ولگوگراد؛ شهری که فوتبال در DNA مردمش کاشته شده است

شاخص‌های شور و اشتیاق عمومی

برخلاف تصور رایج، شور و هیجان فوتبال در ولگوگراد به حدی است که حتی افراد غیرفوتبالی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. یک نمونه بارز، واکنش راننده تاکسی بود که از ترافیک شدید ناشی از بازی تیم ملی روسیه شگفت‌زده شد و با وجود عدم آگاهی قبلی، ابراز تمایل کرد که با کمال میل به تماشای بازی برود. این در حالی است که در پایتخت‌های بزرگ، چنین ترافیکی معمولاً با عصبانیت و بی‌تفاوتی مواجه می‌شود.

این شور و اشتیاق در برخورد مردم با بازیکنان تیم ملی نیز مشهود بود:

• استقبال از تیم ملی: دو ساعت و نیم قبل از بازی، ازدحام مردم جلوی هتل تیم ملی آغاز شده بود.
• تنوع جمعیت: جمعیت حاضر تنها شامل کودکان نبود، بلکه مردان میانسال، زوج‌های جوان و حتی خانم‌های بازنشسته نیز برای دیدن بازیکنان آمده بودند.
• واکنش‌های احساسی: هنگام خروج بازیکنان، هیجان مردم پشت صفحه‌های موبایل پنهان بود، اما فریادهای احساسی مانند «ماتوی، دوستت دارم!» از سوی کودکان، فضای صمیمی و پرشوری ایجاد کرد.
• محبوبیت بازیکنان: سافونوف، باتراکوف و کیسلیاک از محبوب‌ترین بازیکنان نزد هواداران کوچک‌تر بودند.

صف طولانی برای اسطوره

یکی از صحنه‌های چشمگیر در ولگوگراد، حضور پرشمار مردم با پرچم‌های روسیه و نظم و ترتیب بی‌نظیر در اطراف استادیوم بود. یک ساعت قبل از شروع بازی، میدان جلوی استادیوم مملو از جمعیت بود.

در این میان، صف طولانی برای گرفتن امضا از یوری ژیرکوف، اسطوره تیم ملی روسیه، توجه بسیاری را جلب کرد. این صف، بازتابی از احساس جمعی و احترام به تاریخ فوتبال روسیه بود.

«پدرمان از بچگی درباره‌اش برایمان تعریف می‌کرد. وقتی ما را به کلاس فوتبال فرستاد، از او و دیگر اسطوره‌های روسی گفت.»

این پاسخ نوجوانانی که دوران اوج ژیرکوف را ندیده بودند، نشان می‌دهد که عشق به فوتبال در این شهر از طریق نسل‌ها منتقل می‌شود و صرفاً به موفقیت‌های لحظه‌ای وابسته نیست.

ولگوگراد؛ پایگاه اصلی تیم ملی؟

گزارشگر این سوال را مطرح می‌کند که چرا ولگوگراد با این سطح از حمایت و عشق، نباید به پایگاه اصلی تیم ملی روسیه تبدیل شود و چرا همیشه تمرکز بر مسکو و سن‌پترزبورگ است. در ولگوگراد، هنگام اعلام ترکیب تیم، نام بازیکنانی مانند سافونوف با شور و هیجان خاصی فریاد زده می‌شود که در هیچ شهر دیگری دیده نشده است.

والری کارپین، سرمربی تیم ملی روسیه، نیز این شور و اشتیاق را تأیید کرد:

«واژه‌های کافی برای تشکر از هواداران پیدا نکردم. حمایت‌شان فوق‌العاده و دیوانه‌وار بود. برای بازیکنان و برای ما، حضور در چنین فضایی واقعاً لذت‌بخش است. ولگوگراد شهری فوتبالی است و همیشه بوده.»

این عشق به فوتبال در ولگوگراد، نیازی به پاسخ متقابل ندارد. تیم محلی این شهر، «روتور»، با وجود سقوط تا لیگ دسته دوم، همچنان از حمایت عظیمی برخوردار است. همچنین، پس از بازی تیم ملی روسیه که بهترین نمایش تاریخش نبود، تشویق‌ها و دست زدن‌های ممتد هواداران برای چندین دقیقه ادامه یافت که نشان از حمایت بی‌قید و شرط مردم این شهر دارد.