منصور برزگر: قهرمانی کشتی آزاد و چالش‌های نگاه غیرالمپیکی در ورزش ایران

تبریک قهرمانی و نقد نگاه غیرالمپیکی

منصور برزگر در ابتدای صحبت‌هایش، قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد را به مردم ایران و فدراسیون کشتی تبریک گفت و از زحمات آن‌ها قدردانی کرد. او با اشاره به تماشای تمامی کشتی‌ها، از عملکرد کلی تیم ابراز رضایت کرد و به ویژه از پیروزی رحمان در برابر حریف ژاپنی و کشتی‌های فوق‌العاده کامران قاسمپور تمجید کرد، هرچند از خالی کردن بدن قاسمپور در نیمه‌نهایی به دلیل کاهش وزن ابراز تأسف نمود.

برزگر در پاسخ به این سوال که چرا ایران اغلب سال بعد از المپیک قهرمان جهان می‌شود (مانند سال‌های 1961، 1965، 2013 و 2025)، به عدم تفکر المپیکی در ورزش ایران اشاره کرد. او توضیح داد:

«ورزش دنیا وقتی مدیری را انتخاب می‌کند، بلافاصله بعد از المپیک به او چهار سال فرصت می‌دهد تا اگر خوب بود، برای چهار سال دیگر هم بماند. اما اینجا وقتی رئیس‌جمهور تغییر می‌کند، همه مدیران تغییر می‌کنند. همین الان نمی‌دانیم رئیس فدراسیون کشتی تا المپیک هست یا نه؟»

او تأکید کرد که این نگاه کوتاه‌مدت مدیریتی و عدم برنامه‌ریزی بلندمدت برای المپیک، باعث می‌شود که ایران تنها هر از گاهی در مسابقات جهانی سال بعد از المپیک به قهرمانی برسد. برزگر همچنین به عقب‌ماندگی فنی اشاره کرد و گفت که تیم‌های رقیب مانند آمریکا، کشتی‌گیران ایرانی را به دقت آنالیز می‌کنند و می‌دانند کدام کشتی‌گیر به المپیک می‌رسد و کدام نمی‌رسد.

ضرورت تغییرات فنی و تخصیص عادلانه بودجه

برزگر برای تغییر وضعیت فنی، بر لزوم به‌کارگیری کارشناسان و افراد کاربلد در رأس تیم تأکید کرد. او با اشاره به ضرب‌المثل «نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود»، افزود که رنج به تنهایی کافی نیست و باید با تحقیق و مطالعه، ضعف‌ها را شناخت و دقیق کار کرد. او به تفاوت رویکرد کشورهایی مانند آمریکا و ژاپن اشاره کرد که سرمایه و توان خود را برای المپیک می‌گذارند و تعداد مدال‌هایشان در المپیک با مسابقات جهانی متفاوت است.

یکی از بخش‌های مهم گفت‌وگوی برزگر، نقد او به تخصیص بودجه در ورزش ایران بود. او با رد هرگونه مخالفت با فوتبال، به دوستی‌های خود با بزرگان فوتبال مانند ناصر حجازی، علی پروین و علی دایی اشاره کرد و گفت:

«من فوتبال را دوست دارم و نگاه می‌کنم، اما همیشه اعتقاد داشتم که پول باید درست و منطقی در ورزش هزینه شود. الان این همه پول به فوتبال آمده و خروجی‌اش چی بوده؟»

او با اشاره به شکست سنگین تیم فوتبال استقلال همزمان با قهرمانی کشتی، پول زیاد و مافیا و دلال‌بازی را عامل وضعیت کنونی فوتبال دانست. برزگر مثال کشورهایی مانند چین، آمریکا و روسیه را آورد که فوتبال ندارند اما در المپیک‌ها جزو سه کشور برتر هستند، زیرا پول را به سمت ورزش‌های مختلف و نه فقط فوتبال هدایت کرده‌اند.

برزگر همچنین به پاداش 4 میلیارد تومانی علیرضا دبیر برای کشتی‌گیران طلایی اشاره کرد و آن را ناکافی دانست. او با یادآوری اینکه خود با پاداش جهانی 1973 و بازی‌های آسیایی 1974 توانسته یک خانه ویلایی بخرد، بر لزوم پرداخت عادلانه و به‌موقع پول بیت‌المال تأکید کرد و گفت که این پرداخت‌ها نباید به سال یا ماه قبل از المپیک موکول شود.

امید به درخشش در المپیک و تحلیل عملکرد قاسمپور

با وجود دغدغه‌های مطرح شده، برزگر به درخشش کشتی ایران در المپیک‌ها امیدوار است و معتقد است که کشتی همیشه در المپیک‌ها خوب بوده و مدال‌ها کم و زیاد می‌شوند اما حضور کشتی ایران همیشگی است.

او در مورد کامران قاسمپور و شکست او در وزن 86 کیلوگرم، توضیح داد که یک برنز المپیک به 10 مدال طلای جهان می‌ارزد. برزگر پیش از اعزام به مسابقات جهانی، به قاسمپور توصیه کرده بود که روی گرفتن راست نیز کار کند. او تأکید کرد که قاسمپور در وزن 92 کیلوگرم دو بار قهرمان جهان شده بود و برای کسب مدال المپیک به وزن 86 کیلوگرم بازگشته است.

برزگر همچنین به تلاش‌های ناموفق برای رسیدن قاسمپور به المپیک پاریس اشاره کرد و گفت که علیرضا دبیر تلاش کرد انتخابی بگذارد، اما قاسمپور به حسن یزدانی احترام گذاشت و حاضر به کشتی گرفتن با او نشد. او این اتفاق را یادآور دوستی و احترام متقابل کشتی‌گیران قدیمی مانند محسن کاوه و اکبر فلاح دانست که حاضر به رویارویی با یکدیگر نبودند.

در پایان، برزگر خاطره‌ای از دوران مربیگری خود تعریف کرد که در المپیک سیدنی، محمد طلایی و علیرضا دبیر قصد تغییر وزن به 62 کیلوگرم را داشتند، اما او به دبیر توصیه کرد که در همان وزن 57 کیلوگرم بماند که نتیجه خوبی هم گرفت.