سرخیو بوسکتس، اسطوره بارسلونا، در پایان فصل MLS از فوتبال خداحافظی می‌کند

سرخیو بوسکتس، هافبک افسانه‌ای بارسلونا و تیم ملی اسپانیا، پنج‌شنبه شب اعلام کرد که در پایان فصل جاری لیگ برتر فوتبال آمریکا (MLS) کفش‌هایش را آویزان خواهد کرد. این تصمیم، نقطه پایانی بر نزدیک به دو دهه حضور درخشان یکی از تأثیرگذارترین هافبک‌های تاریخ فوتبال است که با سبک بازی منحصربه‌فرد خود، نقش شماره ۶ را در جهان فوتبال متحول کرد.

شروعی متفاوت در MLS و سبک بازی خاص

یکی از ویژگی‌های بارز بوسکتس که تقریباً در هر بازی تکرار می‌شد، شیوه خاص او در دریافت توپ از مدافعان بود. او به عقب می‌آمد، توپ را می‌گرفت، با یک چرخش سریع روی نیم‌تیغ بدن، و با یک پاس ساده اما دقیق، بازی را به جلو می‌برد. این همان کاری بود که سال‌ها در بارسلونا انجام داده بود.

در لالیگا، فشار پرس حریفان این روند را دشوار می‌کرد، اما بوسکتس استاد فرار از این فشار بود. در MLS اما شرایط متفاوت بود؛ در نخستین بازی‌اش برابر آتلانتا، پس از یک چرخش کامل، هیچ بازیکنی برای پرس او وجود نداشت و او کاملاً آزاد توپ را به جلو برد. همین صحنه، الگوی حضور او در آمریکا شد: انتقال سریع توپ، پاس دادن به مسی و پر کردن فضاهای خالی.

«چسب تیم» و فلسفه پپ گواردیولا

ویسنته دل‌بوسکه، سرمربی سابق تیم ملی اسپانیا، جمله معروفی درباره بوسکتس داشت: «اگر بازی را ببینید، بوسکتس را نمی‌بینید؛ اما اگر بوسکتس را ببینید، کل بازی را دیده‌اید.» این توصیف، هرچند ساده به نظر می‌رسد، اما حقیقتی عمیق را در خود دارد. او همواره «چسب تیم» بود؛ بازیکنی که شاید کمتر در کانون توجه قرار می‌گرفت، اما همه چیز از طریق او جریان می‌یافت.

پپ گواردیولا به خوبی دریافت که تیمش برای تحقق فلسفه مالکیت مطلق توپ، به یک شماره ۶ کامل نیاز دارد و بوسکتس دقیقاً همان بازیکن بود. او هنگام از دست دادن توپ، استاد قطع پاس، انجام خطاهای تاکتیکی هوشمندانه و خواندن بازی بود و نقشی اساسی در جلوگیری از ضدحملات حریفان ایفا می‌کرد.

سال‌های طلایی با بارسلونا و تیم ملی اسپانیا

نتایج حضور بوسکتس در تیم‌هایش شگفت‌انگیز بود:

• بارسلونا: با هدایت گواردیولا، سه قهرمانی پیاپی لالیگا و سه‌گانه تاریخی ۲۰۰۹ را فتح کرد. در سال ۲۰۱۱، در فینال لیگ قهرمانان اروپا برابر منچستریونایتد، بوسکتس تیمی را هدایت کرد که حتی سر الکس فرگوسن را نیز به تحسین واداشت.
• تیم ملی اسپانیا: در جام جهانی ۲۰۱۰ و یورو ۲۰۱۲ به مقام قهرمانی رسید و ستون میانی تیمی بود که به «دوران طلایی لاروخا» معروف شد.

این موفقیت‌ها الهام‌بخش نسل جدیدی از هافبک‌های دفاعی در سراسر جهان شد؛ از کانته و کاسمیرو گرفته تا فابینیو و رودری. همه این بازیکنان تحت تأثیر سبک بازی بوسکتس قرار گرفتند، هرچند هیچ‌کدام نتوانستند دقیقاً شبیه او باشند. خاویر ماسکرانو در این باره گفته است: «او طرز فکر درباره هافبک دفاعی را تغییر داد. بدون بوسکتس، رودری هم وجود نداشت.»

چالش‌های پایانی در بارسلونا و انتقال به اینتر میامی

با افزایش سن، ضعف‌های بدنی بوسکتس آشکارتر شد. مربیانی پس از لوئیس انریکه نتوانستند او را در سیستم مناسب حفظ کنند و بارسلونا در فاز دفاعی دچار مشکل شد. با این حال، در فصل ۲۰۲۳، ژاوی فرمولی تازه طراحی کرد و با قرار دادن فرنکی دی‌یونگ در کنار او، بار دیگر بوسکتس را به اوج رساند تا در آخرین فصل حضورش در نوکمپ، با مدال قهرمانی لالیگا خداحافظی کند.

انتقال به اینتر میامی تصمیمی منطقی بود. در کنار لیونل مسی و در سطحی پایین‌تر از فوتبال اروپا، بوسکتس همچنان می‌توانست مؤثر باشد. او حتی در مواقع اضطراری به عنوان مدافع میانی یا در دفاع سه نفره نیز بازی کرد. در فصل جاری MLS، او ۸ پاس گل ثبت کرد، اما با توجه به مصدومیت هم‌تیمی‌ها و افزایش سن، ضعف‌هایش بیشتر به چشم آمد.

خداحافظی در زمان مناسب

شایعات بازنشستگی او مدتی بود که مطرح می‌شد و اکنون این خبر به صورت رسمی اعلام شده است. در ۳۷ سالگی، با حقوق سنگین در جایگاه بازیکن شاخص، ادامه دادن برای او دشوار بود. اینتر میامی برای بازسازی ترکیب خود نیاز داشت که او با وقار کنار برود و بوسکتس نیز همین کار را انجام داد. هنوز فرصت برای کسب جام در MLS وجود دارد؛ شاید بوسکتس نیز مانند بارسلونا با جام خداحافظی کند، شاید هم نه. اما میراث او باقی خواهد ماند: همان چرخش‌های معروف، همان پاس‌های کلیدی و همان درکی که از فوتبال داشت.