پیشرفت چشمگیر در درمان سرطان پروستات عودکننده با روش ترکیبی جدید

افزایش دو برابری بقای بدون پیشرفت بیماری

سرطان پروستات دومین سرطان شایع در بین مردان در سراسر جهان است. در مواردی که بیماری سال‌ها پس از درمان اولیه و تنها به صورت تعداد انگشت‌شماری ضایعه جدید بازمی‌گردد (بیماری الیگورکانترنت)، پرتودرمانی استریوتاکتیک بدن (SBRT) رویکردی رایج برای هدف قرار دادن ضایعات قابل مشاهده است. با این حال، عود بیماری به دلیل بیماری میکروسکوپی پنهان، همچنان یک چالش بزرگ محسوب می‌شود.

مطالعه فاز ۲ که با نام آزمایش LUNAR شناخته می‌شود، به بررسی تأثیر افزودن داروی رادیواکتیو PNT2002 (که پروتئین‌های سطح سلول‌های سرطانی پروستات را هدف قرار می‌دهد) به SBRT پرداخت. محققان ۹۲ مرد مبتلا به سرطان پروستات عودکننده را به طور تصادفی به دو گروه تقسیم کردند:

• گروه اول: فقط پرتودرمانی استریوتاکتیک بدن (SBRT).
• گروه دوم: ابتدا دو دوز از داروی 177Lu-PNT2002 و سپس SBRT.

نتایج این کارآزمایی، مزیت قابل توجهی را برای گروه ترکیبی نشان داد:

افزودن 177Lu-PSMA قبل از SBRT، بقای بدون پیشرفت بیماری را بیش از دو برابر افزایش داد و خطر بازگشت سرطان، نیاز به هورمون‌درمانی یا مرگ را ۶۳ درصد کاهش داد. این مزایا در تمام زیرگروه‌های بیمار، صرف نظر از مرحله بیماری یا تعداد ضایعات، با حداقل عوارض جانبی مشاهده شد.

تأخیر در هورمون‌درمانی و بهبود کیفیت زندگی

دکتر آمار کیشان، نویسنده اول این مطالعه، اظهار داشت: «این اولین کارآزمایی تصادفی است که نشان می‌دهد رادیولیگاند هدفمند می‌تواند پیشرفت بیماری را به طور قابل توجهی به تاخیر بیندازد، زمانی که به پرتودرمانی هدایت شده به متاستاز اضافه شود.»

این روش به بیماران زمان بیشتری می‌دهد تا قبل از نیاز به هورمون‌درمانی که می‌تواند عوارض جانبی قابل توجهی مانند خستگی و تحلیل استخوان داشته باشد، روش‌ درمانی دیگری را امتحان کنند. اجتناب یا به تاخیر انداختن هورمون‌درمانی به طور مداوم به بهبود کیفیت زندگی کمک می‌کند.

نتایج آزمایش همچنین نشان می‌دهد که عوامل رادیولیگاند درمانی، که تاکنون فقط در بیماری‌های پیشرفته‌تر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، نقشی حیاتی در کاهش روند بیماری‌های عودکننده دارند. رادیولیگاند درمانی با رساندن دقیق پرتو به سلول‌های سرطانی و به حداقل رساندن آسیب به بافت‌های سالم، به درمان بیماری پنهان میکروسکوپی کمک می‌کند.

شناسایی نشانگرهای زیستی و چالش‌های آتی

محققان همچنین نشانگرهای زیستی را شناسایی کردند که ممکن است به پیش‌بینی اینکه کدام بیماران بیشترین سود را از درمان خواهند برد، کمک کند. پاسخ ایمنی قوی‌تر پس از SBRT، که با تغییرات گیرنده سلول T اندازه‌گیری می‌شود، با نتایج بهتر مرتبط بود. علاوه بر این، مجموعه‌ای از ۲۰ ژن مرتبط با عملکرد ایمنی و ترمیم دی‌ان‌ای به تعریف بیمارانی که در معرض خطر بالاتر یا پایین‌تر پیشرفت بیماری هستند، کمک کرد.

با وجود مزیت آشکار افزودن 177Lu-PNT2002 به SBRT، محققان خاطرنشان کردند که ۶۴ درصد از مردان همچنان پیشرفت بیماری را تجربه کردند و این نشان می‌دهد که سرطان میکروسکوپی همچنان یک چالش بزرگ است. تحقیقات بیشتری برای پیگیری نتایج بلندمدت و بهینه‌سازی میزان پاسخ مورد نیاز است.