کشف ضعف‌های مهلک ساختاری در کشتی افسانه‌ای شکلتون؛ اندورنس برای یخ طراحی نشده بود

افشای نقص‌های ساختاری در کشتی مشهور قطبی

کشتی اندورنس، نماد حماسه‌ی بقای سر ارنست شکلتون و خدمه‌اش پس از گرفتار شدن در یخ‌های دریای ودل در سال ۱۹۱۵، همواره به عنوان یکی از مقاوم‌ترین سازه‌های قطبی زمان خود شناخته می‌شد. با این حال، پژوهش‌های اخیر، این روایت تثبیت‌شده را به چالش کشیده است.

بر اساس یافته‌های منتشر شده در مجله Polar Record، تحلیل‌های دقیق مهندسی نشان می‌دهد که اندورنس دارای چندین نقص ساختاری جدی بود که مقاومت آن را در برابر فشار یخ‌های متحرک به شدت کاهش می‌داد. این یافته‌ها، داستان ساده‌ی کنده شدن سکان کشتی را به عنوان تنها عامل غرق شدن، ناکافی می‌داند.

تحلیل مهندسی و کشف نقاط ضعف کلیدی

پروژه‌ی تحقیقاتی که توسط یوکا توهکوری، استاد مکانیک جامدات دانشگاه آلتو فنلاند، رهبری شد، پس از کشف لاشه‌ی کشتی در مارس ۲۰۲۲، به بازسازی ساختار آن با مدل‌سازی‌های مهندسی پرداخت. این مدل‌سازی‌ها، واکنش بدنه‌ی چوبی کشتی در برابر فشارهای عظیم یخ را شبیه‌سازی کردند.

نقاط ضعف اصلی سازه

• موتورخانه: بخش موتورخانه‌ی بزرگ کشتی به دلیل دشواری در تقویت، به عنوان یکی از نقاط ضعف اصلی سازه شناسایی شد.
• فقدان تیرک‌های تقویتی: برخلاف بسیاری از کشتی‌های قطبی هم‌دوره، اندورنس فاقد تیرک‌های مورب تقویتی بود که برای افزایش استحکام بدنه حیاتی بودند.
• آسیب‌های گسترده: گزارش‌های خدمه تأیید می‌کند که علاوه بر سکان، بدنه، سینه‌کش، تیرهای کف و عرشه نیز آسیب‌های شدیدی دیده بودند.

«حتی یک تحلیل ساده‌ی مهندسی نشان می‌دهد که اندورنس برای تحمل فشار یخ طراحی نشده بود. خطر یخ‌های متحرک پیش از سفر به‌خوبی شناخته شده بود.»

آگاهی شکلتون از آسیب‌پذیری کشتی

شواهد تاریخی حاکی از آن است که شکلتون، کاشف ایرلندی، از این کاستی‌ها بی‌اطلاع نبوده است. تحلیل نامه‌ها و دفترچه‌های روزانه، درک عمیق‌تری از وضعیت کشتی پیش از غرق شدن ارائه می‌دهد.

شواهدی دال بر آگاهی شکلتون:

1. در نامه‌ای در سال ۱۹۱۴ به همسرش، شکلتون اذعان کرد که اندورنس به اندازه‌ی کشتی‌های پیشین او مقاوم نیست.
2. او در سال ۱۹۱۱ پیشنهاد افزودن تیرک‌های مورب به کشتی قطبی دیگری به نام «دویچلند» را داده بود؛ همان کشتی که در شرایط یخی مشابه جان سالم به در برد.

این تناقض که چرا تدابیر تقویتی برای اندورنس اعمال نشد، همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است. توهکوری اشاره می‌کند که شاید فشارهای مالی یا محدودیت‌های زمانی در انتخاب این سازه‌ی آسیب‌پذیر برای سفر اکتشافی سال ۱۹۱۴ نقش داشته‌اند.