داستان عجیب برنده نوبل پزشکی: کشف خبر در کوه‌های وایومینگ و غافلگیری کامل

نوبل پزشکی و داستان غیرمعمول دریافت خبر

جایزه نوبل پزشکی امسال به صورت مشترک به «مری برانکو»، «فرد رامسدل» و «شیمون ساکاگوچی» برای اکتشافات حیاتی آنها در زمینه «ایمنی تحمل محیطی» اهدا شد. این کشف، که پتانسیل درمان بیماری‌های خودایمنی را دارد، نقطه عطفی در علم پزشکی محسوب می‌شود.

«آدام اسمیت» از وب‌سایت نوبل پرایز، در یک تماس تلفنی با «فرد رامسدل»، یکی از برندگان، درباره نحوه اطلاع یافتن او از این خبر بزرگ صحبت کرد. داستان رامسدل، که در دل طبیعت و دور از هرگونه ارتباطی رخ داده، یکی از جالب‌ترین روایت‌ها در میان برندگان نوبل است.

🏕️ کشف خبر در دل کوه‌های وایومینگ

رامسدل و همسرش در زمان اعلام خبر، در ارتفاعات کوه‌های وایومینگ، نزدیک پارک ملی یلوستون، مشغول اردو زدن بودند. او در این باره گفت:

«من و همسرم در ارتفاعات کوه‌های وایومینگ نزدیک پارک ملی یلوستون اردو زده بودیم و برف روی ما بارید و راه افتادیم. آنجا هیچ سرویس (آنتن) یا چیزی شبیه به این وجود ندارد. تلفن من روی حالت هواپیما بود.»

در حین عبور از یک شهر کوچک، تلفن همسرش که روی حالت هواپیما نبود، به صدا درآمد. همسر رامسدل با فریاد زدن خبر، او را که در حال پیاده‌روی با سگ‌ها بود، غافلگیر کرد. رامسدل ابتدا تصور کرد که یک خرس گریزلی در نزدیکی آنهاست. او پس از دریافت ۲۰۰ پیامک تأییدکننده، متوجه شد که برنده جایزه نوبل شده است.

برای دسترسی به اینترنت و وای‌فای، آنها مجبور شدند یک ساعت دیگر رانندگی کنند و در نهایت رامسدل در یک هتل در جنوب مونتانا پذیرش شد تا بتواند تماس‌های مربوطه را برقرار کند.

🤯 غافلگیری مشترک برندگان

داستان رامسدل در کنار روایت «مری برانکو»، دیگر برنده نوبل، نشان‌دهنده میزان غافلگیری آنهاست. برانکو نیز تماسی از سوئد را در شب دریافت کرده بود اما به دلیل اینکه آن را اسپم تصور کرده بود، تلفن خود را خاموش کرد.

رامسدل اشاره کرد که او و همکارانش، از جمله مری برانکو و شیمون ساکاگوچی، شش تا هشت سال پیش جایزه کرفورد را برای همین کشف برده بودند و تصور می‌کردند که این همان تقدیر نهایی برای کارشان خواهد بود. به همین دلیل، دریافت جایزه نوبل یک شوک کامل برای آنها بود.

🔬 اهمیت کار در حوزه زیست‌فناوری

یکی از نکات جالب توجه در مورد رامسدل، فعالیت عمده او در حوزه زیست‌فناوری در صنعت است، نه در محیط دانشگاهی. او دلیل جذابیت این محیط را چنین توضیح داد:

• جمع‌آوری افراد با مهارت‌های بسیار متفاوت و فوق‌العاده خوب در کارشان.
• تمرکز همه بر تلاش برای ساختن چیزی که در نهایت به کلینیک راه پیدا کند و بیماران را درمان کند.

کشف اساسی آنها در سال ۲۰۰۰/۱۹۹۹ انجام شد. در آن زمان، اگرچه در پتنت‌ها نوشته بودند که مهار این سلول‌ها می‌تواند بیماری‌های خودایمنی را درمان کند، اما فناوری‌هایی مانند ژن‌درمانی و سلول‌درمانی برای بیماری‌های خودایمنی هنوز پرهزینه و سخت بودند. با این حال، رامسدل و همکارانش پنج سال پیش شرکت «Sonoma Biiotherapeutics» را تأسیس کردند و اکنون آزمایش‌های بالینی برای تبدیل این کشف به یک داروی واقعی در حال انجام است.

🐭 نقش حیاتی موش‌های آزمایشگاهی

در پایان گفتگو، رامسدل بر نقش حیاتی موش‌های آزمایشگاهی در این کشف تأکید کرد. او توضیح داد که کار با این موش‌ها از «پروژه منهتن» آمریکا در آزمایشگاه‌های ملی اوکیج سرچشمه گرفته است. گروهی در آنجا گونه این موش‌ها را برای صدها یا هزاران نسل، از اواخر دهه ۴۰ تا دهه ۹۰، زنده نگه داشته‌اند.

رامسدل این اقدام را گواهی بر دوراندیشی و قدرت ماندگاری افرادی دانست که با وجود هزینه‌های بالا، این گونه را با این فکر که اهمیت دارد اما دقیقاً نمی‌دانیم چگونه، حفظ کردند. این داستان به عنوان یک دفاع قوی از لزوم ادامه تحقیقات بنیادین مطرح شد.