آخرین سخنان آزی آزبورن در مستند BBC: "هیچ چیز را در زندگی‌ام تغییر نمی‌دهم"

اسطوره فقید موسیقی راک، آزی آزبورن، در مستندی تأثیرگذار که پیش از درگذشتش توسط بی‌بی‌سی تهیه شده بود، اظهار داشت که اگر می‌توانست زندگی‌اش را دوباره از سر بگیرد، "حتی یک چیز لعنتی را هم تغییر نمی‌داد." این مستند نگاهی صمیمی به سه سال پایانی زندگی او و تلاش‌هایش برای بازگشت به بریتانیا دارد.

وداعی باشکوه و احساسی

این هنرمند افسانه‌ای در ماه ژوئیه در سن ۷۶ سالگی درگذشت، در حالی که کمتر از سه هفته پیش از آن، یک کنسرت خداحافظی پر ستاره در شهر زادگاهش، بیرمنگام، برگزار کرده بود. او در یکی از آخرین مصاحبه‌های خود برای این مستند گفت: "آن اجرا چه راه فوق‌العاده‌ای برای خداحافظی بود."

مستند یک ساعته با عنوان "شارون و آزی آزبورن: بازگشت به خانه" که سه سال پایانی زندگی او را دنبال می‌کرد، روز پنجشنبه از شبکه بی‌بی‌سی وان پخش شد. پخش این فیلم که در ابتدا برای ماه اوت برنامه‌ریزی شده بود، به احترام خواسته خانواده آزبورن به تعویق افتاد.

آزبورن در پایان مستند می‌گوید: "من خیلی خوش گذراندم. خون، عرق و اشک زیادی داشتم. زندگی فوق‌العاده‌ای بود. اگر می‌توانستم زندگی‌ام را دوباره زندگی کنم، حتی یک چیز لعنتی را هم تغییر نمی‌دادم."

سختی‌های اجرای نهایی در ویلا پارک

آزبورن همچنین در مورد اینکه چگونه "احساساتش" در طول کنسرت نهایی و "فروتنانه" در ویلا پارک در اوایل ماه ژوئیه تقریباً بر او غلبه کرده بود، صحبت کرد. دخترش، کلی، در این فیلم اشاره کرد که هنگام خواندن آهنگ «مامان، دارم به خانه می‌آیم» که توسط لمی از گروه موتورهد برای آزی و همسرش شارون نوشته شده بود، "همه در استادیوم گریه می‌کردند."

آزی به یاد می‌آورد: "نمی‌توانستم کلمات را ادا کنم." او افزود که به دلیل آسیب جدی نخاعی، مجبور بودن به نشستن روی یک صندلی سلطنتی برای اجرا، برایش "شکنجه" بود.

خواننده سابق گروه بلک سبث (Black Sabbath) گفت:

• بزرگترین ناامیدی: "تنها چیزی که به شدت برایم آزاردهنده بود، این بود که مجبور بودم به جای دویدن روی صحنه، آنجا بنشینم."
• اشتیاق به اجرا: "خیلی دلم می‌خواست بلند شوم و آواز بخوانم."
• احساس فروتنی: "نشستن روی آن صندلی برای نُه آهنگ بسیار فروتنانه بود."

در این رویداد، علاوه بر بلک سبث، هنرمندانی که تحت تأثیر او بودند، مانند متالیکا و گانز ان روزز نیز به اجرای برنامه پرداختند. آزی که در سال ۲۰۲۰ فاش کرد به بیماری پارکینسون مبتلا است، در روزهای پس از کنسرت اعلام کرد که "از زندگی عمومی کناره‌گیری می‌کند."

برنامه‌ریزی برای بازگشت به بریتانیا

آزی آزبورن که در ابتدا به خاطر موسیقی و رفتارهای «راک اند رول وحشی» خود شناخته می‌شد، در دهه ۲۰۰۰ به همراه خانواده‌اش به لس آنجلس نقل مکان کرد و ستاره برنامه تلویزیونی واقع‌نمای پیشگام خود، «آزبورن‌ها»، شد.

مستند بی‌بی‌سی، آزی و شارون را در حالی دنبال می‌کند که رؤیای بازگشت به خانه خود در هرتفوردشایر، بریتانیا، را در سر می‌پروراندند. او در این مستند صراحتاً اعلام کرد: "نمی‌خواهم در آمریکا دفن شوم."

این فیلم همچنین تلاش "مصمم" او برای بازگشت به صحنه برای آخرین بار را نشان می‌دهد؛ از جمله فیزیوتراپی و دویدن روی دستگاهی که با تکیه‌گاه‌های مصنوعی پشت و پا حمایت می‌شود. شارون در این باره گفت: "او آن فرصت را می‌خواهد تا به درستی با طرفدارانش خداحافظی کند."

مبارزه با بیماری و آسیب‌های جسمی

کلی، دختر آزی، که به همراه جک و ایمی (دو فرزند دیگر آزی از شارون) در فیلم حضور دارد، اظهار داشت: "من همیشه فکر می‌کردم پدرم شکست‌ناپذیر است. اما مرد آهنی واقعاً از آهن ساخته نشده بود."

این نوازنده متولد بیرمنگام، به عنوان خواننده اصلی بلک سبث، به لطف آهنگ‌هایی مانند «مرد آهنی» (Iron Man) و «پارانویا» (Paranoid)، به عنوان یکی از پدران بنیانگذار سبک هوی متال شناخته می‌شود. با این حال، او با مشکلات سلامتی متعددی دست و پنجه نرم کرده است:

1. تصادف کواد بایک (۲۰۰۳): آسیب جدی دید.
2. سقوط شبانه (۲۰۱۹): آسیب نخاعی دید که در نهایت منجر به لغو تور خداحافظی دو سال و نیمه‌اش شد.
3. بیماری پارکینسون: در سال ۲۰۲۰ ابتلای خود را فاش کرد.

خاطرات و اعتیاد به سیب!

خاطرات او با عنوان «آخرین مناسک» (Last Rites) قرار است هفته آینده پس از مرگش منتشر شود. بخشی از این کتاب که روز پنجشنبه منتشر شد، فاش کرد که این ستاره فقید در اوایل سال جاری به سپتیسمی (عفونت خون) مبتلا شد و وضعیتش "واقعاً بحرانی" بود. او نوشت: "اساساً تمام خانواده فکر می‌کردند که کارم تمام است."

او همچنین فاش کرد که اندکی پس از بازگشت به بریتانیا در ماه مه، به دلیل نگرانی در مورد فشار خونش، هشت روز را در بیمارستان گذراند. آزبورن در کتابش نوشته است که قبل از ترک لس آنجلس، اعتیادهای قدیمی خود به مواد مخدر و الکل را با میوه جایگزین کرده بود.

او گفت: "من برای مدتی به سیب معتاد شدم. البته نه هر سیبی. باید سیب‌های پینک لیدی می‌بودند... کار به جایی رسید که بعضی شب‌ها ۱۲ تا از آن‌ها را می‌خوردم. کار به جایی رسید که باید به انجمن گمنامان پینک لیدی می‌پیوستم. جای تعجب است که یک روز صبح با یک درخت سیب که از باسنم جوانه زده باشد، بیدار نشدم."

پس از مرگ آزبورن، تابوت او در یک سفر نهایی از میان شهر زادگاهش عبور کرد و هزاران طرفدار که نام او را فریاد می‌زدند، وداعی احساسی با او داشتند.

یک مستند جداگانه درباره شش سال آخر زندگی او با عنوان «آزی: فراری از اکنون نیست» (Ozzy: No Escape From Now) قرار است روز سه‌شنبه، ۷ اکتبر، از پارامونت پلاس پخش شود.