نقد فیلم «شلبی اوکس»: تقلیدی خسته‌کننده از کلیشه‌های ژانر وحشت

بازگشت یوتیوبر مشهور به سینما

کریس استاکمن، که از سال ۲۰۰۹ با انتشار نقد فیلم در یوتیوب و جذب بیش از دو میلیون دنبال‌کننده به چهره‌ای شناخته‌شده در سینمای آنلاین تبدیل شده، در نخستین فیلم بلند خود، حال‌وهوای کسی را دارد که عمرش را صرف تماشای فیلم‌های ترسناک کرده است. با این حال، منتقدان معتقدند که او هنوز مهارت و ظرافت لازم برای بازآفرینی خلاقانه ایده‌های تکراری را به دست نیاورده است.

فیلم بیش از یک سال پس از نخستین نمایش خود در جشنواره Fantasia 2024 بالاخره به سینماها راه یافت. اکران آن در فصل هالووین می‌تواند علاقه‌مندان به آثار ترسناک را جذب کند، اما این شروع چندان نویدبخشی برای آنچه احتمالاً آغاز یک سری فیلم جدید تصور می‌شده، نیست.

داستان: ناپدید شدن در شهر متروکه

داستان فیلم در قالب مستندنما آغاز می‌شود و ماجرای دختری به نام «رایلی برنان» (با بازی سارا دان) را روایت می‌کند که همراه سه دوست خود کانالی در یوتیوب به نام Paranormal Paranoids داشتند و به بررسی پدیده‌های ماورایی می‌پرداختند. در سال ۲۰۰۸، هر چهار نفر در شهر متروکه‌ای به نام شلبی اوکس ناپدید شدند.

• آخرین تصاویر ثبت‌شده از رایلی نشان می‌دهد که او در اتاقی پر از صداهای عجیب گرفتار شده است.
• مدتی بعد اجساد مثله‌شده سه نفر از همراهان رایلی پیدا می‌شود، اما از خودش هیچ اثری به‌دست نیامده است.

دوازده سال بعد، خواهر بزرگ‌تر او، «میا» (کمیل سالیوان)، هنوز درگیر این ماجراست و جست‌وجوی بی‌پایانش به وسواس تبدیل شده است. جستجوی میا زمانی وارد فاز جدیدی می‌شود که مردی ژولیده که زندانی سابق زندان متروکه شلبی اوکس بوده، پس از مراجعه به خانه او، در برابر چشمانش خودکشی می‌کند و نواری ویدئویی از خود به جا می‌گذارد.

میا تصمیم می‌گیرد آن نوار را تحویل پلیس ندهد و خودش به تماشای آن بنشیند. تصاویر نشان می‌دهد که مرد مزبور، ویلسون مایلز (با بازی چارلی تالبِرت)، در حوادث مرتبط با ناپدید شدن رایلی نقش تاریکی داشته است.

میا به‌رغم نگرانی‌های شوهرش (برندان سکستون سوم)، به دنبال کشف حقیقتی عمیق‌تر و حتی فراانسانی می‌رود؛ حقیقتی که ممکن است نه‌تنها راز گم‌شدن خواهرش، بلکه ویرانی تدریجی شهر شلبی اوکس را توضیح دهد.

کلیشه‌های خسته‌کننده و اجرای ضعیف

فیلم در بخش‌هایی موفق می‌شود حس دلهره را منتقل کند؛ به‌ویژه در صحنه‌هایی که میا وارد شهربازی متروکه یا زندان رهاشده می‌شود. با این حال، این ترس‌ها بیش از حد کلیشه‌ای هستند و تماشاگر به‌خوبی متوجه می‌شود که دکمه‌های آشنای ژانر وحشت یکی پس از دیگری فشرده می‌شوند. فیلمنامه که توسط خود استاکمن و همسرش سامانتا الیزابت نوشته شده، بیشتر شبیه فهرستی از کلیشه‌های ژانر وحشت است:

• احساس حرکت چیزی در تاریکی پشت سر شخصیت اصلی.
• تعقیب شدن توسط سگ‌های جهنمی با چشمان درخشان.
• دیالوگ‌های بیش‌ازحد جدی و اغراق‌آمیز شخصیت‌هایی چون زندان‌بان سابق (کیت دیوید) یا کارآگاه پلیس (مایکل بیچ).

این موارد باعث شده‌اند که لحظات بسیاری از فیلم به‌جای ایجاد ترس، حالتی کمیک و غیرارادی پیدا کنند. همچنین، ساختار شبه‌مستند فیلم از همان آغاز باورپذیری اثر را کاهش می‌دهد و بازیگران مجبورند در تمام طول فیلم ترس را فریاد بزنند، در حالی که روایت تکراری اجازه نمی‌دهد احساساتشان به تماشاگر منتقل شود.

کیفیت فنی قابل‌قبول با وجود بودجه محدود

با وجود مشکلات متعدد در فیلمنامه و کارگردانی، کیفیت فنی فیلم با توجه به بودجه محدود آن قابل‌قبول است. حضور تهیه‌کننده اجرایی مشهور، مایک فلانگن، تا حدی به کیفیت تولید افزوده است:

در مجموع، «شلبی اوکس» فیلمی قابل‌تماشا اما کاملاً معمولی است؛ اثری که با وجود اشتیاق کارگردانش، بیش از حد به فیلم‌های ترسناک دیگر شبیه است و نتوانسته از سایه آثار موفق‌تر پیش از خود بیرون آید.