کسب‌وکارهای آمریکایی به معنای واقعی کلمه با کمبود سکه‌های یک سنتی (پنی) مواجه شده‌اند. توقف ضرب این سکه کم‌ارزش اما پرکاربرد توسط دولت ترامپ، باعث شده تا فروشگاه‌ها برای معاملات نقدی خود با چالش جدی روبه‌رو شوند و مجبور به گرد کردن قیمت‌ها شوند.

ریشه بحران: توقف تولید پنی

بحران کمبود پنی پس از آن آغاز شد که دولت ترامپ در اوایل سال جاری ضرب این سکه‌های یک سنتی را متوقف کرد. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت، در ماه فوریه تولید این سکه را «اسراف‌آمیز و بسیار پرهزینه» خواند و خواستار حذف این هزینه از بودجه کشور شد.

ضرابخانه ایالات متحده رسماً تولید پنی را در ماه مه متوقف کرد. وزارت خزانه‌داری پیش‌بینی کرده بود که کمبودها در اوایل سال ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد، اما این اتفاق بسیار زودتر، یعنی از اواخر آگوست و اوایل سپتامبر، خود را نشان داد. این مشکل به دلیل عدم توانایی بانک‌ها در دریافت پنی از دولت فدرال و در نتیجه ناتوانی کسب‌وکارها در تأمین نیاز خود، تشدید شده است.

این کمبود به طور خاص بر هر کسب‌وکاری که با پرداخت‌های نقدی سروکار دارد، تأثیر گذاشته است. در حال حاضر، صندوق‌داران فروشگاه‌ها هنگام نیاز مشتری به باقی‌مانده پول خرد، با مشکل مواجه می‌شوند.

راهکار موقت و هزینه‌های تحمیلی بر خرده‌فروشان

راهکار موقت بسیاری از خرده‌فروشان، گرد کردن قیمت فروش به نزدیک‌ترین مضرب پنج سنت (بالا یا پایین) است تا مشتری بتواند از سکه نیکل (پنج سنتی) استفاده کند. با این حال، این راهکار با چالش‌هایی روبه‌رو است:

• برخی شهرها، از جمله نیویورک، خرده‌فروشان را ملزم به پرداخت دقیق باقی‌مانده پول می‌کنند.
• قوانین دیگر اجازه نمی‌دهند قیمت پرداخت نقدی با پرداخت کارتی برای همان کالا متفاوت باشد.

برای جلوگیری از شکایات مشتریان و دعاوی حقوقی، بسیاری از خرده‌فروشان تصمیم گرفته‌اند که قیمت را به سمت پایین گرد کنند. این اقدام منجر به ضرر مالی قابل توجهی برای آن‌ها شده است.

«شما در مورد از دست دادن تا چهار سنت برای هر تراکنش نقدی در فروشگاه‌های متعدد در سراسر کشور صحبت می‌کنید. این وضعیت پایدار نیست.»

فروشگاه‌های رفاهی از جمله بخش‌هایی هستند که بیشترین آسیب را از این کمبود دیده‌اند. شرکت بزرگ «کوئیک تریپ» اعلام کرده است که با گرد کردن قیمت‌ها به سمت نیکل، امسال متحمل ضرری بالغ بر ۳ میلیون دلار خواهد شد.

در حال حاضر، بسیاری از فروشگاه‌ها از مشتریان می‌خواهند که پول نقد دقیق پرداخت کنند. برخی دیگر نیز برای تشویق مشتریان به آوردن پنی‌های اضافی که در خانه دارند، تبلیغاتی راه‌اندازی کرده‌اند.

هزینه تولید و تأثیر بر اقشار کم‌درآمد

اگرچه تولید هر سکه پنی تقریباً چهار سنت هزینه دارد، اما کارشناسان معتقدند که حفظ این سکه‌های روی و مس در گردش، به آمریکایی‌های کم‌درآمد که عمدتاً با پول نقد پرداخت می‌کنند، کمک خواهد کرد.

«این افراد به حساب‌های جاری، کارت‌های اعتباری و خدمات بانکی دسترسی ندارند. وقتی شروع به گرد کردن تراکنش‌ها می‌کنید، به گروه‌های کم‌درآمد آسیب می‌زنید.»

همچنین این نگرانی وجود دارد که صرفه‌جویی دولت از عدم تولید پنی، با نیاز به تولید بیشتر سکه‌های نیکل جبران شود. هر سکه نیکل که پنج سنت ارزش دارد، تقریباً ۱۴ سنت برای تولید هزینه دارد.

ناظران این حوزه معتقدند که برای راهنمایی کسب‌وکارها و خریداران در مورد نحوه گرد کردن، انجام تراکنش‌ها در طول کمبود و به طور کلی نحوه برخورد با این سکه‌ها، نیاز به دستورالعمل فدرال وجود دارد.

با وجود توقف تولید، کارشناسان می‌گویند پنی‌ها همیشه در دسترس خواهند بود، اما به دلیل استفاده کم، بسیاری از آن‌ها در جیب‌ها، زیر مبل‌ها یا در شیشه‌ها گم می‌شوند و به چرخه گردش باز نمی‌گردند.