تحلیلگر: اوفک ابزار تنبیه است نه سازمان ملل/ زیر ماده ۴۲ نرفته‌ایم

انزوای ایران و نقش سازمان ملل در معادلات جهانی

در پاسخ به این پرسش که آیا ایران در عرصه جهانی منزوی خواهد شد، ابوالفتح معتقد است که مراودات با کشورهایی که با وجود ترس از ایالات متحده با ایران تعامل داشتند، همچنان ادامه خواهد یافت. وی با قاطعیت بیان داشت که سازمان ملل فاقد ابزار تنبیه مؤثر است و نمی‌تواند هیچ کشوری را مجازات کند.

«آن چیزی که تنبیه می‌کند، اوفک است، اداره دارایی خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا. اوفک است که می‌تواند حساب‌های بانکی را ببندد، یا در دادگاه علیه بانک‌ها یا شرکت‌ها اقدام کند. سازمان ملل کاری نمی‌کند و ترسی ندارد.»

این تحلیلگر همچنین بر این نکته تأکید کرد که اجماع جهانی مورد ادعا، فاقد پشتوانه عملی است و در عمل، تبعیت از قطعنامه‌های سازمان ملل در سطح جهانی یکسان نیست.

فصل هفتم منشور ملل متحد در مقابل ماده ۴۱ و ۴۲

ابوالفتح در ادامه به تفکیک دقیق مواد منشور سازمان ملل پرداخت و نگرانی‌ها پیرامون قرار گرفتن ایران ذیل فصل هفتم را رد کرد. وی توضیح داد که تحریم‌های اعمال‌شده علیه ایران، در واقع مبتنی بر ماده ۴۱ است.

تفاوت ماده ۴۱ و ماده ۴۲

بر اساس تحلیل وی، ماده ۴۱ مجوز اعمال تحریم علیه کشورهایی است که صلح و امنیت جهانی را نقض کرده‌اند، که این وضعیت در مورد ایران مصداق یافته است. در مقابل، ماده ۴۲ است که مجوز شورای امنیت برای اقدام نظامی و حمله را صادر می‌کند.

وی با اشاره به سابقه تاریخی تأکید کرد:

• ما هیچ‌گاه ذیل ماده ۴۲ شورای امنیت قرار نگرفته‌ایم.
• برای فعال شدن ماده ۴۲، نیاز به پیش‌نویس قطعنامه‌ای است که توسط همه اعضای دائمی تأیید شود، همانند آنچه در مورد عراق در سال ۱۹۹۰ رخ داد.

استقلال عمل آمریکا در اقدامات نظامی

نکته قابل تأمل در سخنان ابوالفتح، اشاره به این موضوع بود که حتی در صورت صدور مجوز شورای امنیت، ایالات متحده توانایی اقدام نظامی بدون این مجوز را نیز دارد. وی با ذکر مصادیق متعدد، این ایده را که «مجوز سازمان ملل لازم است» یک «حرف رمانتیک» خواند.

برای اثبات این مدعا، به حملات نظامی متعدد آمریکا و همچنین اقدامات اسرائیل علیه چندین کشور اشاره شد:

در نهایت، وی نتیجه گرفت که «کسی که بخواهد حمله کند، بدون سازمان ملل هم حمله می‌کند.»