«گاچک»؛ میکروکار لهستانی که برای معلولان طراحی شد اما هرگز به تولید نرسید

«گاچک»؛ میکروکار لهستانی با هدف تسهیل حمل‌ونقل معلولین

در دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی، لهستان شاهد تولد یک نمونه‌ی اولیه‌ی خودروی کوچک و نوآورانه بود که با هدف ارتقاء کیفیت زندگی افراد دارای معلولیت طراحی شد. این میکروکار چهارچرخ که W65.S65.N65 نام داشت و به «گاچک» (به معنای خفاش محلی) شهرت یافت، قرار بود انقلابی در حمل‌ونقل شهری ایجاد کند.

طراحی و ساخت نمونه‌های اولیه این خودرو به کارخانه تجهیزات حمل‌ونقل (WSK) سپرده شد؛ کارخانه‌ای که عمدتاً به دلیل تولید موتورسیکلت و هلیکوپتر شهرت داشت. دانشگاه صنعتی کراکوف نیز در فرآیند طراحی این وسیله نقلیه مشارکت فعال داشت.

این میکروکار سبک برای حمل دو بزرگسال (شامل یک فرد دارای معلولیت) و دو کودک کوچک طراحی شده بود. کار روی اولین ماکت این وسیله نقلیه در سال ۱۹۶۶ آغاز شد.

مشخصات فنی و موتور

در ساختار گاچک از یک موتور موتورسیکلت دوزمانه و دوقلوی Jawa 572/01 استفاده شد. این موتور پیش‌تر در خودروی Velorex (خودرویی برای افراد دارای معلولیت در چکسلواکی) نیز به کار رفته بود، با این تفاوت که در خودروی لهستانی، موتور به جای عقب، بالای محور چرخ جلو نصب شد.

آزمایش‌ها، قابلیت‌ها و راحتی رانندگی

اولین نمونه از این خودرو در سال ۱۹۶۹ ساخته شد و می‌توانست دو نفر و ۹۰ کیلوگرم بار را حمل کند. تجزیه و تحلیل آزمایش‌های جاده‌ای نشان داد که این خودرو می‌تواند برای کاربران عادی جاده نیز مفید باشد، به ویژه در ترافیک شهری که قدرت مانور بالا و قابلیت پارک در فضاهای کوچک اهمیت داشت.

میکروکار گاچک راحتی رانندگی معادل خودروهای سواری میان‌رده را برای سرنشینان فراهم می‌ساخت. بدنه کوپه دو در آن، شکلی زیبا با شیشه جلوی بزرگ، پنجره‌های جانبی بزرگ و یک شیشه عقب مناسب داشت که دید عالی رو به جلو، کناره‌ها و عقب خودرو را برای کاربر تضمین می‌کرد.

ویژگی‌های ارگونومیک و دسترسی

ورود و خروج به خودرو به لطف درهای عریض و صندلی گردان راننده آسان و راحت بود. صندلی‌های جلو قابلیت تنظیم طولی و زاویه پشتی داشتند و وضعیت راننده و سرنشین حتی در طول سفرهای چند صد کیلومتری نیز راحت بود. فضای چمدان نیز از طریق شیشه عقب بازشو قابل دسترسی بود.

جدول مشخصات کلیدی

فرجام نهایی و جوایز کسب شده

میکروکار W.65.S65.N.65 یا «گاچک»، با موفقیت مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را پشت سر گذاشت و انجمن لهستانی افراد دارای معلولیت نیز نظر مثبتی درباره آن داشت. این خودرو بدون شک برای استفاده به عنوان خودروی افراد دارای معلولیت مناسب بود و همچنین آماده تبدیل شدن به یک خودروی کوچک شهری بود.

طرح‌هایی برای توسعه ساختار خودرو در کارخانه WSK تهیه شد که بر اساس گاچک، نسخه‌هایی نظیر ون تحویل کالا (نسخه اقتصادی)، نسخه تمام برقی، نسخه با سقف تاشوی برزنتی، و نسخه‌ای با بدنه لمینیت برنامه‌ریزی شده بودند.

دومین نمونه از میکروکار گاچک در سال ۱۹۷۰، جایزه‌ای را از وزیر وقت فرهنگ و هنر برای دستاوردهای برجسته در طراحی صنعتی دریافت کرد و طراحان آن نیز در سال ۱۹۷۱، موفق به کسب جایزه سازمان مرکزی فنی (NOT) در زمینه فناوری شدند. با این حال، علیرغم نتایج موفقیت‌آمیز آزمایش‌ها و نظرات مثبت کارشناسان، مهندسان و متخصصان پزشکی، تصمیم نهایی برای آغاز تولید خودروی گاچک هرگز گرفته نشد.