تزریق‌های کاهش وزن؛ چگونه درمان چاقی در بریتانیا به یک مسئله ثروت تبدیل می‌شود؟

«لاتاری کد پستی» در دسترسی به خدمات بهداشت ملی

داروهای جدید کاهش وزن مانند سماگلوتاید (وگووی) و تیرزپاتید (مونجارو) با تقلید از یک هورمون، اشتها را سرکوب کرده و باعث می‌شوند بیماران تا یک پنجم وزن بدن خود را از دست بدهند. این داروها برای افراد با شاخص توده بدنی (BMI) ۲۷ یا بیشتر (با شرایط پزشکی) یا بالای ۳۰ (بدون شرایط) مجوز دارند.

با این حال، معیارهای سخت‌گیرانه‌تری در NHS اعمال می‌شود و در انگلستان و ولز، دسترسی اغلب به افراد با BMI بالای ۳۵ محدود شده است. علاوه بر این، مناطق محلی در مورد دسترسی به وگووی تصمیمات متفاوتی می‌گیرند.

• تخمین زده می‌شود که ۱.۵ میلیون نفر در بریتانیا از این داروها استفاده می‌کنند.
• بیش از ۹۰٪ از این افراد هزینه را به صورت خصوصی پرداخت می‌کنند.
• هزینه خصوصی بسته به دوز و پشتیبانی سبک زندگی، معمولاً بین ۱۰۰ تا ۳۵۰ پوند در ماه متغیر است.

مارتین فیداک، مدیر عامل شرکت اویویا، ادعا می‌کند که به دلیل آستانه‌های متفاوت واجد شرایط بودن در مناطق مختلف، نسخه‌های NHS یک «لاتاری کد پستی» هستند. این نابرابری جغرافیایی در مورد مونجارو نیز مشاهده شده است؛ بر اساس داده‌های منتشر شده در BMJ، تنها ۱۸ از ۴۲ هیئت NHS در انگلستان تأیید کرده‌اند که تجویز این دارو را طبق برنامه آغاز کرده‌اند.

این وضعیت نگران‌کننده است، زیرا افراد در مناطق محروم که نرخ چاقی در آن‌ها دو برابر محله‌های مرفه است، بیشتر با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند.

بازار خصوصی و ترس از افزایش قیمت

در پی محدودیت‌های NHS، یک بازار خصوصی پررونق ظهور کرده است. سارا د سوزا، یک تحلیلگر تجاری، نمونه‌ای از افرادی است که از این بازار بهره برده است. او با BMI ۳۷.۵ واجد شرایط NHS نبود و با پرداخت ۲۰۰ پوند در ماه، توانست ۳۰ کیلوگرم وزن کم کند.

اما همه توانایی پرداخت این هزینه‌ها را ندارند. ماه گذشته گزارش شد که شرکت دارویی ایلی لیلی قصد دارد قیمت مونجارو را تا ۱۷۰٪ افزایش دهد. اگرچه توافقی برای توزیع‌کنندگان بریتانیا صورت گرفت که افزایش قیمت را کاهش دهد، اما این خبر نگرانی‌هایی را در میان مصرف‌کنندگان خصوصی ایجاد کرد.

«برد»، یک کارمند شرکت فناوری، که ۲۰ کیلوگرم وزن کم کرده، می‌گوید: «این ترسناک است. من می‌خواهم به استفاده از آن ادامه دهم، اما پول زیادی است. این ناعادلانه است.»

جیمز او'لون، رئیس یک داروخانه آنلاین، مشاهده کرده است که برخی افراد برای تهیه این داروها از نظر مالی تحت فشار قرار می‌گیرند و حتی درخواست طرح‌های پرداخت اقساطی می‌کنند. او می‌گوید: «برخی افراد به دلیل هزینه نمی‌توانند به دوزهای بالاتر بروند.»

چاقی: مسئله‌ای اجتماعی یا صرفاً پزشکی؟

برخی استدلال می‌کنند که راه حل، گسترش دسترسی NHS است، اما هزینه یک عامل بازدارنده بزرگ است. چاقی سالانه ۹۸ میلیارد پوند برای اقتصاد بریتانیا هزینه دارد که شامل هزینه‌های درمان NHS و از دست رفتن بهره‌وری است.

مؤسسه تونی بلر پیشنهاد کرده است که این داروها باید به همه افراد با BMI بالای ۲۷ ارائه شود و یک سیستم آزمون وسع برای تعیین میزان پرداخت افراد در نظر گرفته شود.

با این حال، منتقدان هشدار می‌دهند که تمرکز صرف بر درمان پزشکی، خطر نادیده گرفتن ریشه‌های اجتماعی چاقی را به همراه دارد. گرگ فل، رئیس انجمن مدیران بهداشت عمومی، می‌گوید:

«با این تصور که درمانی برای چاقی داریم، تمرکز خود را از دست می‌دهیم و دیگر به مسائل دشوارتر پیرامون صنعت غذا و مقررات، که ریشه اصلی این مشکل هستند، فکر نمی‌کنیم.»

نابرابری‌های اجتماعی نیز در این زمینه نقش دارند. یک مطالعه در ایالات متحده نشان داد که مردان چاق با مدرک لیسانس ۵٪ و زنان چاق با مدرک تحصیلات تکمیلی ۱۹٪ کمتر از همکاران لاغرتر خود درآمد دارند. کارشناسان معتقدند که بدون سرمایه‌گذاری در پیشگیری و اصلاح «سیستم غذایی شکسته»، نابرابری‌های بهداشتی گسترده‌تر خواهند شد.