سرباز قوچانی پس از ۸ سال قطع نخاع، در انتظار تأیید جانبازی

داستان محمد بهادریان، سرباز غیور قوچانی، روایتی تلخ از فداکاری در مرزهای میهن و بی‌مهری‌های اداری است. او که در دفاع از خاک وطن دچار قطع نخاع شده، اکنون پس از ۸ سال خانه‌نشینی و تحمل ۲۰ عمل جراحی، همچنان در انتظار تأیید پرونده جانبازی خود است؛ انتظاری که نه تنها زندگی او، بلکه خانواده‌اش را نیز تحت تأثیر قرار داده است.

حادثه‌ای در مرز: فداکاری در آستانه پایان خدمت

محمد بهادریان، متولد دی ماه ۱۳۷۵ در قوچان، در سال ۱۳۹۴ به خدمت سربازی اعزام شد و در هنگ میرجاوه مشغول به خدمت بود. تنها ۴ روز مانده به پایان خدمتش، در تاریخ ۳۱ مهر ۱۳۹۵، در مأموریت تعقیب و گریز قاچاقچیان مواد مخدر، خودروی آن‌ها دچار سانحه شد. این حادثه منجر به شکستگی دست و پای سرنشینان شد و متأسفانه محمد در بیمارستان زاهدان با تشخیص قطع نخاع مواجه شد. او از آن زمان تاکنون، ۸ سال است که خانه‌نشین شده است.

«در تعقیب و گریز با قاچاقچیان خودروی ما دچار سانحه شد و سرنشینان دچار شکستگی دست و پا شدند و متأسفانه در بیمارستان زاهدان تشخیص دادند که من دچار قطع نخاع شدم و ۸ سال است که خانه نشین شده‌ام.»

این حادثه تنها به محمد محدود نشد؛ او از شهادت ۹ نفر از همرزمانش در همین مسیر، سه ماه پس از حادثه خود، و به اسارت درآمدن یک نفر دیگر که یک سال بعد در تبادل اسرا آزاد شد، خبر می‌دهد.

بار سنگین درمان و هزینه‌های گزاف

محمد بهادریان در طول این ۸ سال، ۲۰ بار تحت عمل‌های جراحی سخت قرار گرفته است. او دو سال پیش ۹ بار در مشهد و سال گذشته نیز در تهران عمل جراحی شده که هزینه داروها و عمل جراحی‌اش ۲۵۰ میلیون تومان بوده است. هزینه‌های بالای درمان، خانواده او را نیز به شدت تحت فشار قرار داده است:

• پدرش مجبور به فروش مغازه‌اش برای تأمین هزینه‌های درمان شده است.
• محمد ماهانه ۱۲ میلیون تومان هزینه اقلام مورد نیازش را دارد.
• او برای تأمین هزینه داروهای میلیونی خود، مجبور به قرض گرفتن چندین میلیون تومان شده است.
• برادرش، احمد، به دلیل جابجایی محمد دچار دیسک کمر شدید شده و کارش را از دست داده است.

محمد با دل نگرانی از وضعیت خانواده‌اش می‌گوید که مادر و پدرش توانایی جابجایی او را ندارند و منزلشان در روستا پله دارد که جابجایی با ویلچر را دشوار می‌کند. او همچنین به دلیل بستری‌های طولانی، دچار زخم بستر شده است.

وعده‌های بی‌سرانجام و گره اداری

پرونده جانبازی محمد بهادریان ۸ سال است که در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان‌های خراسان شمالی و رضوی و سپس در بنیاد شهید و امور ایثارگران کشور معلق مانده است. دلیل این تأخیر، ابتدا «نقص مدارک» و سپس «قید شدن کلمه‌ای اشتباهی» در پرونده عنوان شده است.

با وجود پیگیری‌های فراوان، از جمله سفر به تهران و دیدار با رئیس اسبق بنیاد شهید، و همچنین بازدید نمایندگان مجلس و مسئولان استانی که تنها به گرفتن عکس و وعده پیگیری بسنده کرده‌اند، هیچ اقدام مؤثری صورت نگرفته است. تنها معاونت امور ایثارگران فرماندهی انتظامی پیگیر امور اوست.

«اگر پرونده جانبازی‌ام به تأیید بنیاد شهید و امور ایثارگران کشور برسد حداقل می‌توانم هزینه پرستار را تأمین کنم.»

سرهنگ کامران زرین مهر، مدیر ایثارگران فرماندهی انتظامی استان خراسان شمالی، نیز بر این موضوع تأکید می‌کند که فرماندهی انتظامی استان‌های سیستان و بلوچستان و خراسان شمالی و مرکز امور ایثارگران فرماندهی انتظامی کل کشور، مدارک دال بر جانبازی محمد بهادریان را تأیید کرده‌اند و تنها گره کار در بنیاد شهید و امور ایثارگران کشور است.

آرزوی کار و استقلال

محمد بهادریان، با وجود شرایط جسمانی دشوار، آرزو دارد که بتواند حتی با گوشی و لپ‌تاپ کاری انجام دهد تا حداقل بخشی از هزینه‌های فیزیوتراپی و درمانش را خودش پرداخت کند. او نیازمند حمایت بی‌دریغ مدیران است تا به حق خود برسد و از یادها نرود.