کشف مسیرهای ۲۲۰ متری دایناسورهای ۱۰ تنی در بریتانیا

پژوهشگران با کشف مسیرهای متعدد و گسترده‌ای از ردپای دایناسورهای عظیم‌الجثه در یک معدن سنگ آهک در آکسفوردشایر بریتانیا، شگفتی تازه‌ای در دنیای دیرینه‌شناسی ایجاد کرده‌اند. این یافته بی‌نظیر، دیدگاهی جدید و حیاتی درباره نحوه حرکت و زندگی دایناسورهای دوره ژوراسیک در سرزمینی که امروزه بریتانیا نامیده می‌شود، ارائه می‌دهد.

این مکان به دلیل وسعت بی‌سابقه و تعداد بسیار زیاد ردپاها، در میان سایت‌های مشابه در جهان منحصر به فرد است و اطلاعات ارزشمندی درباره ابعاد، وزن و حتی سرعت حرکت این موجودات باستانی فاش می‌کند.

ردپای ساوروپدهای ۱۶ متری

در جریان عملیات استخراج سنگ آهک در معدنی نزدیک بیستر، نزدیک به ۱۰۰ اثر پا از دایناسورهای ساوروپد کشف شد. ساوروپدها گیاه‌خوارانی عظیم‌الجثه با گردن و دم بلند بودند.

• طول مسیر: طولانی‌ترین مسیر حفاری شده به ۲۲۰ متر می‌رسد.
• تعداد ردپا: این مسیر شامل نزدیک به ۱۰۰ ردپای تقریباً یک متری است.
• گونه احتمالی: به نظر می‌رسد این ردپاها توسط گونه‌ای از ساوروپدها به نام «ستیوسور» ایجاد شده باشد.

این دایناسورها که حدود ۱۶۵ تا ۱۷۱ میلیون سال پیش در مناطقی که امروز بریتانیا و فرانسه هستند، زندگی می‌کردند، دارای مشخصات فیزیکی شگفت‌انگیزی بودند:

سرعتی معادل پیاده‌روی انسان

دکتر دانکن مورداک از موزه تاریخ طبیعی آکسفورد، که تیم تحقیق را هدایت می‌کند، جزئیات بیشتری از این کشف ارائه داد. او اشاره کرد که تیم از سال ۲۰۲۲ در این سایت مشغول به کار بوده و به تدریج سطوح حاوی ردپاها را آشکار کرده است.

«از روی این ردپاها می‌توان اندازه دایناسورها را تخمین زد؛ ارتفاع لگن حدود چهار برابر طول ردپا است، یعنی تقریباً ۴ متر که طول بدن را به حدود ۱۵ تا ۱۶ متر و وزن را تا ۱۰ تن می‌رساند.»

این آثار همچنین اطلاعات جدیدی درباره سرعت حرکت این موجودات عظیم‌الجثه ارائه می‌دهند. دکتر مورداک توضیح داد که سرعت تخمینی با اندازه‌گیری طول گام‌ها و ردپاها محاسبه می‌شود.

سرعت دایناسورهای این مسیر حدود ۴ تا ۵ مایل در ساعت (تقریباً ۶.۴ تا ۸ کیلومتر در ساعت) تخمین زده شده است، که معادل سرعت متوسط پیاده‌روی انسان‌ها است.

تصویری از بریتانیای ژوراسیک

تیم تحقیق با همکاری موزه تاریخ طبیعی دانشگاه آکسفورد و دانشگاه بیرمنگام، علاوه بر ردپای ساوروپدها، چند رد پای سه‌انگشتی کمیاب را نیز کشف کردند که احتمال می‌رود توسط دایناسورهای گوشت‌خوار مگالوسور ایجاد شده باشد.

این یافته‌ها همچنین به درک بهتر محیط زیست آن دوران کمک می‌کنند. در دوره ژوراسیک، منطقه‌ای که امروز آکسفوردشایر نامیده می‌شود، بسیار متفاوت بود:

• بریتانیا در عرض جغرافیایی جنوبی‌تری، تقریباً هم‌عرض شمال آفریقا، قرار داشت.
• سطح آب دریاها بالاتر بود و دریاچه‌های داخلی بزرگی با جزایر پراکنده ایجاد شده بود.
• دایناسورها روی گل‌زارهای مرطوب قدم می‌زدند و از این مسیرها برای حرکت بین جزایر استفاده می‌کردند.

دکتر مورداک این محیط را به «جزایر شنی باهاماس» تشبیه کرد که دارای گل‌زارهایی بودند که گاهی خشک می‌شدند و دایناسورها از آن عبور می‌کردند.

اهمیت منحصر به فرد این سایت

دکتر کریستی ادگار از دانشگاه بیرمنگام تأکید کرد که اگرچه سایت‌های ردپای دایناسورها در جهان و حتی بریتانیا وجود دارند، اما این مکان به دلیل وسعت و تعداد زیاد ردپاها منحصر به فرد است.

«دیدن چنین چیزی در بریتانیا بسیار نادر است؛ اکثر سایت‌های ردپای دایناسورها کوچک و در سواحل هستند. با گسترش معدن، مسیرهای دایناسورها نیز آشکارتر می‌شوند و تصویری کامل‌تر از زندگی این موجودات ارائه می‌دهند.»

او افزود که ردپاهای دایناسورها فرصتی فراهم می‌کنند تا «لحظه‌ای از زندگی آن‌ها و فعالیت‌هایشان را ببینیم، چیزی که با فسیل‌های بدنی تنها قابل دسترسی نیست.»