فیلم Adulthood؛ کمدی-درامی پرهیجان با بازی جاش گد و کایا اسکودلاریو

فیلم «Adulthood»، جدیدترین اثر سینمایی با هنرنمایی جاش گد و کایا اسکودلاریو، توانسته توجه منتقدان را به خود جلب کند. این فیلم که در ژانر کمدی و درام قرار می‌گیرد، توسط الکس وینتر کارگردانی شده و فیلمنامه آن را مایکل ام. بی. گالوین به نگارش درآورده است.

داستان «Adulthood» حول محور دو خواهر و برادر به نام‌های مگان و نوآ می‌چرخد. زندگی آرام آن‌ها زمانی دستخوش تغییرات غیرمنتظره و خطرناک می‌شود که جسدی مدفون‌شده را در زیرزمین خانه والدینشان کشف می‌کنند. این کشف ناخواسته آن‌ها را وارد چرخه‌ای پرهیجان و پیچیده از جرم، پنهان‌کاری و قتل می‌کند. هرچه این دو بیشتر به عمق رازها پی می‌برند، فرار از این وضعیت دشوارتر و پرمخاطره‌تر می‌شود. فیلم با ترکیب هوشمندانه طنز و درام، مخاطب را به سفری غیرقابل پیش‌بینی در دل تنش‌ها و رازهای خانوادگی می‌برد و لحظاتی پرتنش و در عین حال سرگرم‌کننده را خلق می‌کند.

بازتاب منتقدان: امتیازات و نظرات

فیلم «Adulthood» تاکنون در وب‌سایت‌های معتبر نقد فیلم، بازخوردهای متفاوتی دریافت کرده است. در وب‌سایت راتن تومیتوز، از مجموع ۱۱ نقد منتشر شده، امتیاز ۸۲ درصد را به خود اختصاص داده که نشان‌دهنده استقبال نسبی منتقدان است. در مقابل، در وب‌سایت متاکریتیک، بر اساس ۷ نقد، امتیاز ۵۱ از صد برای این فیلم به ثبت رسیده است.

• راتن تومیتوز: ۱۱ نقد – امتیاز ۸۲ درصد
• متاکریتیک: ۷ نقد – امتیاز ۵۱ از صد

بررسی نظرات برجسته منتقدان

زکری لی (RogerEbert.com) – امتیاز ۷۵/۱۰۰: «اگر فیلم‌ها تاکنون بزرگ شدن را جهنمی نشان داده‌اند، فیلم Adulthood به کارگردانی الکس وینتر، با لحن بدبینانه اما در عین حال به‌شدت خنده‌دار، به ما یادآوری می‌کند که همیشه یک دهمین حلقه از آن جهنم هم وجود دارد.»

جیم وورل (Paste Magazine) – امتیاز ۶۹/۱۰۰: «فیلم Adulthood گاهی انتخاب‌های عجیبی انجام می‌دهد؛ عناصری داستانی معرفی می‌کند که شبیه به «تفنگ چخوف» به نظر می‌رسند اما هرگز به نتیجه نمی‌رسند و حتی وقتی داستان سرعت می‌گیرد، به آن اندازه که وینتر احتمالاً انتظار داشت، پرتنش نمی‌شود. با این حال، لحظاتی از طنز تیره و حساب‌شده یا تحلیل نسلی به اندازه کافی وجود دارد تا روایت را پویا نگه دارد و هم گد و هم اسکودلاریو فرصت پیدا می‌کنند تا با معنای تازه‌ای از بلوغ روبه‌رو شوند.»

سم بودروجان (IndieWire) – امتیاز ۵۰/۱۰۰: «فیلم جذاب اما سبک الکس وینتر، سفری دیوانه‌وار درباره آسیب‌های میان‌نسلی و چرخه‌های سوءاستفاده است، هرچند این موضوع از هر تصویر تبلیغاتی مشخص است. هرچند فیلم قصد دارد دیوانه‌وار به نظر برسد، اما هیچ لحظه‌ی غافلگیرکننده‌ای ندارد. خوشبختانه این مشکل آن‌قدر بزرگ نیست که تجربه‌ی تماشای فیلم را خراب کند.»

مایکل رختشافن (The Hollywood Reporter) – امتیاز ۴۰/۱۰۰: «داستان فیلم قطعاً جذاب است و نوید فضایی نوآر گونه را می‌دهد. در نیمه‌ی اول، ترکیب عجیب رویدادهای خشونت‌آمیز و تحلیل‌های اجتماعی با طعنه، یک کلیت هماهنگ ایجاد می‌کند، اما به مرور از ریتم خارج می‌شود.»

گرام گاتمن (Screen Rant) – امتیاز ۳۰/۱۰۰: «وقتی فیلم از حالت خودکار خارج می‌شود، دیگر دیر شده است و پایان آن با ضربه‌ای خسته‌کننده مانند جسدی پوسیده که در یک فرش قدیمی پیچیده شده، فرود می‌آید.»