تحلیل زوال منچستریونایتد: پنج مقصر اصلی از گلیزرها تا رتکلیف

آغاز زوال: از سلطه تا بی‌تفاوتی

در دوران طلایی دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، منچستریونایتد تحت هدایت سر الکس فرگوسن شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسید. ایده سقوط باشگاه پس از جدایی او پوچ تلقی می‌شد. اما اکنون، پس از گذشت بیش از یک دهه، این تیم از قهرمان لیگ به یک تیم معمولی تنزل یافته است. این تغییر ناگهانی، پرسش بزرگی را در ذهن‌ها ایجاد می‌کند: چگونه این برند عظیم این‌چنین سریع زوال یافت؟

مقصران اصلی هرج و مرج فعلی

تحلیل دقیق ساختار مدیریتی و تصمیم‌گیری‌های اخیر، پنج شخصیت یا گروه اصلی را به عنوان عوامل اصلی این وضعیت معرفی می‌کند:

1. سر جیم رتکلیف: مالک اقلیت جدید با سرمایه‌گذاری هنگفت، اما همراه با تصمیمات بحث‌برانگیز.
2. روبن آموریم: سرمربی فعلی که مدل بازی او مورد انتقاد قرار گرفته است.
3. اد وودوارد: مدیر سابق با سابقه مالی، مسئول ساختار دستمزد نامتعادل.
4. سر الکس فرگوسن: تأثیرات تصمیمات خارج از زمین او در واگذاری سهام.
5. خانواده گلیزر: مالکان اصلی که با بدهی‌زایی باشگاه را به ابزاری برای ثروت‌اندوزی تبدیل کردند.

تحلیل نقش سر جیم رتکلیف

سر جیم رتکلیف، پس از شکست دادن رقیب قطری، سهام اقلیت باشگاه را خریداری کرد. با وجود سرمایه‌گذاری، عملکرد او در تقریباً ۶۰۰ روز گذشته با مجموعه‌ای از اخبار منفی همراه بوده است:

• اخراج ۲۵۰ کارمند و پیش‌بینی خروج ۲۰۰ نفر دیگر، با هدف صرفه‌جویی ۸ تا ۱۰ میلیون پوند.
• لغو کمک سالانه ۴۰ هزار پوندی به بنیاد خیریه بازیکنان سابق که از سال ۱۹۸۵ ادامه داشت.
• اخراج دن اشورث، مدیر ورزشی موفق نیوکاسل، تنها پس از پنج ماه.
• اصرار بر انتصاب روبن آموریم، که از همان ابتدا ناامید به نظر می‌رسید.

رتکلیف، که خود را هوادار می‌داند، پس از هر شکست تحقیرآمیز، با چهره‌ای گیج در اولدترافورد دیده می‌شود، گویی اداره یک باشگاه فوتبال دشوارتر از اداره یک شرکت داروسازی است.

روبن آموریم: قربانی یا مقصر؟

نقش آموریم در مشکلات عمیق‌تر باشگاه بازتاب کمتری دارد و او را نمی‌توان چندان مقصر دانست. با این حال، انتقاداتی به او وارد است:

اصرار بر یک مدل بازی واحد که جوابگو نیست، یک اشتباه جدی تلقی می‌شود، هرچند که رتکلیف و تیمش باید پیش از انتصاب او این موضوع را درک می‌کردند. او در حال حاضر شبیه فردی است که به دلیل سرویس‌دهی ضعیف میز در کشتی تایتانیک سرزنش می‌شود، در حالی که سوراخی بزرگ در بدنه کشتی وجود دارد.

اد وودوارد و نابودی ساختار دستمزد

اد وودوارد، بانکداری که پیش از این در جی‌پی مورگان فعالیت می‌کرد، ارتباط چندانی با فوتبال نداشت. او در سال ۲۰۰۷ نقش پررنگ‌تری در باشگاه یافت و دوران نقل و انتقالات او با شکست‌هایی همراه بود.

بزرگ‌ترین اشتباهات او در معاملات انجام شده بود:

صورتحساب دستمزد سالانه در فصل اول حضور وودوارد حدود ۱۰۰ میلیون پوند بود که تا سال ۲۰۲۲ به ۲۳۰ میلیون پوند افزایش یافت. پس از او، کاسمیرو با دستمزد هفتگی ۳۵۰ هزار پوند استخدام شد، رقمی که با کاپیتان قهرمان لیگ برتر، ویرژیل فن‌دایک، برابر است.

سر الکس فرگوسن و نقش غیرمستقیم در فروش

سرزنش مردی که ۳۸ جام به باشگاه هدیه داد، ناعادلانه به نظر می‌رسد، اما جاه‌طلبی شخصی او خارج از زمین تأثیرگذار بود. علاقه اصلی فرگوسن اسب‌دوانی بود و او دو مالک ثروتمند ایرلندی، جان مگنیر و جی. پی. مک‌مانوس، را متقاعد به خرید سهام کرد.

اختلاف بر سر سهم فرگوسن از حقوق پرورش اسبی که در سال ۲۰۰۲ عنوان اسب سال اروپا را کسب کرد، منجر به قطع رابطه و فروش سهام آنها شد. این فروش، راه را برای خانواده گلیزر باز کرد تا بدون درگیری فرگوسن، باشگاه را خریداری کرده و آن را به ابزاری برای ثروت‌اندوزی تبدیل کنند.

خانواده گلیزر: ریشه اصلی بحران

ریشه اصلی هرج و مرج فعلی، سه هزار مایل دورتر از اولدترافورد، در اقدامات خانواده گلیزر نهفته است. مالکوم گلیزر برای خرید باشگاه، از خود باشگاه به عنوان وثیقه استفاده کرد.

نتیجه این اقدام:

• بدهی اولیه ۶۰۴ میلیون پوندی بر دوش باشگاهی که عملاً بدون بدهی بود، تحمیل شد.
• گلیزرها به جای پرداخت بدهی، سودها را برداشت کردند و بدهی امروز باشگاه از یک میلیارد پوند فراتر رفته است.
• زیرساخت‌ها راکد ماندند؛ اولدترافورد اکنون با چکه کردن سقف در باران شدید، ویرانه به نظر می‌رسد.

با وجود هشدارهای هیئت مدیره در سال ۲۰۰۵ مبنی بر روند نزولی عملکرد ورزشی و مالی، گلیزرها هیچ قصدی برای فروش ندارند، زیرا «قطار پول» همچنان در حرکت است. آنها در سال ۲۰۲۴، ۳۰٪ سهام را به قیمت ۷۳۲ میلیون پوند فروختند.