پیرگوشی؛ سومین مشکل عمده پزشکی پس از فشار خون و آرتریت در سالمندان

عوامل موثر بر کاهش شنوایی در سالمندی

اگرچه برخی عوامل خطر در بروز پیرگوشی غیرقابل تغییر هستند، اما بخش قابل توجهی از این عوامل را می‌توان کنترل کرد تا روند کاهش شنوایی به تأخیر افتد.

عوامل خطر غیرقابل تغییر:

• سن
• ژنتیک
• نژاد
• جنسیت

عوامل خطر قابل تغییر و محیطی:

دکتر دوستی، قرار گرفتن در معرض صدا (نویز)، سیگار کشیدن، تروما (ضربه و آسیب) و استرس را از جمله مهم‌ترین عوامل موثر بر ایجاد پیرگوشی برشمرد.

بیماری‌های تشدیدکننده کم‌شنوایی

برخی بیماری‌ها و شرایط پزشکی می‌توانند باعث ایجاد یا تشدید کم‌شنوایی در سنین بالا شوند. این موارد شامل:

• بیماری‌های مغزی-عروقی
• بیماری‌های قلبی-عروقی
• دیابت نوع دوم و دیابت شیرین
• کاهش عملکرد شناختی
• فشار خون بالا
• کلسترول بالا
• هیپوکسی (کمبود اکسیژن)

نقش شنوایی‌شناس در درمان و سازگاری

شنوایی‌شناسان با انجام ارزیابی‌های دقیق، نوع و درجه کم‌شنوایی را تعیین کرده و مسیر مداخله درمانی را آغاز می‌کنند. این مداخلات شامل موارد زیر است:

• تجویز وسایل کمک شنوایی، از جمله سمعک.
• آموزش بهبود مهارت‌های ارتباطی.
• آموزش خانواده و محیط برای سازگاری فرد سالمند با شرایط جدید.

عوارض کم‌شنوایی درمان‌نشده

کم‌شنوایی که مورد درمان قرار نگیرد، می‌تواند عواقب جدی روانی و اجتماعی به دنبال داشته باشد. این عوارض عبارتند از:

احساس تنهایی، افسردگی، اضطراب و انزوای اجتماعی از جمله عوارض روانی و اجتماعی کم‌شنوایی درمان‌نشده هستند.

علاوه بر این، شواهد علمی نشان می‌دهند که کم‌شنوایی در سالمندان با افت شناختی و افزایش خطر زوال عقل مرتبط است. بنابراین، مداخلات شنوایی می‌تواند در کاهش سرعت این روند تخریبی کمک‌کننده باشد.

کمک به بهبود اختلالات تعادلی

شنوایی‌شناس می‌تواند با آموزش تمرین‌های تعادلی، به بهبود اختلالات تعادلی ناشی از مشکلات گوش داخلی و سیستم عصبی مرتبط با آن کمک کند. این اقدام حیاتی، از مشکل زمین خوردن که یکی از مسائل شایع و مهم در سلامت عمومی سالمندان است و می‌تواند عوارض جدی و گاهی جبران‌ناپذیری داشته باشد، جلوگیری می‌کند.