۱۰ مخترع بزرگ تاریخ که هرگز موفقیت اختراع خود را ندیدند

دلایل قرارگیری در فهرست مخترعان بدشانس

دلایل مختلفی باعث شده است که این افراد نتوانند نتیجه زحمات خود را ببینند. این دلایل شامل موارد زیر است:

• مرگ زودهنگام: فرد پیش از به ثمر نشستن اختراعش فوت کرده است.
• نبود پشتیبانی مالی: عدم حمایت مالی کافی یا عدم علاقه عمومی باعث توقف ایده شده است.
• عدم توسعه ایده: مخترع تنها ایده اولیه را ثبت کرده و فرصت توسعه آن را نیافته است.

۱۰ مخترع بزرگ که موفقیت خود را ندیدند

هنری میل: پدر ماشین تایپ

هنری میل، مهندس انگلیسی قرن هجدهم، در سال ۱۷۱۴ طرح یک ماشین برای ثبت حروف به‌صورت تکی روی متن را ثبت اختراع کرد. متأسفانه، این ایده هیچ‌گاه حمایت نشد و میل نتوانست آن را بسازد.

پس از مرگ او در سال ۱۷۷۰، طرحش مورد توجه قرار گرفت. در نهایت، در سال ۱۸۷۳، یعنی یک قرن پس از مرگ میل، کریستوفر شولز و کارلوس گیدن ایده ماشین تایپ را عملی کردند. اختراع آن‌ها فرآیند نوشتن را متحول کرد و پایه و اساس کامپیوترهای مدرن امروزی شد.

رابرت فولتن: کشتی بخار جنگی

رابرت فولتن در سال ۱۸۱۴ طرح کشتی بخار جنگی فوق‌العاده‌ای به نام USS Demologos را ارائه داد. این کشتی با وزن ۲۴۷۵ تن و طول ۴۸ متر، از دو بدنه با زره ضخیم، چرخ پارویی بین بدنه‌ها و موتور بخار به‌جای بادبان بهره می‌برد. این طراحی آن را در برابر توپ‌های دریایی آن زمان مقاوم می‌ساخت.

فولتن چند روز پیش از تکمیل کشتی، هنگام نجات دوستش در رودخانه هادسون، دچار ذات‌الریه شد و درگذشت. او هرگز نتوانست شاهد عملی شدن این اختراع انقلابی باشد.

آلن تورینگ: پیشگام کامپیوتر مدرن

آلن تورینگ، ریاضیدان برجسته، در طول جنگ جهانی دوم با رمزگشایی ماشین انیگما به پیروزی متفقین کمک شایانی کرد. پس از جنگ، او ایده ماشین تورینگ را ارائه داد؛ دستگاهی که می‌توانست برنامه‌های داده شده را اجرا کند و رویکردی بسیار پیشرفته‌تر از کامپیوترهای آن زمان داشت.

طرح تورینگ پس از چند ماه کنار گذاشته شد و آنچه در سال ۱۹۵۰ ساخته شد، فاصله زیادی با ایده اصلی داشت. متأسفانه، تنها سه سال پس از مرگ تورینگ در سال ۱۹۵۷، ایده او به ثمر نشست و جهان به ارزش کارهای او در پیشبرد ماشین‌های محاسباتی مدرن پی برد.

ایسامبارد کینگدام برونل: پل معلق کلیفتن

ایسامبارد کینگدام برونل، که امروزه به عنوان پدر مهندسی عمران شناخته می‌شود، در سال ۱۸۳۰ طرح انقلابی پل معلق کلیفتن را برای رودخانه بریستول ارائه داد. مشکلات مالی و رد شدن طرح‌ها توسط مقامات، پروژه را با تأخیر مواجه کرد.

برونل در سال ۱۸۵۹ بر اثر سکته مغزی درگذشت. تیم پروژه کار را ادامه داد و پل کلیفتن در سال ۱۸۶۴ به عنوان یک شاهکار مهندسی تکمیل شد. این پل با طول ۲۱۴ متر و ارتفاع ۷۶ متر از سطح آب، با گذشت بیش از ۱۵۰ سال همچنان مهندسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

گالیله: ساعت پاندولی دقیق

گالیله، دانشمند مشهور ایتالیایی، در اواخر عمر خود متوجه شد که زمان رفت و برگشت پاندول ثابت است. او که تقریباً نابینا شده بود، از پسرش خواست تا ایده ساخت یک ساعت دقیق مجهز به پاندول را عملی کند. پسرش موفق نشد و گالیله در سال ۱۶۴۲ بدون دیدن نتیجه اختراعش درگذشت.

چهارده سال بعد، کریستین هویگنس، اخترشناس هلندی، با الهام از یادداشت‌های گالیله، اولین ساعت پاندولی جهان را ساخت که با دقت بالای خود، زمان‌سنجی را متحول کرد.

لئوناردو داوینچی: ویولا اورگانیستا

لئوناردو داوینچی در سال ۱۴۹۰ طرح اولیه ساز ویولا اورگانیستا را کشید؛ ترکیبی از ویولن و پیانو که می‌توانست با دکمه‌های کیبورد، صدای ویولن تولید کند. داوینچی هرگز این طرح را عملی نکرد.

در سال ۲۰۱۳، یک سازنده لهستانی با بررسی دقیق طرح‌های داوینچی، این ایده را به واقعیت تبدیل کرد. این ساز صدای فوق‌العاده زیبایی تولید کرد و نشان داد که اگر داوینچی در عصر مدرن زندگی می‌کرد، می‌توانست یکی از بزرگترین نوآوران زمان خود باشد.

چارلز ببج: ماشین تفاضلی

چارلز ببج، ریاضیدان انگلیسی، در اوایل قرن نوزدهم برای انجام محاسبات سنگین ریاضی بدون خطا، دستگاهی به نام ماشین تفاضلی را طراحی کرد. این ماشین مکانیکی از ۴۰۰۰ قطعه و چرخ‌دنده‌هایی به‌جای اعداد استفاده می‌کرد.

دولت انگلستان پس از صرف ۱۷ هزار پوند، حمایت مالی را متوقف کرد و ببج تا پایان عمر حسرت ساخت آن را خورد. ۱۲۰ سال پس از مرگ او، در سال ۱۹۹۱، موزه علوم لندن این ماشین ۳ تنی را بر اساس طرح‌های قرن نوزدهمی ساخت که کاملاً بی‌نقص کار می‌کرد.

جان برونینگ: تپانچه برونینگ

در دهه ۱۹۲۰، جان برونینگ طرح یک تپانچه جمع‌وجور با ظرفیت حداقل ۱۰ تیر و نوآوری‌هایی مانند ضامن شست و چخماق بیرونی را برای ارتش فرانسه ارائه داد. برونینگ در سال ۱۹۲۶ درگذشت و نتوانست سلاح خود را تکمیل کند.

همکار او طرح را در سال ۱۹۳۵ به پایان رساند. اگرچه ارتش فرانسه آن را نپذیرفت، اما تپانچه برونینگ به سرعت به سلاح سازمانی محبوب ارتش‌های مختلف تبدیل شد و تولید آن تا امروز ادامه دارد.

انریکو فورلانینی: کشتی هوایی اومنیا دیر

انریکو فورلانینی، مخترع ایتالیایی، پس از جنگ جهانی اول یکی از پیشرفته‌ترین کشتی‌های هوایی جهان به نام اومنیا دیر را طراحی کرد. این کشتی هوایی ۵۶ متری، از جت‌های هوای فشرده در جلو و عقب برای پیشرانش استفاده می‌کرد که شتاب و کنترل آن را به شکل محسوسی بهبود می‌بخشید.

فورلانینی همان سال فوت کرد و پروژه او پس از یک پرواز آزمایشی کوتاه، به تولید انبوه نرسید. با این حال، مهندسان بعدی از طرح او برای ساخت سیستم‌های رانش کمکی در توسعه هواپیماهای مدرن الهام گرفتند.

بیل لیر: هواپیماهای کامپوزیتی

بیل لیر، بنیان‌گذار شرکت Lear Jet، در اواخر دهه ۱۹۷۰ ایده ساخت هواپیمایی با کامپوزیت کربن و گرافیت را مطرح کرد. هواپیمای Lear Fan 2100 با دو موتور توربوپراپ، می‌توانست با نصف وزن هواپیماهای معمولی به سرعت جت‌ها نزدیک شود.

لیر در سال ۱۹۷۸ بر اثر سرطان خون درگذشت. همسرش پروژه را ادامه داد و اولین پرواز در سال ۱۹۸۱ انجام شد. اگرچه این هواپیما به تولید انبوه نرسید، اما ایده او راه را برای ساخت هواپیماهای مدرنی مانند بوئینگ ۷۸۷ دریم‌لاینر و ایرباس A350 با استفاده از کامپوزیت کربن-گرافیت هموار کرد.