تحلیل عملکرد پرسپولیس: سردرگمی تاکتیکی و فقدان زوج‌سازی در تیم هاشمیان

تیم فوتبال پرسپولیس در نیمه اول دیدار مقابل خیبر، بار دیگر نشان داد که در یک دوراهی تاکتیکی گرفتار شده است. مربیان این تیم تمایلی ندارند که پرسپولیس نه یک تیم کاملاً تهاجمی و مالک توپ باشد و نه تیمی که صرفاً به دفاع پرداخته و برای گلزنی روی ضربات ایستگاهی، اوت‌های دستی یا ضدحملات برنامه‌ریزی کند.

این سردرگمی در حالی است که سرخپوشان در مقطع ابتدایی فصل (دو یا سه بازی نخست) که اصرار بر بازی بسته و ضدحملات داشتند، در اجرای برنامه خود به مراتب موفق‌تر عمل می‌کردند. در آن زمان، بازیکنانی چون امید عالیشاه، تیوی بیفوما و علی علیپور روی توپ‌های بلند و سرعتی تأثیرگذاری بیشتری داشتند، اما در بازی اخیر مقابل خیبر، این بازیکنان مجبور بودند برای توپ‌گیری به عقب زمین بازگردند که نشان از عدم انسجام تیمی دارد.

مشکل اصلی: فقدان زوج‌سازی و ناهماهنگی

یکی از نکات کاملاً مشهود در عملکرد تیم تحت هدایت هاشمیان، عدم موفقیت در زوج‌سازی در خطوط مختلف است. این ناهماهنگی در بخش‌های کلیدی زمین به وضوح دیده می‌شود:

خط دفاعی و کناره‌ها

• ناهماهنگی در دفاع راست: یعقوب براجعه با مدافع کناری خود هماهنگی لازم را ندارد.
• عدم ارتباط با وینگر: براجعه در سمت راست با محمدامین کاظمیان نیز هماهنگ نبود و نتوانست پاس‌های مؤثری برای او فراهم کند.
• مشکل در حمله چپ: در سمت چپ نیز، هماهنگی لازم بین محمدی و بیفوما در فاز تهاجمی مشاهده نشد.

خط حمله و میانه میدان

• عدم درک متقابل: در خط جلو، عالیشاه و بیفوما هنوز نتوانسته‌اند به درک بالایی از نوع بازی یکدیگر برسند.
• وابستگی به سروش: در میانه میدان، زمانی که سروش مهار می‌شود، عملاً خط هافبک از کار می‌افتد و هیچ توپی به نفرات جلویی نمی‌رسد. این وابستگی، تیم را در برابر پرس حریفان آسیب‌پذیر می‌کند.

نتیجه‌گیری: نیاز به رفع مشکلات ساختاری

قدر مسلم این است که پرسپولیس تا زمانی که این مشکلات ساختاری و تاکتیکی را برطرف نکند، نمی‌تواند روند مطلوبی را در بازی‌های پیش‌روی خود ایجاد کند. در حال حاضر، تنها خلاقیت‌های فردی بازیکنان است که ممکن است به کمک تیم آمده و سرخپوشان را به گل برساند، اما این راهکار نمی‌تواند جایگزین یک برنامه تیمی منسجم و هماهنگ باشد.