دکترای ۶۹ سالگی؛ تحقق یک قول خانوادگی پس از دو دهه تلاش

تحقق رویای دیرینه: مهاجر موریسی در ۶۹ سالگی دکترای خود را گرفت

نیدیاناند رایا در سال ۱۹۹۹ با یک قول بزرگ به پدرش از کشور جزیره‌ای موریس راهی لندن شد: ادامه تحصیل «تا جایی که دیگر امتحانی برای دادن باقی نماند». اکنون، بیش از دو دهه بعد، او در سن ۶۹ سالگی موفق به اخذ مدرک دکترای خود در رشته سیاست اجتماعی از دانشگاه میدلسکس شده و به این قول دیرینه عمل کرده است.

دکتر رایا که اکنون ساکن انفیلد است، به عنوان یک دانشجوی بزرگسال به بریتانیا آمد. او دلیل ترک موریس، کشوری در اقیانوس هند، را محدود بودن فرصت‌ها عنوان کرد. او در پاسخ به این سوال که چه احساسی نسبت به این دستاورد دارد، گفت: «خب، چیز خاصی نیست. فقط یک دستاورد یک عمر است.»

سفر از موریس تا لندن: جستجوی دانش

دکتر رایا از یک خانواده بسیار فرودست می‌آید. او توضیح داد: «پدرم آرایشگر و مادرم خدمتکار بود. من برای جمع‌آوری چوب از جنگل و چیدن میوه کار می‌کردم و مجبور شدم مدرسه را ترک کنم چون والدینم توان پرداخت شهریه را نداشتند.»

او افزود: «همین‌ها باعث ایجاد نظم و انگیزه برای جستجوی دانش و یادگیری در من شد.» او بریتانیا را «سرزمین فرصت‌ها» و «مکانی که می‌توانید رویاها را به واقعیت تبدیل کنید» می‌دید.

چالش‌های مهاجرت و کار

پس از اتمام دوره فوق لیسانس، اگرچه به او پیشنهاد دوره دکترا در دانشگاه سوانسی داده شد، اما به دلیل نیاز به حمایت مالی از خانواده‌اش و همسرش لاکسومی که معلم بود، نتوانست بلافاصله آن را دنبال کند.

او گفت: «باید شغلی پیدا می‌کردم، باید مستقر می‌شدم، باید همه کار می‌کردم.»

«من کارم را ابتدا به عنوان یک نظافتچی شروع کردم و سپس به عنوان مراقب مشغول به کار شدم. روز اولی که وارد ساختمان شدم، یکی از کارکنان ارشد در را برایم باز کرد و به کارمند دیگری گفت: 'زیر پله‌ها، تی و سطل را به او بدهید، بگویید از طبقه بالا شروع کند.' این جایی بود که من شروع کردم.»

دکتر رایا در طول این مدت با مهاجران دیگری آشنا شد که مهارت‌ها و مدارک تحصیلی‌شان پشت مشاغل کم‌درآمد پنهان مانده بود. او اشاره کرد: «کسی که در کشورش متخصص ارشد قلب و عروق بود، هنوز شب‌ها پوشک عوض می‌کند. او منتظر زمان خود است تا وارد سیستم [بریتانیا] شود.»

او بعدها در زمینه تخصصی خود، یعنی سلامت روان قانونی، مشغول به کار شد، اما همیشه آرزوی بازگشت به محیط آکادمیک را داشت؛ آرزویی که پس از بزرگ شدن پسرانش آن را محقق کرد.

بازگشت به آکادمی و تحقیق

دکتر رایا در مورد تصمیم خود برای بازگشت به تحصیل گفت: «به نقطه‌ای رسیده بودم که به عقب نگاه می‌کنی، احساس می‌کنی همه چیز را تمام کرده‌ای و می‌گویی، در هر سنی که هستیم، 'من می‌خواهم کاری را شروع کنم که همیشه در زندگی می‌خواستم انجام دهم.' و این کاری بود که من انجام دادم.»

تحقیقات دکترای او بر تجربیات پسااستعماری جامعه کرئول فرانسوی‌زبان موریس متمرکز بود. موریس در سال ۱۹۶۸ از بریتانیا استقلال یافت، اما پیش از آن در اوایل قرن نوزدهم، مستعمره فرانسه بود.

او اظهار داشت: «استعمار در همه جا یک فرآیند مشابه است، اما تجربیات در نقاط مختلف جهان همیشه متفاوت است که من آن را جذاب می‌دانم.» این محقق اعلام کرده که قصد دارد تحقیقات خود را با تمرکز بر هویت و فرهنگ ادامه دهد.

وفای به عهد

الئونور کوفمن، استاد دانشگاه میدلسکس که راهنمایی تحقیقات دکترای دکتر رایا را بر عهده داشت، گفت: «او بسیار مصمم بود که دکترای خود را در یک موضوع مهم که برایش ارزشمند بود، بگیرد. من از موفقیت او و اینکه تحقیقات مهم خود را ادامه خواهد داد، بسیار هیجان‌زده هستم.»

دکتر رایا در مورد دستیابی به آرزوی دیرینه‌اش، بزرگترین رضایت خود را عمل به قولی دانست که دهه‌ها پیش داده بود.

او در پایان افزود: «من به قولم به پدرم عمل کردم. پدر، من باعث افتخارت شدم.»