چرا نیروی دریایی آمریکا هلیکوپتر تهاجمی ندارد؟ استراتژی یا نقطه ضعف؟

نیروی دریایی ایالات متحده، برخلاف ارتش و تفنگداران دریایی، ناوگان اختصاصی از هلیکوپترهای تهاجمی را در اختیار ندارد. این رویکرد متفاوت، بحث‌هایی را در محافل نظامی برانگیخته است؛ عده‌ای آن را یک نقطه ضعف عملیاتی می‌دانند و برخی دیگر آن را استراتژی هوشمندانه و متمرکز این نیرو قلمداد می‌کنند. واقعیت این است که نیروی دریایی تمرکز اصلی خود را بر جنگ ضد زیردریایی و عملیات‌های نجات دریایی قرار داده و کارایی کلی ناوگان هوایی خود را بر تخصص در عملیات‌های تهاجمی ترجیح می‌دهد.

تمرکز عملیاتی نیروی دریایی آمریکا

رویکرد نیروی دریایی آمریکا در استفاده از هلیکوپترها، عمدتاً بر دو محور اساسی استوار است: جنگ ضد زیردریایی (ASW) و عملیات‌های جستجو و نجات (SAR). این تمرکز باعث شده است که این نیرو به‌جای سرمایه‌گذاری بر هلیکوپترهای تهاجمی، بر افزایش کارایی و چندمنظوره بودن ناوگان هوایی خود متمرکز شود.

حتی تیم‌های ویژه نیروی دریایی، موسوم به «SEAL»، همیشه برای استقرار در مأموریت‌ها از هلیکوپترهای نیروی دریایی استفاده نمی‌کنند و در بسیاری از موارد، از هواپیماها و هلیکوپترهای نیروی هوایی یا ارتش بهره می‌برند.

سابقه هلیکوپترهای تهاجمی در نیروی دریایی

با وجود رویکرد فعلی، نیروی دریایی آمریکا در گذشته سابقه استفاده از هلیکوپترهای تهاجمی را داشته است. برجسته‌ترین نمونه به دوران جنگ ویتنام بازمی‌گردد، جایی که این نیرو از هلیکوپترهای تهاجمی برای پشتیبانی از مأموریت‌های رزمی استفاده می‌کرد.

اسکادران Seawolves (HAL-3)

تنها اسکادران هلیکوپتر تهاجمی نیروی دریایی، اسکادران هلیکوپتر تهاجمی سبک (HAL-3) بود که به نام Seawolves شهرت داشت. این اسکادران در سال ۱۹۶۷ با استفاده از هلیکوپترهای UH-1E Huey ارتش آمریکا فعالیت خود را آغاز کرد. وظایف اصلی Seawolves شامل موارد زیر بود:

• حملات هوایی
• پشتیبانی آتش
• جستجو و نجات رزمی (CSAR)

این اسکادران کمی پیش از پایان جنگ در سال ۱۹۷۵ منحل شد. HAL-3 در طول فعالیت خود، بیش از ۷۸,۰۰۰ مأموریت را با ثبت بیش از ۱۳۱,۰۰۰ ساعت پرواز به انجام رساند.

تحول از Huey به Seahawk

در اواخر دهه ۱۹۷۰، نیروی دریایی ایده اسکادران‌های هلیکوپتر تهاجمی را با تشکیل HAL-4 و HAL-5 احیا کرد. با این حال، نقش این واحدها بیشتر به سمت اسکورت مسلح، پشتیبانی آتش و کمک به تیم‌های SEAL متمایل بود.

هلیکوپترهای Huey که در این واحدها نیز به کار گرفته می‌شدند، در نهایت با مدل پیشرفته‌تر سیکورسکی HH-60H Seahawk جایگزین شدند. هلیکوپتر Seahawk مزایای عملیاتی قابل توجهی نسبت به Huey داشت:

• برد عملیاتی بیشتر: امکان پوشش مناطق وسیع‌تر.
• قابلیت حمل سلاح بیشتر: توانایی پشتیبانی بهتر از عملیات‌های متنوع.

با گذشت زمان و تحولات نیازهای نظامی، اسکادران‌های HAL تغییر نام داده و به «اسکادران‌های ویژه پشتیبانی رزمی هلیکوپتر» تبدیل شدند. این واحدها همچنان نقش حیاتی خود را به‌عنوان تیم‌های جستجو و نجات رزمی و همچنین پشتیبانی همه‌جانبه از مأموریت‌های نیروهای ویژه نیروی دریایی ایفا می‌کنند.