شود که پسر ۱۳ ساله‌اش، جیمی (اوون کوپر)، متهم به قتل همکلاسی خود، کتی (امیلیا هالیدی) شده است.

گراهام، که همراه با جک تورن این سریال را خلق و نویسندگی کرده، همیشه امیدوار بود که «نوجوانی» با همان «عشق، صداقت و احترام» که تیم سازنده در آن به کار برده‌اند، از سوی مخاطبان پذیرفته شود. او اکنون از بازخوردهای گسترده و تأثیرگذاری آن بر مردم از تمامی اقشار زندگی ابراز شگفتی می‌کند.

گراهام می‌گوید: «یک زن اخیراً در خیابان‌های نیویورک به من نزدیک شد و از من تشکر کرد که این سریال را ساخته‌ام. چشمانش پر از اشک بود و گفت: خدای من … فقط می‌خواهم تو را در آغوش بگیرم.»

او همچنین به داستانی از مردی در هتلی که اقامت داشت اشاره کرد که صحنه خرس عروسکی در پایان سریال، بیشترین تأثیر را بر او گذاشته بود.

پل زدن بر شکاف‌های نسلی و اجتماعی

گراهام درباره تأثیر گسترده سریال اظهار داشت: «این سریال توانسته فاصله‌های نسلی را پشت سر بگذارد.» او توضیح می‌دهد که «نوجوانی» از وقایع مشخصی در بریتانیا، یعنی اعمال خشونت‌آمیز پسران نوجوان علیه دختران نوجوان، الهام گرفته، اما توانسته این داستان را به شکلی جهانی قابل فهم کند.

یکی از روش‌های دستیابی به این هدف، تمرکز بر خانواده ادی، همسرش ماندا (کریستین ترمارکو) و دخترشان لیسا (آملی پیس) در قسمت پایانی است. این بخش نشان می‌دهد که هر یک چگونه با مسئولیت خود در قبال اعمال جیمی کنار می‌آیند و در عین حال تلاش می‌کنند به آینده حرکت کنند بدون اینکه گذشته را نادیده بگیرند.

گراهام درباره احساسش بعد از انتشار «نوجوانی» می‌گوید: «ما این سریال را با عشق، صداقت و احترام ساختیم و همه این‌ها از جایگاه اشتیاق و علاقه تک‌تک اعضای گروه آمد و بازیگران هم جزو گروه بودند. ما همه یک جمع بودیم. این احتمالاً شادترین تجربه‌ای بود که تاکنون به عنوان یک بازیگر داشته‌ام.»

او تأکید می‌کند که هدف اصلی سریال، ایجاد گفت‌وگو بین والدین و فرزندان بوده است. «یکی از دلایلی که این سریال قدرتمند شده، شروع گفت‌وگوها است، اما هیچ پاسخی نمی‌دهد و ما هرگز نگفتیم که می‌توانیم پاسخی داشته باشیم.»

گراهام معتقد است که این سریال الهام‌بخش است تا همه به مسئولیت‌های خود در زندگی فکر کنند و با مسائل اجتماعی و نسل‌های آینده که اطلاعات را به شیوه‌ای متفاوت دریافت می‌کنند، دست و پنجه نرم کنند. او می‌گوید: «این یک مسئله اجتماعی است، صرف نظر از آرزوهای سیاسی یا پس‌زمینه اقتصادی شما… این چیزی است که همه ما دنبال آن بودیم… تا نور بیفکنیم و به نظر می‌رسد این فاصله را پشت سر گذاشته است.»

پیامدهای جهانی یک مشکل محلی

داستان «نوجوانی» با الهام از رویدادهای خاص، به یک مشکل جهانی اشاره دارد: بیگانگی. این سریال نه تنها به چگونگی ظهور این مسئله در کودکان می‌پردازد، بلکه به والدین نیز مربوط می‌شود که حتی از نحوه تربیت فرزندان خود احساس دورافتادگی می‌کنند. ادی و ماندا در سریال، با این سؤال مواجه می‌شوند که چه کاری می‌توانستند متفاوت انجام دهند.

گراهام به زیبایی و «شعر» در صحنه پایانی اشاره می‌کند که به نوشتار شگفت‌انگیز جک تورن و بررسی وضعیت انسان بازمی‌گردد. او به آهنگ «هومرتون» از لویل کارنر اشاره می‌کند که در آن پدرش می‌گوید: «گاهی والدین به اندازه کودکانشان به آن‌ها نیاز دارند.»

شخصیت لیسا، دختر خانواده، با وجود آینده‌ای روشن در دانشگاه، تلاش می‌کند خانواده را کنار هم نگه دارد. او می‌گوید: «ما نمی‌رویم، چون این موضوع همیشه دنبال ما خواهد بود.» گراهام توضیح می‌دهد که لیسا همیشه خواهری خواهد بود که آن دختر را کشته است و این بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی او خواهد بود.

جمله پایانی سریال، «همان‌طور که او را ساختیم؛ با عشق، تا حد توانمان»، نشان می‌دهد که خانواده کاری متفاوت انجام نداده‌اند و این همان کاری است که همیشه با عشق انجام داده‌اند.

افتخارات متعدد «نوجوانی» در جوایز امی

«نوجوانی» برای استیون گراهام سه نامزدی امی و یک جایزه به همراه داشت. او علاوه بر جایزه بازیگری، همراه با جک تورن برنده جایزه بهترین مینی‌سریال و بهترین نویسندگی مینی‌سریال نیز شد.

گراهام هنگام دریافت جایزه بهترین سریال محدود، برابری و احترام متقابل در پروژه را ستود: «ما در این پروژه همگی برابر بودیم و همه مورد احترام قرار گرفتند، چه تهیه‌کننده اجرایی از پلن دوم بودی و چه فردی که سرویس‌های بهداشتی را تمیز می‌کرد. ما همه برابر بودیم. فقط باید از همدیگر مراقبت کنیم، رفیقتان را در آغوش بگیرید یا ببوسید و به او بگویید که دوستش دارید.»

این سریال همچنین در بخش‌های زیر موفق به دریافت جایزه شد:

• بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در مینی‌سریال: اوون کوپر
• بهترین بازیگر نقش مکمل زن در مینی‌سریال: ارین دوهرتی
• بهترین کارگردانی مینی‌سریال: فیلیپ بارانتینی

در هفته پیش و در بخش هنرهای خلاقانه امی، این مجموعه جایزه بهترین فیلمبرداری در بخش مینی‌سریال را گرفت و مستند «نوجوانی: ساخت نوجوانی» جایزه بهترین سریال مستند کوتاه را به دست آورد.

کارنامه هنری استیون گراهام

استیون گراهام پیش‌تر با نقش‌آفرینی در فیلم‌هایی چون «قاپ‌زنی» (۲۰۰۰) ساخته گای ریچی و «دار و دسته‌های نیویورکی» (۲۰۰۲) ساخته مارتین اسکورسیزی شناخته شد.

از دیگر آثار مهم او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• نقش «اندرو کامبو گسکوین» در فیلم «این انگلستان است» (۲۰۰۶) و سه‌گانه سریالی دنباله آن (۲۰۱۰، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵)
• «خیاط، خائن، سرباز، جاسوس»
• دو قسمت از مجموعه «دزدان دریایی کارائیب»
• «ایرلندی»
• حضور در سریال‌های «امپراتوری بوردواک» از اچ‌بی‌او
• «پیکی بلایندرز» از بی‌بی‌سی

دیگر نامزدهای بخش بهترین بازیگر نقش اول مرد در مینی‌سریال عبارت بودند از: کالین فارل برای «پنگوئن»، جیک جیلنهال برای «بی‌گناه فرض‌شده»، برایان تایری هنری برای «دزد مواد» و کوپر کاچ برای «هیولاها: داستان لیل و اریک منندز».