غول‌های سینما که اسکار به آنها بدهکار است؛ از هیچکاک و کوبریک تا نولان، کارگردانان بزرگ بدون جایزه بهترین کارگردانی

نادیده‌گرفتن‌های بزرگ: کارگردانانی که اسکار به آنها بدهکار است

تاریخ سینما مملو از نام‌های درخشانی است که مسیر هنر هفتم را برای همیشه تغییر دادند، اما در کمال ناباوری، برخی از این اسطوره‌ها هرگز موفق به کسب جایزه بهترین کارگردانی از آکادمی اسکار نشده‌اند. این نادیده‌گرفتن‌های تاریخی، همواره یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات در میان علاقه‌مندان به سینما بوده است.

آکادمی علوم و هنرهای سینمایی (اسکار) در طول تاریخ خود، گاهی اوقات سلیقه‌های عجیبی به خرج داده و برخی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین فیلمسازان جهان را نادیده گرفته است. در ادامه، نگاهی به ۱۰ چهره افسانه‌ای می‌اندازیم که با وجود خلق شاهکارهای بی‌بدیل، دستشان از مجسمه طلایی بهترین کارگردانی کوتاه مانده است.

۱. اورسن ولز (Orson Welles)

اورسن ولز، نابغه‌ای نوآور که فیلم «همشهری کین» (Citizen Kane) او اغلب به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینما شناخته می‌شود. ولز برای همین فیلم نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد، اما جایزه را به جان فورد برای فیلم How Green Was My Valley واگذار کرد. با وجود تحولاتی که ولز با تکنیک‌های بدیع خود در سینما ایجاد کرد، آکادمی تنها با یک اسکار افتخاری از او تقدیر کرد.

۲. آکیرا کوروساوا (Akira Kurosawa)

استاد بزرگ سینمای ژاپن، آکیرا کوروساوا، با شاهکارهایی چون «هفت سامورایی» (Seven Samurai) و «راشومون» (Rashomon)، الهام‌بخش نسل‌های زیادی از فیلمسازان در سراسر جهان بود. با این حال، او تنها یک بار برای فیلم «آشوب» نامزد اسکار شد و هرگز برنده نشد. کوروساوا یکی از نوابغی است که جایزه اسکار دین بزرگی به او دارد.

۳. آلفرد هیچکاک (Alfred Hitchcock)

آلفرد هیچکاک، استاد بی‌بدیل تعلیق سینما، پنج بار نامزد دریافت جایزه بهترین کارگردانی شد، اما هرگز موفق به کسب آن نشد. فیلم‌هایی مانند «روانی» (Psycho) و «پنجره عقبی» (Rear Window) از شاهکارهای او هستند. نادیده‌گرفتن او یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌های تاریخ اسکار محسوب می‌شود.

۴. استنلی کوبریک (Stanley Kubrick)

استنلی کوبریک، فیلمسازی کمال‌گرا و یکی از نوابغ تاریخ سینما، برای آثاری چون «۲۰۰۱: یک ادیسه فضایی» و «دکتر استرنجلاو» (Dr. Strangelove) نامزد اسکار شد. بسیاری معتقدند آکادمی درک درستی از سینمای پیشروی او نداشت و دست این کارگردان تحسین‌شده از جایزه اصلی کوتاه ماند. شاهکارهای کوبریک همچنان در تاریخ سینما می‌درخشند.

۵. سرجو لئونه (Sergio Leone)

سرجو لئونه، خالق سبک وسترن اسپاگتی و فیلمسازی جریان‌ساز بود. آثاری چون «خوب، بد، زشت» و «روزی روزگاری در غرب» از بهترین‌های تاریخ سینما به شمار می‌روند. با این حال، لئونه در تمام دوران فعالیتش حتی یک بار هم نامزد اسکار بهترین کارگردانی نشد که این موضوع یکی از بزرگ‌ترین نادیده‌گرفته‌شدن‌ها در تاریخ جوایز آکادمی است.

کارگردانان معاصر که هنوز در انتظار اسکار هستند

۶. پل توماس اندرسون (Paul Thomas Anderson)

پل توماس اندرسون، یکی از بهترین فیلمسازان نسل حاضر، برای فیلم «خون به پا خواهد شد» (There Will Be Blood) نامزد اسکار شد، اما جایزه را به برادران کوئن باخت. بسیاری معتقدند او برای فیلم «شب‌های بوگی» (Boogie Nights) نیز به ناحق نادیده گرفته شد. اندرسون یک کارگردان تحسین‌شده است که هنوز فرصت بردن جایزه را دارد.

۷. کریستوفر نولان (Christopher Nolan)

کریستوفر نولان، فیلمسازی است که سینمای مدرن را بازتعریف کرده است. آثاری مثل «تلقین» (Inception) و «شوالیه تاریکی» (The Dark Knight) ذهن مخاطبان را به چالش کشیدند. نادیده گرفتن کارگردانی او برای فیلم «شوالیه تاریکی» یکی از بزرگترین اشتباهات آکادمی بود. او یکی از مهم‌ترین کارگردانان بزرگ بدون اسکار در دوران معاصر است.

۸. کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino)

کوئنتین تارانتینو با سبک منحصربه‌فرد خود سینما را تکان داد و دو بار اسکار بهترین فیلمنامه را برده است. اما در بخش کارگردانی برای فیلم‌هایی مثل «داستان عامه‌پسند» (Pulp Fiction) ناکام ماند. سبک خاص و خشونت موجود در آثارش شاید با سلیقه محافظه‌کار آکادمی همخوانی نداشته است. با این حال او یکی از کارگردانان تحسین‌شده نسل خود است.

۹. دیوید فینچر (David Fincher)

دیوید فینچر، استاد ساخت تریلرهای روانشناختی و دقیق، برای فیلم «شبکه اجتماعی» (The Social Network) شایسته دریافت اسکار بود، اما جایزه به تام هوپر رسید. سینمای دقیق و تاریک او برای آثاری چون «هفت» و «باشگاه مشت‌زنی» نیز شایسته تقدیر بود، اما همیشه مورد علاقه رای‌دهندگان اسکار نبوده است.

۱۰. اسپایک لی (Spike Lee)

اسپایک لی، صدای مهمی در سینمای آمریکا، به‌ویژه در روایت داستان‌های آفریقایی-آمریکایی‌ها است. او برای فیلم‌هایی چون «کار درست را بکن» (Do the Right Thing) و «مالکوم ایکس» (Malcolm X) شایسته نامزدی اسکار بود، اما نادیده گرفته شد. آکادمی سرانجام سال‌ها بعد با یک اسکار افتخاری از او تقدیر کرد و او تا فیلم BlacKkKlansman برای بهترین کارگردانی نامزد نشد که نشان‌دهنده تاخیر بزرگ آکادمی در به رسمیت شناختن اوست.

میراثی فراتر از جوایز

این فهرست تنها بخشی از ماجرا است و فیلمسازان بزرگ دیگری نیز به این سرنوشت دچار شده‌اند. این اتفاق نشان می‌دهد که جوایز همیشه معیار درستی برای سنجش عظمت یک هنرمند نیستند. میراث این نوابغ سینما فراتر از هر جایزه‌ای در تاریخ سینما جاودانه شده است.