پرتاب موفقیت‌آمیز رصدخانه ژئوکورونای کاروترز ناسا برای کاوش در اگزوسفر زمین

اگزوسفر و ژئوکورونا: لایه‌های پنهان جو زمین

این رصدخانه بر مطالعه اگزوسفر، بیرونی‌ترین لایه اتمسفر زمین، تمرکز خواهد کرد. اگزوسفر که از ارتفاع حدود ۵۰۰ کیلومتری آغاز شده و تا ۱۰ هزار کیلومتری زمین ادامه دارد، محل گریز گازهای سبک مانند هیدروژن از جو است. در این لایه، هوا بسیار رقیق است و تراکم ذرات بسیار کمی دارد. یکی از پدیده‌های کلیدی که این ماموریت به دنبال آن است، ژئوکورونا نام دارد؛ هاله‌ای از نور فرابنفش که تنها در این طیف قابل مشاهده است و تا نیمه مسیر ماه وسعت دارد.

اولین تصاویر از ژئوکورونا در آوریل ۱۹۷۲ توسط فضانوردان ماموریت آپولو ۱۶ و با استفاده از یک دوربین فرابنفش ابتدایی که توسط دکتر جورج کاروترز، فیزیکدان و مهندس پیشگام، اختراع شده بود، ثبت شد. اگرچه این تصاویر خیره‌کننده بودند، اما کاروترز معتقد بود که کامل نیستند و چشم‌انداز او برای ثبت تصویری جامع‌تر، بیش از ۵۰ سال به طول انجامید تا سرانجام با این ماموریت جدید محقق شود.

فناوری پیشرفته برای دیدن نادیده‌ها

مدل جدید دوربین کاروترز، نتیجه ۵۰ سال پیشرفت در فناوری تصویربرداری فرابنفش است. این دوربین بسیار پیشرفته‌تر از نمونه اصلی بوده و شامل دو تصویرگر است:

• تصویرگر میدان وسیع: برای ثبت عکس از کل اگزوسفر.
• تصویرگر میدان نزدیک: برای ارائه جزئیات دقیق از نحوه تعامل اگزوسفر با جو پایین‌تر و ذرات خورشید.

این تعامل خورشیدی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، زیرا یکی از روش‌های اصلی از دست دادن هیدروژن زمین محسوب می‌شود. هیدروژن، عنصری حیاتی برای تشکیل آب و حیات است. درک این فرآیند می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا جستجو برای سیارات فراخورشیدی دارای آب کافی و پتانسیل سکونت را محدودتر و هدفمندتر کنند.

مسیر و زمان‌بندی ماموریت

رصدخانه ژئوکورونای کاروترز پس از رسیدن به نقطه لاگرانژ ۱ (L1) بین زمین و خورشید، مراحل راه‌اندازی خود را آغاز خواهد کرد. این نقطه، ۱.۶ میلیون کیلومتر نزدیک‌تر به خورشید از زمین و چهار برابر دورتر از ماه قرار دارد. انتظار می‌رود این رصدخانه از اسفند ۱۴۰۴ (مارس سال آینده) جمع‌آوری داده‌ها را آغاز کند. عمر عملیاتی برنامه‌ریزی شده آن دو سال است که در صورت عملکرد مطلوب، می‌تواند به طور قابل توجهی افزایش یابد.

این ماموریت نه تنها به ما در درک بهتر سیاره خودمان کمک می‌کند، بلکه با تماشای درخشش آبی کم‌رنگ زمین، بینش‌های ارزشمندی را برای شناسایی و درک سایر سیارات آبی پراکنده در کهکشان فراهم می‌آورد و رویای دیرینه یک فیزیکدان پیشگام را به واقعیت تبدیل می‌کند. این مطالعه در مجله Universe Today منتشر شده است.