آرش سلطانی؛ از قطع نخاع در دوچرخه‌سواری تا رویای پارالمپیک در تیروکمان

حادثه‌ای که زندگی را دگرگون کرد

آرش سلطانی در اردوی المپیاد ایرانیان و در حال تمرین برای مسابقات جوانان در بم بود که این حادثه رخ داد. تمرینات در جاده شلوغ اهواز-اندیمشک، یکی از شاه‌راه‌های ایران، بدون اسکورت ایمنی انجام می‌شد. آرش در حین یک استارت تیمی و در اوج سرعت، تریلی پارک شده‌ای را ندید و با آن برخورد کرد. این برخورد شدید، منجر به قطع نخاع او شد و رویاهایش در دوچرخه‌سواری را ناتمام گذاشت.

«آن روز هیچ اسکورتی نداشتیم و فقط ما را به تمرین می‌فرستادند. در همان لحظه من از دسته فرار زدم. تریلی در گوشه جاده پارک کرده بود، به صورتی که من آن را ندیدم و با سرعت بالا به پشت تریلی زدم.»

او معتقد است که قصور ایمنی در ورزش و عدم همراهی اسکورت، عامل اصلی این حادثه بوده است. آرش پس از حادثه، ۵۵ دقیقه روی آسفالت افتاده بود و از سرش خون می‌رفت، اما به دلیل عدم آمادگی تیم اورژانس، کمک‌رسانی به موقع انجام نشد.

سال‌ها مبارزه با درد و جراحی

پس از حادثه، آرش سلطانی با مشکلات جسمی فراوانی دست و پنجه نرم کرده است. در سال ۱۳۹۳، او بر اثر یک اتفاق در حیاط خانه‌اش زمین خورد و پاهایش در هوای داغ تیرماه خوزستان دچار سوختگی شد. این سوختگی به زخم بستر تبدیل شد و عفونت آن به استخوان لگنش رسید. آرش در حدود یک سال، ۲۲ بار تحت عمل جراحی قرار گرفت و همچنان نیز به دلیل همین زخم‌ها، بارها به تیغ جراحی سپرده می‌شود.

بازگشت به ورزش و چالش‌های جدید

با وجود تمام سختی‌ها، آرش هرگز ناامید نشد و به عرصه ورزش بازگشت. او ابتدا ۸ تا ۹ سال در رشته پارادوومیدانی فعالیت کرد و مدال‌های کشوری نیز کسب نمود. اما در مسابقات جهانی تونس، به دلیل تغییر کلاس پزشکی، مجبور شد با ورزشکارانی رقابت کند که توانایی راه رفتن داشتند. این اتفاق و عدم کسب مدال‌های مورد انتظار در مسابقات جهانی و آسیایی، او را از پارادوومیدانی دلسرد کرد.

مسیر جدید در پاراتیروکمان و رویای پارالمپیک

آرش سلطانی در سال ۲۰۱۸ با غلامرضا رحیمی، ورزشکار پاراتیروکمان خوزستانی، آشنا شد و تصمیم گرفت وارد این رشته شود. پس از گذراندن دوران بیماری و درمان زخم‌هایش، از سال گذشته تمرینات خود را در پاراتیروکمان آغاز کرده است. او معتقد است که ورزش و تمرین، انگیزه‌ای برای بهبود وضعیت جسمانی و روحی اوست.

چند روز پیش، آرش از مسابقات کشوری تبریز بازگشت و با وجود رقابت با ورزشکاران سالم، عملکرد بسیار خوبی داشت و رکورد نفر اول ورزشکاران توانیاب در این رشته را شکست. او اکنون برای مسابقات کشوری پیش رو آماده می‌شود و هدف اصلی‌اش، حضور در پارالمپیک و رقابت با ورزشکاران المپیکی است.

مسافرکشی برای تامین هزینه‌ها

رشته پاراتیروکمان پرهزینه و با استهلاک بالاست. آرش برای تامین قسط‌های کمان و تجهیزات ورزشی خود، مجبور به مسافرکشی شده است. او تاکنون چهار وام دریافت کرده و با وجود عدم حمایت هیئت تیراندازی با کمان، هیئت جانبازان و توانیابان از او حمایت می‌کند.

«سخته هم مسافرکشی کنی و هم برای ورزش کردن تمرکز بگذاری. الان تنها چیزی که مدنظر من است رسیدن به هدف جدیدم در رشته تیروکمان است و به خاطر آن حتی ممکن است، مسافرکشی کنم، وام بگیرم یا هر چیز دیگری. ولی رسیدن به هدفم مهم است و تمام این سختی‌ها می‌گذرد و رسیدن لذت بخش است.»

حمایت خانواده و بی‌مهری مسئولان

آرش سلطانی از حمایت بی‌دریغ خانواده‌اش، به ویژه پدر ناشنوایش، قدردانی می‌کند. اما او از بی‌توجهی مسئولان گلایه‌مند است و می‌گوید که در تمام این سال‌ها هیچ مسئولی سراغی از او نگرفته است. او معتقد است که حضور مسئولان، حتی از نظر روحی، می‌تواند کمک بزرگی برای او باشد.

آرش سلطانی، با وجود تمام فراز و نشیب‌ها، از دست دادن بخشی از سلامتی و فراموش شدن، محکم و امیدوار باقی مانده است. او در روزهای گرم خوزستان، بدون فضای تمرینی مناسب، سخت تلاش می‌کند تا رویای پارالمپیک خود را در رشته پاراتیروکمان محقق سازد.