نقش برادران آدنوگا (اسکپتا و جی‌ام‌ای) در پیشبرد موسیقی گرایم به جریان اصلی

جوزف و جیمی آدنوگا، که اکنون با نام‌های اسکپتا و جی‌ام‌ای شناخته می‌شوند، تنها دو برادر نبودند؛ آن‌ها معماران اصلی جنبشی بودند که موسیقی «گرایم» را از زیرزمین‌های لندن به صحنه جهانی کشاند. در سال ۲۰۰۵، پس از فروپاشی گروه رپ قبلی‌شان، این دو تصمیم گرفتند مسیر موسیقی خود را بر اساس استقلال مطلق تعریف کنند، تصمیمی که نه تنها مسیر شغلی آن‌ها، بلکه آینده یک ژانر کامل را دگرگون کرد.

تولد «Boy Better Know» و فلسفه استقلال

در دورانی که گرایم هنوز یک ژانر نوپا بود و از صحنه موسیقی الکترونیک ظهور می‌کرد، بسیاری از رپرهای بریتانیایی نوظهور برای تولید آهنگ‌هایی که از نظر صنعت موسیقی «تجاری‌تر» تلقی می‌شدند، با لیبل‌های بزرگ قرارداد می‌بستند؛ آهنگ‌هایی که اغلب گرایم نبودند. اما برادران آدنوگا، مستقر در تاتنهام، لیبل خود را با نام Boy Better Know (BBK) تأسیس کردند و فلسفه اصلی آن را «حفظ استقلال و وفاداری به هویت واقعی» قرار دادند.

شایبو، هنرمند مستقر در لویشام، می‌گوید: «آن‌ها برای رپ در بریتانیا بسیار تأثیرگذار بودند، به ما نشان دادند که می‌توانیم [مستقل باشیم].»

دیکر بریسی، بنیانگذار مجله RWD که از ابتدا گرایم را پوشش داده است، معتقد است: «آن‌ها افرادی فوق‌العاده با اراده قوی هستند و احتمالاً خطرات امضای قراردادهای بزرگ را می‌دیدند.» او اضافه می‌کند که اگرچه اعضای دیگری مانند فریسکو، جمر و شورتی نیز در این لیبل حضور دارند، اما «نبوغ BBK در خانواده آدنوگا نهفته است.»

تأمین مالی خلاقانه و تأثیر فرهنگی

یکی از اولین نشانه‌های نبوغ BBK، تی‌شرت‌هایی بود که با لوگوی لیبل توسط جی‌ام‌ای طراحی شدند. جی‌ام‌ای که بعداً با مدرک طراحی دیجیتال سه‌بعدی از دانشگاه گرینویچ فارغ‌التحصیل شد، این تی‌شرت‌ها را در سراسر پایتخت فروخت و به گفته بریسی، این فروش در روزهای اولیه به تأمین مالی لیبل کمک کرد.

• شایبو می‌گوید: «همه در مدرسه تی‌شرت‌های آن‌ها را می‌پوشیدند. BBK به شما اعتماد به نفس می‌داد تا بدون عذرخواهی خودتان باشید. من می‌توانستم به موسیقی گوش دهم که واقعاً با آن ارتباط برقرار می‌کردم.»
• رپر دیگری به نام کاپو لی، که در همان مدرسه برادران آدنوگا تحصیل می‌کرد، تأثیر آن‌ها را در نوجوانی احساس کرد: «وقتی در منفی‌گرایی غرق هستید، بیرون آمدن از آن سخت است. آن‌ها به ما امید زیادی دادند که کارها ممکن است.»

دوران رکود و بازگشت به ریشه‌ها

در اواخر دهه ۲۰۰۰، با انتشار ده‌ها میکس‌تیپ موفق و راهیابی آهنگ «Too Many Man» به جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا، BBK واقعاً در حال رشد بود. اما تا سال ۲۰۱۰، فضای گرایم تغییر کرد. بریسی توضیح می‌دهد که «هیجان فروکش کرده بود» زیرا پلیس به شدت اجرای زنده گرایم را محدود کرد و دولت رادیوهای دزدان دریایی را تحت فشار قرار داد. این شرایط باعث شد بسیاری از هنرمندان بازنشسته شوند یا ژانر خود را تغییر دهند.

حتی دیزی راسکال، که زمانی با آلبوم برنده جایزه مرکوری خود، «Boy in da Corner»، صدای گرایم را تعریف می‌کرد، به سمت رپ تجاری‌تر با آهنگ‌هایی مانند «Bonkers» و «Dance Wiv Me» رفت. با این حال، کاپو لی این نفوذ تجاری را برای گرایم مثبت می‌داند و می‌گوید: «موسیقی در دهه ۲۰۱۰ بسیار متفاوت بود، اما [عموم مردم] به دیدن مردان سیاه‌پوست روی صفحه عادت کردند.»

اوج موفقیت و تثبیت ژانر

حتی در طول این دوره آرامش برای گرایم، BBK به انتشار موسیقی ادامه داد. سایمون ویتلی، عکاس مستند که سال‌هاست برادران آدنوگا را می‌شناسد، می‌گوید: «جی‌ام‌ای همیشه روحیه استقلال بسیار قوی داشته و هرگز فریب زرق و برق شهرت را نخورده است.»

اسکپتا موقتاً مسیر خود را تغییر داد و با یونیورسال قرارداد بست و آلبوم سوم خود «Doin' It Again» را با موفقیت تجاری متوسط منتشر کرد. اما صدای او تضعیف شده بود و لیبل را ترک کرد. او در سال ۲۰۱۴ با آهنگ موفق «That's Not Me» به گرایم بازگشت؛ آهنگی درباره رد فشار تجاری و برندهای لوکس برای وفادار ماندن به خود. موزیک ویدیوی این آهنگ که تنها ۸۰ پوند هزینه داشت، برنده جایزه موبو شد و ثابت کرد که اسکپتا می‌تواند به تنهایی موفق شود.

خروجی جی‌ام‌ای با آلبوم بسیار موفق «Integrity» در سال ۲۰۱۵ به اوج رسید که در رتبه ۱۲ جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفت. سال بعد، اسکپتا شاهکار خود، «Konnichiwa» را منتشر کرد. این آلبوم که توسط BBK منتشر شد و با ترکیبی از تولید فارل ویلیامز بر هسته گرایم خود، برنده جایزه معتبر مرکوری شد.

کاپو لی می‌گوید: «این دوره از فعالیت لیبل بود که دوباره چشم و گوش همه را به روی گرایم باز کرد.»

میراث ماندگار

هنرمندان دیگری مانند استورمزی، دیو و باگزی مالون راه BBK را دنبال کردند و ژانر را در مسیرهای مختلف پیش بردند، اما همه آن‌ها مسیر مستقل خود را از مسیری که BBK هموار کرده بود، آغاز کردند. حتی شایبو، که خود را یک MC گرایم نمی‌داند، می‌گوید BBK تأثیر عظیمی بر او داشته است.

او می‌گوید: «گرایم پایه و اساس من بود، آن‌ها به من مهارت‌های رپ و اعتماد به نفس برای پذیرش میراثم را دادند. وقتی مردم BBK را می‌شنوند، می‌دانند که BBK است.» بریسی نتیجه می‌گیرد: «این اتفاقات تنها می‌توانست در لندن یا بریتانیا، از طریق آمیختگی فرهنگ‌ها رخ دهد. به همین دلیل BBK بزرگ، جادویی و خاص است.»