کشف راه جدید کشتن سلول‌های سرطان خون با هدف قرار دادن «DNA غیرضروری» و داروهای موجود

پژوهشگران کینگز کالج لندن در یک دستاورد علمی هیجان‌انگیز، روشی نوآورانه برای مبارزه با برخی سرطان‌های خون کشف کرده‌اند. این استراتژی درمانی جدید، بر استفاده مجدد از داروهای موجود تأکید دارد و بخش وسیعی از DNA را که پیش‌تر بی‌فایده تلقی می‌شد، به هدفی کلیدی برای نابودی سلول‌های سرطانی تبدیل می‌کند.

استراتژی نوین درمانی: هدف قرار دادن DNA غیرضروری

این پژوهش که بر درمان برخی سرطان‌های خون متمرکز است، افق‌های درمانی تازه‌ای را پیش روی بیماران می‌گشاید. یافته‌های محققان نشان می‌دهد که بخش وسیعی از ژنوم که به عنوان «DNA غیرضروری» یا «DNA زباله» شناخته می‌شد، اکنون می‌تواند پتانسیل‌های جدیدی را برای مبارزه با سرطان فراهم آورد.

نقش عناصر ترانزیون (TEs) در رشد سرطان

پژوهشگران کینگز کالج تحقیقات خود را بر سرطان‌های خون MDS (سندرم میلودیسپلاستیک) و CLL (لوسمی لنفوسیتی مزمن) متمرکز کردند. در این نوع سرطان‌ها، جهش در ژن‌های ASXL1 و EZH2 منجر به رشد بی‌رویه سلولی می‌شود و متأسفانه درمان‌های سنتی اغلب در برابر آن‌ها ناکارآمد هستند.

نکته کلیدی این کشف، ارتباط جهش‌های ژنی مذکور با فعالیت غیرعادی عناصر ترانزیون (TEs) است. این عناصر که قبلاً بی‌فایده پنداشته می‌شدند، با جهش ژن‌های ASXL1 و EZH2، فعالیتشان به‌طور غیرعادی افزایش می‌یابد.

• افزایش استرس سلولی: فعالیت بالای TEs به سلول‌های سرطانی استرس وارد می‌کند.
• آسیب به DNA: حرکت TEs در ژنوم، به ساختار DNA آسیب می‌زند.
• نقطه‌ضعف درمانی: این آسیب DNA، یک نقطه‌ضعف حیاتی برای هدف قرار دادن سلول‌های سرطانی ایجاد می‌کند.

نابودی سلول‌های سرطانی با مهارکننده‌های PARP

محققان دریافتند که می‌توان از داروهای موجود برای بهره‌برداری از این نقطه‌ضعف استفاده کرد. داروهای مهارکننده PARP، که پیش از این برای درمان سایر سرطان‌ها به کار می‌رفتند، از ترمیم DNA آسیب‌دیده سلول‌ها جلوگیری می‌کنند.

تحقیقات نشان داد که با فعال شدن TEs و آسیب رساندن آن‌ها به DNA، مهارکننده‌های PARP وارد عمل شده و با مسدود کردن مسیر ترمیم آسیب، سلول‌های سرطانی را به سمت مرگ سوق می‌دهند. این مکانیسم نابودی سلولی، منحصراً به فعالیت عناصر ترانزیون وابسته است و به سلول‌های سالم آسیب نمی‌رساند.

پروفسور چی وای اریک سو از کینگز کالج لندن این کشف را بسیار امیدبخش خواند. او ابراز امیدواری کرد که این استراتژی بتواند کاربرد مهارکننده‌های PARP را به سایر سرطان‌هایی که دارای جهش‌های ژنی مشابه هستند، گسترش دهد.