سفر ترامپ به بریتانیا: روابط گرم، نفوذ محدود

جلوه‌های سلطنتی و دیپلماسی گرم

شکی نیست که دونالد ترامپ از روزی که در قلعه ویندزور گذراند، بسیار بیشتر از مذاکراتش با سر کی‌یر استارمر در چکرز به وجد آمده بود. این موضوع به هیچ وجه توهین به مهمان‌نوازی نخست‌وزیر بریتانیا در طول این سفر دولتی نیست که ترامپ و تیمش مشتاقانه آن را ستوده‌اند.

اقامتگاه روستایی استارمر، بدون شک مکانی چشمگیر برای ملاقات است و حتی یک نمایش هوایی توسط «شیاطین سرخ» ارتش بریتانیا نیز برگزار شد که پرچم‌های عظیم بریتانیا و آمریکا را برای خوشامدگویی به رهبر آمریکا در حومه باکینگهام‌شایر به پرواز درآوردند.

اما هر چقدر هم که ترامپ به نظر می‌رسد واقعاً استارمر را دوست دارد و رابطه گرم آنها در کنفرانس خبری مشترک روز پنجشنبه به نمایش گذاشته شد، رئیس‌جمهور کاملاً شیفته میزبانی پادشاه و ملکه در روز چهارشنبه بود.

به گفته سوزی وایلز، رئیس دفتر ترامپ، برجسته‌ترین بخش سفر او، ضیافت شام باشکوهی برای ۱۶۰ مهمان در تالار سنت جورج قلعه ویندزور در همان شب بود. برای ترامپ، که تحسین عمیق و دیرینه‌ای نسبت به خانواده سلطنتی دارد، رقابت با میزبانی پادشاه دشوار است، مهم نیست که چند جت در آسمان بالای چکرز برای او به پرواز درآیند.

روابط شخصی و عدم تغییر مواضع

سفرهای دولتی مانند این، به رؤسای جمهور و نخست‌وزیران اجازه می‌دهد تا در سطح شخصی‌تر با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و فرصتی برای کارکنان مربوطه فراهم می‌آورد تا روابط کاری بسازند. آنها همچنین فرصتی برای نمایش نزدیکی روابط در یک صحنه بزرگ هستند. از این نظر، همه چیز برای هر دو طرف به خوبی پیش رفت.

هیچ گونه ناراحتی واقعی در طول کنفرانس خبری مشترک وجود نداشت که پتانسیل آشکار کردن نقاط اختلاف را داشت. هنگامی که از دو مرد در مورد یکی از این مسائل، یعنی برنامه بریتانیا برای به رسمیت شناختن کشور فلسطین، سؤال شد، ترامپ گفت که مخالف است اما با لبخندی بزرگ و یک ضربه گرم به پشت نخست‌وزیر، او را در محکومیت حماس همراهی کرد.

و در مورد موضوع بالقوه دشوار دیگری، یعنی برکناری پیتر مندلسون به عنوان سفیر بریتانیا در آمریکا به دلیل رابطه او با جفری اپستین، ترامپ به طور غیرمعمولی کم‌حرف بود. او بسیار کم صحبت کرد و بلافاصله به استارمر ارجاع داد.

دو رهبر در مورد غزه و اوکراین نیز تقریباً یک ساعت به تنهایی و بدون حضور هیچ یک از کارکنانشان صحبت کردند. و در حالی که آنها در طول کنفرانس خبری بسیار دوستانه بودند، به سرعت مشخص شد که هیچ یک از آنها مواضع خود را در مورد مسائل کلیدی که در آنها اختلاف نظر دارند، تغییر نداده‌اند.

محدودیت‌های نفوذ و دستاوردهای دیپلماتیک

میزان نفوذ هر رهبری بر ترامپ، صرف نظر از موفقیت چنین سفری، محدود است. در داخل چکرز، از وایلز، رئیس دفتر رئیس‌جمهور، پرسیدم که این سفر چقدر بر توانایی بریتانیا برای تأثیرگذاری بر سیاست آمریکا در زمینه تجارت، تعرفه‌ها و امور بین‌الملل تفاوت ایجاد خواهد کرد. پاسخ او صریح بود – هیچ تفاوتی نخواهد داشت.

هر چقدر هم که ترامپ از این سفر دولتی لذت برد، او قرار نیست مواضع خود را در مورد مسائل مهم جهانی به دلیل یک شب به یاد ماندنی در قلعه ویندزور تغییر دهد. اما پس از تمام تشریفات و تجملات، به نظر می‌رسد استارمر حداقل حق مخالفت محترمانه با ترامپ را بدون پرداخت جریمه دیپلماتیک به دست آورده است.

قرار گرفتن در سمت اشتباه رئیس‌جمهور آمریکا می‌تواند پرهزینه باشد، اما بریتانیا با مدیریت دقیق این رابطه، توانسته از تعرفه‌های تجاری سنگین که بر سایر کشورها اعمال شده، جلوگیری کند. در همین حال، استارمر نیز مورد تحقیر یا لقب‌های توهین‌آمیز قرار نگرفته است.

در حالی که این سفر هرگز به درگیری‌های ناخوشایندی که امسال در دفتر بیضی دیده‌ایم – نه تنها با ولودیمیر زلنسکی اوکراین بلکه با سایر رهبران نیز – تبدیل نشد، قابل توجه است که ترامپ آرام‌تر در کنفرانس خبری پایانی، به سؤالات به شیوه‌ای کمتر تهاجمی از آنچه اغلب در واشنگتن انجام می‌دهد، پاسخ داد.

آیا نخست‌وزیر بریتانیا با ترتیب دادن این سفر دولتی باشکوه، «کارت برنده» خود را بازی کرد؟ این سفر بی‌عیب و نقص برنامه‌ریزی شده بود و به وضوح ترامپ و بانوی اول را به وجد آورد. و در حالی که استارمر ممکن است توانایی تغییر نظر رئیس‌جمهور را به دست نیاورده باشد، اما اکنون احساس می‌شود که اختلاف نظر بیش از هر زمان دیگری دور است.