سام فندر با آلبوم «People Watching» برنده جایزه مرکیوری ۲۰۲۵ شد

سام فندر، خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی، با آلبوم تحسین‌شده خود «People Watching» که به شکلی عمیق به زندگی طبقه کارگر در شمال انگلستان می‌پردازد، برنده جایزه معتبر مرکیوری ۲۰۲۵ برای آلبوم سال شد. این پیروزی در شهر زادگاهش، نیوکاسل، با استقبال پرشور هواداران همراه بود.

پیروزی احساسی در زادگاه

این خواننده ۳۱ ساله هنگام اعلام نامش کاملاً شوکه به نظر می‌رسید. او پس از پایین آمدن از صحنه اظهار داشت: «اصلاً فکر نمی‌کردم این اتفاق بیفتد. ۱۰ دقیقه گذشته را گریه کردم.»

فندر در مراسمی پر ستاره که در ورزشگاه «یوتیلیتا آرنا» نیوکاسل برگزار شد، رقبای قدرتمندی چون پالپ و ولف آلیس را شکست داد. هر دوی این گروه‌ها پیش‌تر برنده جایزه ۲۵,۰۰۰ پوندی بهترین آلبوم بریتانیایی یا ایرلندی سال شده بودند. پیروزی او با تشویق کرکننده جمعیت حاضر در سالن، که پیش‌تر در هنگام اجرای آهنگ اصلی آلبوم برنده، با او همخوانی می‌کردند، همراه شد.

جزئیات آلبوم برنده و موفقیت تجاری

آلبوم «People Watching» که در فوریه منتشر شد، بلافاصله در صدر جدول‌ها قرار گرفت و با فروش ۱۰۷,۰۰۰ نسخه، به پرفروش‌ترین آلبوم یک هنرمند بریتانیایی از زمان آلبوم «Harry's House» هری استایلز در سال ۲۰۲۲ تبدیل شد.

داوران جایزه مرکیوری این اثر را «غنی از ملودی و گسترده، که راک اصیل را با واقعیت‌های زندگی روزمره و اهمیت جامعه پیوند می‌زند» توصیف کردند. یکی از داوران در هنگام اعلام جایزه افزود: «این آلبوم حس یک اثر کلاسیک را داشت.»

تقدیم جایزه و مضامین محلی

فندر جایزه خود را به مربی فقیدش، آنی اوروین، که او را «به نوعی مادرخوانده» خود توصیف کرده بود، تقدیم کرد. او توضیح داد که آهنگ اصلی آلبوم درباره آنی و غم از دست دادن اوست.

«بقیه آلبوم نیز بسیار درباره داستان‌های محلی، تصاویر کوچکی از شیلدز و افرادی است که با آن‌ها بزرگ شده‌ام. بنابراین، بسیار شبیه به آلبوم‌های دیگرم است، اما فکر می‌کنم این بار آن را درست انجام دادیم.»

این هنرمند اهل نورث شیلدز، به قهرمانی در نیوکاسل تبدیل شده است؛ جایی که تابستان امسال سه کنسرت استادیومی با بلیت‌های فروخته شده در «سنت جیمز پارک» برگزار کرد و حدود ۱۵۰,۰۰۰ طرفدار را جذب نمود. بردن جایزه مرکیوری در خانه، به همان اندازه که شایسته بود، شاعرانه نیز بود.

فندر: «صدای یک نسل» نیستم

با وجود تمجیدهایی مانند توصیف التون جان که او را «بهترین هنرمند راک اند رول بریتانیایی» خوانده بود، فندر جایگاه خود به عنوان «صدای یک نسل» یا حتی شهر زادگاهش را کم‌اهمیت جلوه داد.

او در مصاحبه‌ای گفت:

• «مردم همیشه این اصطلاحات را به کار می‌برند و این مضحک است.»
• «صادقانه بگویم، من صدای یک نسل نیستم. من یک احمق هستم.»
• «من فقط درباره تجربیات خودم و تجربیات افرادی که می‌شناسم می‌نویسم، و مردم وزن زیادی به آن می‌دهند.»

جایزه مرکیوری و تمرکززدایی در صنعت موسیقی

جایزه مرکیوری که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد، به عنوان پادزهری برای جوایز بریت (Brit Awards) که بیشتر تجاری بودند، در نظر گرفته شد تا آلبوم‌هایی را که موسیقی را به جلو می‌برند، بدون توجه به مد یا گرایش‌ها، به رسمیت بشناسد.

در سال جاری، مراسم از لندن به نیوکاسل منتقل شد که بخشی از یک ابتکار گسترده‌تر در صنعت موسیقی برای تمرکززدایی است. مدیر اجرایی BPI، سازمان‌دهنده جوایز، در این باره گفت: «استعداد در همه جا هست، اما فرصت نه. بنابراین درست است که این نمایش‌های بزرگ را [خارج از لندن] بیاوریم تا نشان دهیم فرصت‌هایی در صنعت موسیقی وجود دارد بدون اینکه مجبور باشید شهر خود را ترک کنید.»

فندر نیز به این تغییر اشاره کرد و گفت که نیوکاسل «همیشه در یک حباب منزوی» از صنعت موسیقی بوده است و به رسمیت شناخته شدن آن بسیار مهم است.

نگاهی عمیق‌تر به آلبوم «People Watching»

سام فندر یک پدیده غیرمعمول است. او یک هدلاینر فستیوال با کورس‌های پرانرژی است که اشعارش آشکارا سیاسی هستند. در این آلبوم سوم، او به زخم‌های زندگی طبقه کارگر شمالی می‌پردازد و علیه سیستمی که خانواده‌ها را در غفلت بوروکراتیک غرق می‌کند، اعتراض می‌کند.

موضوعات مرگ و فقدان در آلبوم پررنگ هستند. آهنگ اصلی از دیدار او با مربی‌اش در یک آسایشگاه الهام گرفته شده است و او تصویری تلخ از یک «تأسیسات در حال فروپاشی، با کمبود پرسنل و تحت سلطه دست‌های بی‌رحم» ترسیم می‌کند. آهنگ «Crumbling Empire» شباهت‌هایی بین زوال پس از صنعتی شدن دیترویت و نورث شیلدز، زادگاه فندر، ترسیم می‌کند.

فندر گفته بود که جاه‌طلبی‌اش برای «People Watching» نوشتن «۱۱ آهنگ درباره مردم عادی» بود، اما این آلبوم مضطرب و پرچالش، به چیزی اساسی‌تر تبدیل می‌شود: ادای احترامی به روح انسانی در زمان محرومیت و بی‌تفاوتی.