بحران مزمن شماره ۹ در یوونتوس؛ ناکارآمدی خط حمله و سردرگمی تودور

سکوت مهاجمان در لیگ: آماری نگران‌کننده

نقطه عطف این بحران، آماری است که عملکرد خط حمله را به وضوح نشان می‌دهد. آخرین گل یوونتوس در سری آ که توسط یک مهاجم نوک به ثمر رسید، به تاریخ ۳۱ آگوست بازمی‌گردد؛ گلی که توسط ولاهوویچ در دیدار مقابل جنوا به ثمر رسید و پیروزی تیم را رقم زد.

از آن تاریخ به بعد، یوونتوس در ۴ بازی بعدی خود ۶ گل دیگر به ثمر رسانده است، اما نکته قابل تأمل این است که هیچ‌کدام از این گل‌ها توسط مهاجمان اصلی (شماره ۹ها) وارد دروازه حریفان نشده است. این آمار، عمق مشکل تهاجمی تیم را نمایان می‌سازد.

بررسی عملکرد سه مهاجم اصلی

تودور با چرخاندن سه گزینه اصلی خود، به دنبال یافتن بهترین ترکیب ممکن بوده است، اما هر یک از این بازیکنان با چالش‌های خاصی روبرو هستند:

جاناتان دیوید: معضل «آخرین لمس توپ»

عملکرد دیوید، به‌ویژه در محوطه جریمه، نیازمند توضیح است. او که در باشگاه قبلی خود، لیل، درخشان بود، بازیکنی پرتلاش محسوب می‌شود؛ به طوری که در دیدار مقابل میلان، یکی از بیشترین مسافت‌های طی شده در زمین را به نام خود ثبت کرد. با این حال، این تلاش زیاد گاهی اوقات به قیمت کاهش تمرکز در لحظات حساس گلزنی تمام می‌شود.

• اشتباهات کلیدی: مواردی چون از دست دادن توپ در مقابل دروازه خالی مقابل ویارئال و ضربه‌ای که در بازی با میلان فاصله زیادی با دروازه داشت، نشان‌دهنده مشکل در «آخرین لمس» است.

دوشان ولاهوویچ: افت خطرناک در فرم

عملکرد ولاهوویچ در هفته‌های اخیر به شکلی خطرناک افت کرده است. با وجود این، او همچنان با ۴ گل در لیگ ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا، بهترین گلزن فعلی یوونتوس محسوب می‌شود، هرچند تنها در ۲ بازی از ۸ بازی ابتدایی از ابتدا به میدان رفته است.

ولاهوویچ آخرین مهاجمی است که در لیگ برای یوونتوس گل زده (مقابل جنوا) و تنها کسی است که در لیگ قهرمانان اروپا موفق به گلزنی شده است (دو گل در نیم ساعت مقابل بوروسیا دورتموند).

نکته قابل توجه این است که او در دو بازی که از ابتدا مقابل اینتر و ورونا حضور داشت، موفق به گلزنی نشد، که این امر این تصور را تقویت کرده که شاید تأثیر بیشتری هنگام ورود از نیمکت دارد؛ هرچند این فرضیه در بازی‌های آتالانتا و میلان تأیید نشد.

لوئیس اوپندا: قربانی سوءتفاهم تاکتیکی؟

اوپندا، که در آخرین ساعات بازار تابستانی به عنوان جایگزین رندال کولو موانی به تیم اضافه شد، تا به امروز برای تودور یک معمای واقعی بوده است. او در دو بازی مقابل بوروسیا دورتموند و آتالانتا در ترکیب اصلی قرار گرفت؛ حرکات زیادی داشت اما پاس‌هایش اغلب اشتباه بود و مهم‌تر از آن، هیچ تهدید جدی برای دروازه حریف ایجاد نکرد.

به نظر می‌رسد اوپندا قربانی سوءتفاهم تاکتیکی شده است. او برخلاف ولاهوویچ و دیوید، هرگز یک مهاجم نوک خالص نبوده و بیشتر در کنار یک مهاجم فیزیکی‌تر مانند بنجامین ششکو در لایپزیش بازی می‌کرد. بهترین استفاده از توانایی‌های او احتمالاً همان چیزی بود که در پایان بازی با میلان مشاهده شد، زمانی که تودور او را در کنار ولاهوویچ به میدان فرستاد.

اعتراف دل‌پیرو: تودور هنوز راه‌حل را نمی‌داند

واقعیت تلخ این است که یوونتوس هنوز نتوانسته است مهاجمی را برای پر کردن جای خالی شماره ۹ بیابد. استراتژی تودور در جابه‌جایی سریع سه مهاجم تیم، با هدف انتخاب گزینه‌ای که با توجه به حریف مناسب‌تر به نظر می‌رسد، تاکنون هم از نظر عملکرد فردی و هم نتایج، موفقیت‌آمیز نبوده است؛ چرا که همان‌طور که سرمربی تیم اعتراف کرده، تساوی برای یوونتوس کافی نیست.

الکس دل‌پیرو، اسطوره باشگاه، شب گذشته در شبکه اسکای اسپورت به صراحت وضعیت را تشریح کرد:

«چه کسی برای بازی در خط حمله یوونتوس مناسب است؟ در حال حاضر هیچ بازیکنی مناسب نیست. تیم هنوز ترکیب اصلی ۱۱ نفره خودش را نمی‌شناسد، ترکیبی که هنوز وجود ندارد، به‌ویژه در خط حمله. در دیگر خطوط، مثل دفاع و هافبک، ایده‌ها واضح است، اما در خط حمله، تودور هنوز راه‌حل را نمی‌داند.»

این معضل اساسی، تأثیر مستقیمی بر عملکرد کلی تیم دارد و مربی باید هرچه سریع‌تر این مسئله حیاتی را حل کند تا فرصت‌های کسب بازی‌ها و جام‌های مهم فصل از دست نرود.