نقش هوش مصنوعی در تشخیص سرطان در «مرحله صفر» و افزایش بقا تا ۹۰ درصد

افزایش نرخ بقا با تشخیص به موقع

تشخیص زودهنگام سال‌هاست که نویدبخش درمان قطعی سرطان بوده است. بیش از ۹۰ درصد سرطان‌ها با تومورهای جامد همراه هستند. وقتی این تومورها در مراحل اولیه شناسایی شوند، میزان بقا می‌تواند به بالای ۹۰ درصد برسد و حتی از مؤثرترین درمان‌های موجود در بازار نیز بهتر عمل کند.

وقتی تومورها در مراحل اولیه شناسایی شوند، میزان بقا می‌تواند به بالای ۹۰ درصد برسد و حتی از مؤثرترین درمان‌های موجود در بازار نیز بهتر عمل کند.

با وجود این، سرطان بیماری‌ای گریزان است که تغییر شکل می‌دهد و خود را در میان سیگنال‌های بدن پنهن می‌کند. برای تشخیص آن در مراحل اولیه، حتی مرحله صفر، به بهترین فناوری‌های موجود نیاز است.

ماهیت گریزان سرطان: دشمنی با صدها چهره

سرطان یک دشمن بزرگ نیست، بلکه طیف وسیعی از دشمنان کوچک‌تر و دائماً در حال تکامل است. چیزی که ما به عنوان سرطان می‌شناسیم، در واقع ترکیبی از صدها بیماری گوناگون است که به روش‌های بی‌شماری بر بدن تأثیر می‌گذارند. این ناهمگونی بدان معناست که حتی دو شخص مبتلا به یک نوع سرطان (مانند سرطان پستان) ممکن است زیست‌شناسی تومور بسیار متفاوتی داشته باشند که نیازمند رویکردهای منحصربه‌فردی برای تشخیص و مراقبت است.

تغییر در درک گسترش سرطان

سال‌ها عقیده بر این بود که سرطان به صورت موضعی آغاز می‌شود، سپس به صورت منطقه‌ای حمله می‌کند و در نهایت به اندام‌های دوردست متاستاز می‌یابد. این اساس مرحله‌بندی سرطان‌هاست (مانند سرطان پستان مرحله یک یا سرطان ریه مرحله چهار).

اما یکی از شگفت‌انگیزترین اکتشافات اخیر نشان می‌دهد که سلول‌های سرطانی ممکن است پیش از این که تومور حتی در مراحل اولیه تشکیل خود باشد، به جریان خون ما وارد شوند. این سلول‌های سرطانی در مراحل اولیه گردش خون، اغلب خفته هستند و در آزمایش‌های خون منظم قابل تشخیص نیستند. این کشف، امکان تشخیص سرطان در مرحله صفر را مطرح می‌کند.

هوش مصنوعی: سیستم امنیتی جدید برای یافتن سیگنال‌های پروتئینی

تشخیص این سلول‌های خفته مانند یافتن یک بدافزار در یک شبکه رایانه‌ای بزرگ و پرسروصدا است. بدافزار (سلول‌های سرطانی) برای جلوگیری از شناسایی، با سایر نرم‌افزارهای مخرب (سلول‌های دیگر) ارتباط برقرار می‌کند. هدف، باز کردن بسته‌های داده برای یافتن پیام‌هایی است که این بدافزارها برای یکدیگر می‌فرستند؛ این ارتباط در نهایت بزرگترین نقطه ضعف بدافزار است.

به عبارت دیگر، سیگنال‌های پروتئینی منتشرشده توسط سلول‌های سرطانی با یکدیگر کار می‌کنند تا رشد تومور را ممکن سازند و از تشخیص آن توسط سیستم ایمنی بدن ما جلوگیری کنند. یافتن این سیگنال‌های کوچک، رویای دیرینه دانشمندان بوده است.

کاربرد پروتئومیکس عمیق و هوش مصنوعی

اگر بتوان این پیام‌ها را به طور قابل اعتمادی پیدا کرد، می‌توان از «پروتئومیکس عمیق» (Deep Proteomics) استفاده کرد. این فناوری از ترکیب:

• فناوری نانو
• بیوشیمی
• رباتیک
• اپتیک

برای شناسایی سیگنال‌های پروتئینی بهره می‌برد. اینجاست که هوش مصنوعی به عنوان یک سیستم امنیتی جدید وارد عمل می‌شود.

هوش مصنوعی توسعه‌یافته توسط آسترین، قادر به تشخیص ناهنجاری‌ها و یافتن سیگنال‌های سرطانی از پروتئین‌هاست تا نحوه ارتباط سلول‌های سرطانی و نحوه واکنش سیستم ایمنی بدن ما را آشکار کند. این سیستم نه تنها تهدید را شناسایی می‌کند، بلکه نحوه واکنش سیستم داخلی بدن را نیز زیر نظر می‌گیرد تا نقاط ضعف دفاع شبکه را درک کند و حملات آینده را پیش از آغاز متوقف سازد.

این مدل هوش مصنوعی فراتر از تشخیص زودهنگام عمل می‌کند و قادر به تشخیص آغاز، پیشروی، عود و در نهایت مرگ ناشی از سرطان است. این به معنای درک میزان تهاجمی بودن سرطان و بررسی یا درمان بهتر تومورهای خاص است.

تأثیرگذاری هوش مصنوعی بر نجات جان انسان‌ها

«گری مارکوس»، روانشناس و پژوهشگر هوش مصنوعی، معیار جدید خود را برای هوش مصنوعی تأثیرگذار اینگونه بیان کرده است: «وقتی که تأثیر قابل توجهی بر سرطان داشته باشد.»

شرکت آسترین بایوساینس، یک شرکت هوش سرطان است که برای گسترش مرزهای فناوری ساخته شده است. کار این شرکت سرعت بخشیدن به تشخیص زودهنگام سرطان و پیشرفت مراقبت‌ها از طریق تحلیل بیش از ۹۰۰۰ پروتئین است تا اولین سیگنال‌های مولکولی پیشروی سرطان را که بیشتر آزمایش‌های خون از دست می‌دهند، آشکار کند.