شاعری ۲۰ ساله از غزه: «۴۸ کیلوگرم» شعر، وزن بقا در سایه تراژدی

شکل‌گیری یک صدا در دل وحشت

بتول ابو عقیلین در ۲۰ سالگی، خود را در قلب یکی از پرتراکم‌ترین بحران‌های جهان یافته است. او خاطره‌ای تلخ از یک روز عادی در ژوئن را روایت می‌کند؛ لحظه‌ای که اصابت موشک به نزدیکی محل صرف ناهارش، زندگی‌اش و جهان اطرافش را برای همیشه دگرگون ساخت. او با لحنی که گویی از بی‌حسی ناشی از تکرار وحشت برآمده، می‌گوید: «گاهی به نظر واقعی نمی‌آید.»

با این حال، واقعیت زندگی او، سرشار از تراژدی‌هایی است که به سوژه شعرهایش تبدیل شده‌اند. ابو عقیلین به یکی از بی‌پرواترین شاهدان غزه بدل شده است؛ کسی که تلاش می‌کند با کلمات، سورئالیسم و بی‌معنایی تجربه خود را به جهان منتقل کند.

تحسین‌های بین‌المللی و زبان شعر

اولین مجموعه شعر او، «۴۸ کیلوگرم»، مورد توجه نویسندگانی چون آن مایکلز و کاریل چرچیل قرار گرفته است. شعرهای او مملو از تصاویر تکان‌دهنده است؛ از موشک‌هایی که از آپاچی شلیک می‌شوند و اشاره‌ای گذرا به نقش ایالات متحده دارند، تا داستان‌هایی مانند بستنی‌فروشی که اجساد منجمد را به سگ‌ها می‌فروشد.

«من شعرهایم را بخشی از گوشت و خونم می‌دانم، بنابراین بدنم را جمع کردم، برای وقتی که شاید خرد شوم و کسی نبود که مرا به خاک بسپارد.»

عنوان مجموعه، «۴۸ کیلوگرم»، نمادی از وزن خود شاعر است؛ ۴۸ شعر که هر کدام نماینده یک کیلوگرم از وجود اوست.

یادگارها و فقدان‌ها

در گفتگوی ویدیویی، بتول با ظرافتی خاص، انگشترهایی را در دست می‌چرخاند که یادگاری از فاجعه‌ای دیگر هستند. یکی از دوستان صمیمی او، فاطمه حسونه، خبرنگار عکاس، در بهار امسال در جریان یک حمله جان باخت؛ درست یک ماه پیش از اکران مستندی درباره زندگی فاطمه در جشنواره کن.

بتول در مورد یادبود دوستش می‌گوید: «فاطمه عاشق انگشتر بود. اکنون نمی‌دانم باید او را با به انگشت کردن انگشترهایم یاد کنم یا با درآوردنشان.»

از رؤیای آکسفورد تا واقعیت بقا

ابو عقیلین، بزرگ‌ترین فرزند خانواده‌ای با تحصیلات بالا در غزه، از ۱۰ سالگی نوشتن را آغاز کرد و استعدادش به سرعت توسط معلمش شناسایی شد. او در زبان انگلیسی مهارت بالایی کسب کرد و رویای تحصیل در آکسفورد را در سر داشت؛ یادداشتی با این مضمون بر میزش چسبیده بود.

اما این رؤیا با حمله حماس در ۷ اکتبر و آغاز آنچه او «نسل‌کشی» می‌خواند، متوقف شد. او اعتراف می‌کند: «قبل از نسل‌کشی، دختری لوس بودم که همیشه از زندگی‌ام شکایت می‌کردم.»

تضاد میان مرگ‌های «عادی» و «غیرعادی»

شعرهای او بازتاب این تغییر است. او به مرگ «عادی» پدربزرگش در بیمارستان اشاره می‌کند، اما قتل مادربزرگش در حمله موشکی به خانه عمویش، هیچ‌گاه عادی نبود. این جدایی و تکه‌تکه شدن، به موتیفی تکرارشونده در آثار او تبدیل شده است.

پس از کشته شدن یکی از همسایگان، خانواده تصمیم به ترک شهر گرفتند. پدرش برای محافظت از خانه در شمال ماند و بقیه به اردوگاه پناهجویان در جنوب رفتند. بتول مجبور شد نان بپزد، تجربه‌ای که منجر به شعری درباره ذوب شدن انگشتان شد:

صلح با مرگ از طریق بازآفرینی

ابو عقیلین تأکید می‌کند که نسخه‌های انگلیسی شعرهایش صرفاً ترجمه نیستند، بلکه «بازآفرینی» هستند. او معتقد است نوشتن به عربی او را با ترس از تکه‌تکه شدن درگیر کرد، اما ترجمه به انگلیسی به او کمک کرد تا با مرگ صلح کند و نسخه‌ای «تازه‌تر» از خود ارائه دهد.

بازگشت خانواده به غزه در آتش‌بس ژانویه، حس گناه بازمانده را در او تقویت کرد، که در شعر «گناه» منعکس شده است: «من زندگی می‌کنم و هزار شهید می‌افتند / می‌خورم و پدرم گرسنه می‌ماند.»

تجربیات وحشتناک، او را وادار به تغییر کرده است: «یاد گرفتم بی‌ادب باشم، که خوب است... دنیا را بیشتر از کتاب‌ها خواندم.» او اکنون با اعتمادبه‌نفس تازه، تحصیل آنلاین را ادامه می‌دهد و معتقد است مرگ، فرصتی برای جوان بودن و اشتباه کردن را از او گرفته است.